අටහමාර

පෙර රජ දවස පටන් ම, රාත්‍රී අටහමාර යනු;

ක්‍රින්ජියානු සාගරයේ අමුතු ඇටය නොහොත් ලකේපංකාව යන අසිරිමත් දිවයිනේ මුල්ලකට වන්නට පිහිටියා වූ, ‘බීසනේ’ නිති රජකරන, මෙලෝ වගතුවක් නොමැති මිරිකාන පොලිස්වසම තුළ වසන සියල්ලෝම පාහේ, දරු මල්ලන් ගුරු දෙගුරුන් හිස දරාගෙන, බඩ බැඳගෙන, තදින් බදාගෙන, තුරු හිස්, ගොඩනැගිලි මුදුනින් පැන පොළා විත්, මහ පාර පුරා හිස් ලූ ලූ අත දිවගොස්, තම තමුන්ගේ ගේදොර කැදලි තුළට වැදී, හතිළමින්, හනි හනිකට දොරපලු වසාගෙන, කොසු ඉදලින් හැඳිමිටෙන් සන්නද්ධ ව, බුජම් බේසම් හා හට්ටි මුට්ටි ඔළු වල දමාගෙන, ඇඳ ඇතිරිලි, පාපිසි හා ජනෙල් තිර හෝ පහන්තිර වලින් සියල් සිරුරු වසාගෙන, පෙට්ටගම් පසුපස, සයනය යට, අල්මාරි තුළ හෝ වතුර ටැංකි තුළ, බියෙන් වෙව්ළමින්, කෙළ පෙරමින්, විසල් වූ දෑස් දෑතින් තද කර වසාගෙන, ඊටත් උඩින් සෙලෝටේප් හෝ රබර් ටේප් වෙළාගෙන, දිව හපාගෙන, සහේතුක ව සළිත වන සිරුරට අනිසි බලපෑමක් නොඒ යැයි සිතමින්, දෙවියන් බුදුන් හෝ හැකි සියල්ලෝම යදිමින්, කල් ගෙවන්නා වූ අතිශය බියකරු කණිසමකි.

අටහමාර පසු වී තත්පරයකින් හතළිස් දහකින් එකක් හෝ යන්නටත් පෙර ‘සෙනිකවම’ එකී ප්‍රදේශය වෙළාගන්නා වූ අද්භූත බලවේගයන්ගේ බලපෑම් ප්‍රාදේශීය දනන්ගේ මෙම විකාරරූපී හැසිරීමට හේතුවන බව විද්වත් මතය යි. ඒ මන්දැයි සිතන්නට ගොස් පැණනැගි කුතුහලය නිති සිත් පෙළන්නට වූයෙන්, නොවළාම ඒ සංසිදවාගනු වස්, රාත්‍රී අටහමාරේ කණිසමෙන් පසු, මෙම අද්භූත බලවේගයන් ඇසින් දුටුවන් සොයා මිරිකාන විජයාරාම පෙදෙසට ගිය අපට, ඒ අසිරිමත් පුරුෂෝත්තමයන්ගෙන් එක් අයෙක් මුණගැසීමේ භාග්‍යය ලැබිණි.

ඒ කෙසේ ද යත්;

ගෝල් දේශයේ තාඩන පීඩන වලට නොබියව මුහුණ දුන් කොට කලිසම් කිසිසේත් නාඳින රෝමානු සොල්දාදුවන්ගේ කඳවුරක අසිරි ගත්, චීනමහා ප්‍රාකාරය මෙන් අහස් කුස සිසාරන උස් තාප්පයකින් හා මිනීකන කිඹුලන් පිරි විසල් ඇළකින් වට කර, සිව්කොණ සතරවරම් දෙවියන්ට කැප කොට, එළාර මරා රට එක්සේසත් කර දිවංගත වූ මහා දුට්ඨගාමණී අභය දෙවියන්ගේ ආනුභාවයෙන්, තද තද හිත් ඇත්තා වූ මුරභටයන්ගේ ආරක්ෂාව නිති ලැබෙන්නා වූ, ජ’පුර පුරාණ රජමහා විහාරස්ථානය බලා ගිය අප පිරිසට, එම භූමියේ ඉදිරිපස ගේට්ටුව අසළ මඳක් නැවතීමට සිදුවිය.

ඒ අප පිරිසේ කිසිවෙක් කොටකලිසම් හැඳ නොසිටී ද යන්න බැලීමටත්, පුරුෂයන් මෙන් වෙස්වළාගත් කාන්තාවන් සිටිත් දැයි බැලීමටත්, අප පිරිසේ සියල්ලන්ගේම පුඃලිඟු අතගා, කන්‍යාවන් ද බැලීමට මුණ්ඩ පස්සට ගසා, ගුදමගට ඇඟිලි ගැසීමට ආරක්ෂක භටයන් හට ඉහළින් උපදෙස් ලැබී තිබූ නිසා බව තරමක් වයෝවෘධ ආරක්ෂක භටයෙක් අපට දැනුම් දුනි. ඔවුන්ගේ හතළිස් ඇඳිරියෙන් වැසුණු තීක්ෂණ දෑසින් මිදී ඒ සියල් පරීක්ෂා දරාගෙන ඒ මහා පුණ්‍යභූමිය තුළට අපි සැවොම කුළුණු හැඟීමෙන් යුතු ව ඇතුළු වූයෙමු.

බලන බලන අත එළි විහිදුවන්නා වූ විදුලි පහන් කුළුණු ය. අවට සිසාරා හමන වෙරළු මල් සුවඳ ය. මදක් එහාට වන්නට විසල් ගොඩනැගිලි මැදිකරගත් මහා වෘක්ෂයෝ ය. ඒ සියල්ල යා කරනා මහා මාර්ග ය. එනමුදු කිසිදු මිනිස් පුළුටක් පෙනෙන්නට නොවී ය. අසන්නට ද කිසිවෙක් නොවීයෙන් අපි ‘හිසහැරුණුඅතේ’ න්‍යාය භාවිතා කොට එක් මගක් තෝරාගෙන ඒ ඔස්සේ ඇදෙන්නට වීමු. තරමක් දුර යත් දී විදුලි එළි පහන් කිසිවක් ගොඩනැගිලි සීමාවෙන් ඔබ්බට නොමැති බව් වටහාගත් අප තරමක් දෙගෙඩියාවෙන් බලා සිටිත් දී, මඳක් එහාට වන්නට පිහිටි පඳුරු ගොන්නකින් චුන්දයා සූකරයන් මරත් දී උන් කෑගසන්නාක් මෙන් හඬක් නොනවත්වා නැගෙන්නට වී ය.

ඒ භයානක හඬින් බියපත් අප සැවොම, බියෙන් මුසපත් ව මහ පොළොව බදා එහි පිහිට පැතූ පිරිසේ අවශේෂයන් එතැන අතැර දමා, ‘සෙනිකවම’ එතැනින් ඈත් වනු වස්, අතපයට පණ දී දුවන්නට වූයෙමු. තරමක් දුර හිස් ලූ ලූ අත දිවූ අප නොදැනුවත්වම පැමිණ ඇත්තේ පඳුරු වලින් ගහණ අඳුරු පෙදෙසකට බව පසක් වූයෙන් බියෙන් සළිතව කරකියාගත කිසිත් නොහැකිව විසල් දෑස් අඳුරට යොමා වෙව්ළන්නට වූයෙමු.

විගස අසළ පඳුරක් වේගයෙන් සෙළවෙන්නට විය. මොහොතක ඇවෑමෙන් තවත් පඳුරක් ද, තවත් පඳුරක් ද යනාදී වශයෙන් වටා පිටාවේ වූ සියල් පඳුරු වේගයෙන් සෙලවෙන්නට විය. අවට සිසාරා භීෂණකාරී සුළඟක් නොකඩවා හමන්නට විය. පෙර ඇසූ සූකර මරහඬ සතර දෙසින් දෙගුණ තෙගුණ වී ඇසෙන්නට විය.

අප බියට පත් කුඩා ගැහැණු ළමුන් මෙන් සොප්‍රානෝ හඬින් යටිගිරියෙන් කෑගසන්නට වීමු.

‘සෙනිකවම’ සූකර මරහඬ ද පඳුරු සෙළවීම ද වේගවත් සුළඟ ද නැවතුණි.

මොහොතක ඇවෑමෙන් නැවතත් පඳුරු ගොනු සර සර හඬ නගමින් අක්‍රමවත්ව සෙළවෙන්නට විය. ඒ තුළ සිටි යම් කණ්ඩායමකගේ කලබලකාරී කතාබහක් ඇසෙන්නට විය.

“නෑඹුල් යුවතියන් පිරිසක් නේ ද සහෝදරයා?!”

“සහෝදරයා සහෝදරයා කියා කෑ නොගසා මේ කලිසම ඇඳගන්න මිතුර!”

“මගේ යට කලිසම ඔබ ඇඳගෙන සොයුර, අහෝ ඕක ගලවා දෙන්න!”

“කිසිදු මංගලෝත්සවයක් කිරීමට පෙර ඔබේ පුඃලිඟුව ඔය ගස් බෙණයෙන් ගලවා ගන්න යහලුවේ!”

“එළියට ගොස් බලන්න කොලුව, අප මෙහි සිටින්නම්!”

අසළ වූ පඳුරකින් එළියට පැන්නේ අපිළිවෙලට හැඳ පැළඳගත්, නවදැළි හේනක තනිවූ වඳුරකුගේ පිළිස්සුණු ලෝම මෙන් මුහුණේ තැනින් තැන යන්තම් දැළි රවුළු වවාගත් තරුණයෙකි. විසල් දෑසින් පඳුරු දෙස බලා නිහඬව නිසොල්මන්ව හුන් තැනම පාෂාණිභූත වී සිටි අප දුටු විගස තුෂ්ණිම්භූත වූ ඔහු, මොහොතකින් මුහුණ සිනාවකින් එකාලෝක කරගෙන අප වෙතට පැමිණියේ ය.

“Muhude nau giyata parawal hitinne nane.. ewage unata 8.30n psse hitiyata aulk na.. habai..ubala wage mekata ena hamaekagema muhudu na.. ubala ubalage ewa muhudu kragena widawana eka anith ahinsaka kelantath krala un widawanawa blnna asha athi.. ubala maha kuhakai.. ubalage wesa kamata anith un palida.. 8.30n psse meka inna gaththoth japure kello ithuru wenne nathuwa out weddi okkama ganu idi ubala asa ehema wenawa blnnada.. ubalata unu de anith untath krannada..?”

කියා ඇසූ ඔහු, අප සියල්ලන්ගේම සිත්තුළ පැණ පිට පැණ ඉතිරි කර තබා නැවත පඳුරකට පැන අතුරුදහන් වී ය.

© 2019 Pamuditha Zen Anjana

Advertisements

කුලප්පු වූ හරක් රැළකට මැදි ව

ඇස් අන්ධ කරලා, මොළ ගාණට කප්පාදු කරලා, රොබෝලා වගේ ප්‍රෝග්‍රෑම් කරලා අතෑරපු, උපසංකෘතිය කියලා කුණු වෙලා ඕජස් ගලන අහවල් එකක් කරපින්නාගත්තු, රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයීය බහුතරයක් වූ දුප්පත් හිඟන හැතිකරේ ගැන පුද්ගලිකව අත්විඳින්න මට චාන්ස් එකක් ලැබුණා. ඒ ඊයේ හවස පොඩි වැඩකට යාළුවෙක් හම්බවෙන්න ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්‍යාලයයට ගිය වෙලාවේ.

මම යම් කාලෙක ඉඳන් සාමාන්‍යයෙන් අඳින්නේ ෂෝර්ට්ස්. හිතුණොත් ඇරෙන්න මම දිග කලිසම් අඳින්නේ නෑ. ඊයේත් ඒ වගේම තමා වෙනසක් නෑ. තද වැස්සකුත් තිබ්බ වෙලාවේ මම ජ’පුරට ගියේ හවස හයහමාරට විතර. යාළුවා විසිටින් ලෙක්චරර් කෙනෙක්. පොර පහළට එනකම් මම ඉඳගෙන හිටියේ පසුව දැනගත්තු විදිහට සුමංගල ශාලාවද මොකද්ද එකක් කියන තැනක පහළ ඉන්ෆෝමේෂන් කවුළුව ගාව. ඔතනින් ගිය පොඩි එකෙක් “අයියා කැම්පස් එකේද?” කියලා ඇහුවා. මම “නෑ මචං ඇයි?” කියලා ඇහුවම පොර ෆෝන් එකත් කණේ ගහගෙන යන්න ගියා. මට ඒ වෙලාවේ වුණ දේ මීටර් නොවුණේ යාළුවා පහළට එන්නේ කොයි වෙලාවෙද කියලා හිත හිත හිටපු නිසා.

ඔහොම පැයක් විතර මම ඔතන ඉදගෙන ෆෝන් එක ඔබ ඔබ හිටියා. ලෙක්චර්ස් ඉවරවෙලා ඔතනින් ගිය එකෙක් වත් මාව දැක්කෙත් නෑ. දැක්කත් උන් මගේ ෂෝර්ට් එක දැක්කේ නෑ හෝ දැක්කත් ගණන් ගත්තේ නෑ. යම් වේලාවකට පස්සේ කැම්පස් එකේම මගේ යෙහෙළියක් ඔතනට ඇවිල්ලා සුමංගල ශාලාවේ දොරකඩ ළඟ හිටගෙන විනාඩි දෙකක් කතා කර කර ඉන්න ඇති. ලෙක්චර්ස් ඉවර වෙලා එතනින් ගිය හරක් හතරදෙනෙක්ගෙන් සමන්විත රැළක් තප්පුළාගෙන ඇණගන්න ආවා.

– “මචං ඔයා කැම්පස් එකේද?”

– “නෑ මචං මොකද්ද කේස් එක?”

– “ෂෝර්ට්ස් ඇඳන් ඇතුළට එන්න දෙන්නේ නෑ..!”

– “ආ හරි මචං. මම කෙනෙක් හම්බවෙන්න ආවේ. තව පොඩ්ඩකින් යනවා..!”

– “ඒත් ෂෝර්ට් ඇඳන් මෙතන ඉන්න බෑ! අටහමාරෙන් පස්සේ පුළුවන්! දැන් ගිහින් අටහමාරට එන්න!”

එතන හිටපු මොළ ශෝධනයට ලක් වෙච්ච හිඟන්නෙක් කිව්වම මට හිනා ගියා.

– “සීරියස්ලි?”

මිනිස්සුන්ට එච්චර මෝඩ වෙන්න පුළුවන්ද කියලා හිතුණු නිසා මම ඇහුවා.

– “මම ලෙක්චරර් කෙනෙක් හම්බවෙන්න ආවේ මචන්. මගේ වැඩේ තව විනාඩි පහකින් ඉවරයි. අයිල් බී ගෝන් සූන්!”

ඉංග්‍රීසි නිසා ඊගෝ එක ඌයියා වෙච්ච කොට හරකෙක්ට මළ පැනලා තිබ්බා.

– “කිව්වම අහනවා. මෙතන ප්‍රශ්නයක් වෙයි. ඊට කලින් යන්න. ගිහින් අටහමාරට එන්න. නැත්තන් එළියේ හම්බවෙන්න!”

– “ඔව් මේක ඇතුළට ෂෝර්ට් ඇඳන් එන්න දෙන්නේ නෑ!”

හරක් රැළම තප්පුළන්න ගත්තම මට ආයේ හිනා ගියා.

– “මගේ ෂෝර්ට් එක නිසා ප්‍රශ්නේ වෙන්නේ කැම්පස් එකටද? නැත්නම් ඕගොල්ලන්ටද?”

මම ඇහුවේ ඇත්තටම උන්ගේ ගොන් ආතල් එක මට නොතේරිච්ච නිසා.

“ඕන්නැති කතා ඕන්නෑ. දැන් එළියට යන්න කිව්වම අහලා!”

උන් තව කුලප්පු වෙලා තිබ්බා.

“හරි අයි විල් ගෝ ඉන් අ මිනිට්! තෑන්ක්ස්!”

වාතයක් නොවී ආපු වැඩේ කරගෙන යන්න ඕන නිසා මම කිව්වා.

දිනුම ලැබුණා කියලා හිතුණු නිසාද කොහෙද උන් ටිකක් ඈතට ගිහින් මම යයිද කියල බල බල එළියට ගියා. ටිකකින් ඔතනින් රෙදි වලින් ඔතපු දරමිටි වගේ පොට්ටනි කිහිපයක් කරේ තියාගත්තු කළු ඇඳගත්තු හිඟන්නෝ රැළක් ගියා. (පසුව මීටරේට වැටුණු පරිදි ඊයේ උද්ඝෝෂණේට බොක්කෙන් බැහැපු උන්) එක හිඟන්නෙක් ඉතාම ඔතෝරිටේරියන් විදිහට මාව ප්‍රශ්න කළා.

– “ඔබතුමා කැම්පස් එකේද?”

– “නෑ මචං!”

– “ෂෝර්ට් ඇඳන් එන්න දෙන්නේ නෑ! එළියට වෙලා ඉන්න. මෙතන ප්‍රශ්නයක් වෙයි!”

– “ඔව් මට දැනගන්න ලැබුණා! මම මේ එළියට යන්න හදන්නේ. නමුත් උඹලගේ මානසිකත්වය මට තේරෙන්නේ නෑ!”

– “තේරුන්නැති වුණාට කමක් නෑ. එළියට යන්න”

පොර එහෙම කියාගෙන යන්න ගියා.

මම යෙහෙළියත් එක්ක එළියට ආවා. කොහේදෝ ඉඳන් ආපු සෙකියුරිටි ඩයල් එකක් ගේට්ටුව ළඟදි මාව ප්‍රශ්න කළේ ඔය වෙලාවේ. වාතයක් වෙච්ච නිසා මට තද වෙලා තිබ්බේ. මිනිහෙක්ට නිදහසේ ඇඳුමක් අඳින්න දෙන්නේ නැති කැම්පස් කාළකණ්ණි ගැන තිබ්බ මළ තව පොඩ්ඩෙන් උගෙන් පිට වෙනවා.

වෙලාවට කලින් ඇණ ගන්න ආපු හිඟන හරක් සෙට් එක ඔතනටත් ආවා. තේරුණ විදිහට සික්කව එතන්ට එව්වෙත් උන්මයි. උන් ඈතට වෙලා මගේ ප්‍රතිචාරය බලන් ඉඳලා තිබ්බා.

– “තමුසේ මොකද තවත් කතා කර කර ඉන්නේ. අතනත් ඕනාවට වැඩියි. එළියට යනවා ඕයි කිව්වම අහලා”

– “එළියට තමා මේ යන්නේ. ඒ යන අස්සෙත් මඟුලක් කතා කරන්නේ මොකටද?”

– “පව් නොදී යනවා ඕයි එළියට!”

කොට හිඟන හරකා මාව දෙපාරක් විතර තල්ලු කරා. එතනට තත්පරේක ඇවෑමෙන් කට්ටිය එකතු වුණේ ෆ්‍රී ෂෝ එක මොකද්ද බලන්න වෙන්න ඕන.

– “කලින් මනුස්සයෙක් වගේ කතා කරන්න ඉගෙන ගනින්..! මිනිහෙක්ට මිනිහෙක් විදිහට සළකන්න ඉගෙන ගනින්..!”

මම කිව්වේ තරහකටමත් නෙමෙයි. කළකිරීම නිසා.

මට ඇත්තටම එතන වලියක් ඇදගන්න වුවමනාවක් තිබ්බේ නෑ. මොකද තනියෙන් දහයක් එක්ක ගහගන්න තරම් මට හැකියාවක් නොතිබුණ නිසා. අනික හිඟන්නෙක් ගේමක් ඉල්ලුවම හිඟන්නත් එක්ක පාර පුරා පෙරළිලා ඇරගෙන හිඟන්නගේ මට්ටමට වැටෙන්න කොහොමත් මට වුවමනාවක් තිබ්බේ නෑ. උන්ගේ හරක් හැසිරීම මට එච්චර ඇල්ලුවේ නැති නිසා උන් ඇදලා දාන්න කලින් මම එළියට ආවා.

රෑ අටහමාරට ලෙක්චර්ස් ඉවරවෙනකම් කිසිම මනුස්සයෙක්ට ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට එන්න බෑ ෂෝර්ට් එකක් ඇඳගෙන. ඒක තමා උන්ගේ අයිඩියා එක. පසුව දැනගත් පරිදි ඒක උන්ගේ ආතල් එකට හදපු අහවල් එකක් මිසක් නීතියක් හෝ රෙගුලාසියක් නෙමෙයි. කැම්පස් අයිති කැම්පස් එකේ ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩල වල උන්ට. රටට නෙමෙයි.

මගෙත් එක්ක ආපු යෙහෙළිය කැම්පස් එකේ වීම නිසා එයාට වුණේ අරුන්ගේ මඟුලේ දේශනා අහන්න. මම යාළුවට කෝල් කරලා සීන් එක කිව්වගමන් මිනිහා ලෙක්චර් එක නවත්තලා ආවා. හරක් සේරම එකතු වෙලා පොරත් එක්ක වාද කරනවා. අඩුම තරමේ මම ගාඩ් රූම් එක ගාවවත් ඉන්න එක උන්ට ප්‍රශ්නයක් වෙලා තිබ්බා. අතිශය හාස්‍යජනක පාට් එක තමා එතනට ශිෂ්‍ය සංගමේක සභාපති වෙලා හිටපු පොඩි එකෙක්වත් කෝල් කරලා ගෙන්නගෙන ප්‍රශ්නේ ගැන කතා කරන්න සෙට් වෙච්ච එක. කිසිම අයුරකින් ෂෝර්ට් එකක් ඇඳපු එකෙක්ව ඇතුළට ගෙන්න ගන්න බෑ කියන මතයෙන් පොඩ්ඩක් වත් එළියට එන්න එතන එකෙක් වත් සූදානම් නෑ.

මගේ යාළුවා ගේම ඉල්ලන්නේ හරක්ට අවකලනය බලෙන් තේරුම් කරන්න බව තේරුණ මම ඒක ඩ්‍රොප් කරන්න කිව්වා. ඇත්තටම උන් එක්ක කතා කරලා වැඩක් නෑ. උන්ට ඒ ප්‍රශ්නේ ඒ තරම්ම ආගමිකයි. උන් ෂෝර්ට් එකට ගේම ඉල්ලන්නේ අන්ධ භක්තියෙන් මරාගෙන මැරෙන ආගමිකයන්ට නොදෙවෙනි ආවේගයකින්. සාම්ප්‍රදායයි උන්ගේ අම්මගේ රෙද්දේ උපසංස්කෘතියයි ආරස්ස්සා කරගන්න උන් ලෙක්චරර් කෙනෙක් එක්ක වුණත් ගේම ඉල්ලනවා.

“සොරි සර්! සර් එක්ක එහෙම ප්‍රශ්නයක් නෑ! දන්නවනේ මේවයේ ළමයින්ගේ හැටි!”

ගාඩ් රූම් එකේදී සෙකියුරිටි ගාඩ් කෙනෙක් කිව්වා.

කවුරු හරි ෂෝර්ට් එකක් ඇඳන් ආවම ශිෂ්‍ය සංගම් වල බලාධිකාරයට කෙළ වෙන එක නිසා එකෙක් ෂෝර්ට් එකක් ඇඳපු එක විශ්ව විද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයේ ප්‍රශ්නයක් වෙන එක ගැන කල්පනා වුණේ සිදුවීම ඉවර වෙලා ආපු වැඩේ කරගෙන ගෙදර එද්දී. එකෙක් හරි උන්ගේ සාම්ප්‍රදායට අභියෝගයක් වෙන විදිහට ඇතුළට ආවම ඊටපස්සේ අළුතින් එන පොඩි උන් උන්ගේ බලාධිකාරය ප්‍රශ්න කරන්න ගන්නවා.

“ඇයි අපිට විතරක් ෂෝර්ට් ඇඳන් එන්න බැරි?”

ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලවල උන් මේ ප්‍රශ්නෙට පට්ට බයයි. ඉතාම කුඩා නොවැදගත් සිදුවීමක් උණත් පවත්නා තත්වය යටතේ උන්ට කෙළ වෙන තැනට කැරකෙන්න ඉඩ තියෙන වග උන් හොඳටම දන්නවා. එක කෙල්ලෙක්ගේ නිර්භීත කම නිසා බලමණ්ඩල වල උන්ටයි හණමිටි කරේ ගහගෙන හිඟාකන උන්ටයි දවස් ගාණක් පාරට බැහැලා හිඟාකන්න වෙලා තියෙන වෙලාවක මේ වගේ කුඩා සිදුවීමක් ඇති කට්ටිය ට්‍රිගර් වෙන්න. සංස්කෘතික පොලීසිය වශයෙන් තමන්ගේ බලය පැවැත්වීමට ඇති අවශ්‍යතාවය උන් ඊයේ රිලීස් කරගත්තේ එහෙමයි. ඊගෝ එක ඌයියා කරගෙන මගෙත් එක්ක ගේම ඉල්ලපු කොට හිඟන්නා දෙතුන් පාරක් යන්න ගිහින් නැවත එතනට ආවේ ඒ බලාධිකාරය පෙන්නන්න. මම ඌගේ පිටට තට්ටුවක් දාගෙන මගේ යාළුවට සමුදීලා ගෙදර ආවා.

කැම්පස් යන පොඩි උන් ඉන්නවනම් මේ ටික කියන්නේ උන්ට;

බය නැතුව ඔය හරක්ගේ ඔතෝරිටි එක චැලෙන්ජ් කරපල්ලා. විශ්ව විද්‍යාල වලින් එළියට එන්න ඕනේ රොබෝලා වෙලා නෙමෙයි. තනියෙන් හිතන්න තනියෙන් හිතලා තීරණ ගන්න පුළුවන් තමන්ට කැමති විදිහට ජීවත් වෙන්න පුළුවන් මිනිස්සු වෙලා. එක එකාගේ හිඟන සංකීර්ණ උඹලගේ උගුරෙන් පහළට බලෙන් ඔබන්න ඉඩ දෙන්න එපා. අර කෙල්ලව ආදර්ශයට අරගෙන බය නැතුව උන්ට විරුද්ධව නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගන්න. මට ඇත්තටම මේක පිළිබඳ නීතියෙන් කටයුතු කරන්න අවශ්‍ය වෙලාව වත් පුකේ අමාරුව වත් නෑ. මට ඊට වඩා වැඩ තියෙනවා.

අන්තිමට වගේ එතන හිටපු දුප්පත් හිඟන්නෙක් කියපු කතාවකට මම තාම තනියෙන් හිනාවෙනවා.

“ඔයිට වඩා හොඳයි ඇඳුම් නැතුවම ආවනම්!”

© 2016 Pamuditha Zen Anjana