ප්‍රාදේශීය හිකීම්, හුකාගැනීම් සහ හිකවීම් පිළිබඳව විශේෂ පොලිස් කොමිසම

සැළකිය යුතුයි!

මෙය සහමුලින්ම සමාන්තර විශ්වයක වූවක් බවත්, ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජය හා රාජ්‍යය සබැඳි කිසිදු නිල තනතුරක්, සිදුවීමක්, ස්ථානයක් හෝ පුද්ගලයෙක් පිළිබඳ කිසිවක් මෙහි සඳහන් නොවන බවත්, යම් අයුරකින් එසේ දැනෙන්නේ නම් ඒ මෙය කියවන්නා වූ ඔබගේ මනෝවිකාරයක් හෝ හිතළුවක් බවත්, ලියන්නා කිසිදු හේතුවක් මත ඒ මනෝවිකාර වලට හෝ හිතළු වලට වග නොකියන බවත් කාරුණිකව සළකන්න.

 

– හලෝ!

– ආ හෙලෝ.. මේ හුළුඅත්ත පොලිසිය ද?

– ඔව්.. මේ කොස්තාපල් රංජිත් අබේනායක කතා කරන්නේ. මොකද්ද කාරණාව..?

– ආ මහත්මයා මම සාලිය. මම පදිංචි වෙලා ඉන්නේ හිට්ටාසළුවේ, කාණුපල්ලේ. මම මේ කතා කරේ පුද්ගලික කාරණාවක් පිළිබඳ නීතිමය තත්ත්වය කොහොමද කියලා දැනගන්න..

– ආ.. කියමු බලන්න මොනවගේ කාරණාවක් ද?

– නෑ රංජිත් මහත්මයා. මේක කොහොමද අහන්නේ කියන ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නේ.. අ.. මේ..

– කිසිම ප්‍රශ්නයක් නෑ.. බය නැතුව කෙලින් අහන්න.. පොලිසියේ අපි බැඳිලා ඉන්නවා ජනතා සේවකයන් වශයෙන් ඔබතුමාලගේ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දෙන්න..

– ඔව්.. නිලධාරීතුමා.. නමුත් මේක.. අ.. මේ.. මම මෙහෙම කියන්නම්කො.. මගේ වයස දැනට අවුරුදු 24යි. මගේ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ් ගෙ වයස් අවුරුදු 21යි.. මේ මට දැනගන්න ඕන වුණේ මේ… අපි දෙන්නට හුකන්න අවසර ගන්න ඕන කාගෙන්ද කියලා..

– ආ.. හුකන්න කිව්වේ මහත්තයා.. මේ

– ඔව් ඔව් ඒක තමයි..

– ආ ඒක නම් අපේ ලොකු සර්ගෙන් තමයි අහන්න ඕන.. මම එතුමට කෝල් එක ට්‍රාන්සර් කරන්නම් ඔහොම ලයින් එකේ ඉන්න..

– ආ.. හරි..

– හලෝ.. ඉන්ස්පෙක්ටර් සරමකෝං කතාකරනවා..

– ආ හෙලෝ.. ඉන්ස්පෙක්ටර් සරමකෝං මහත්මයා මම සාලිය.. කතා කරන්නේ හිට්ටාසළුවේ, කාණුපල්ලෙන්.. මේ.. මම කතාකළේ පුද්ගලික කාරණාවක් පිළිබඳ නීතිමය තත්ත්වය දැනගන්න..

– ඔව්.. කියන්න..

– මේ.. අ.. මට දැන් වයස අවුරුදු 24යි.. මගේ ගර්ල්ෆ්‍රෙන්ඩ්ට වයස 21යි.. මේ.. ඉන්ස්පෙක්ටර් මහත්මයා.. තරහ ගන්න එපා මෙහෙම ඇහුවට.. මේ අපි දෙන්නට හුකන්න අවසර ගන්න ඕන කාගෙන්ද කියලා දැනගන්න පුළුවන් ද හරියටම?

– ආ..?! මොකද්ද පරයෝ තමුසේ ඇහුවේ?!

– අනේ තරහා ගන්න එපා බුදු ඉන්ස්පෙක්ටර් මහත්තයෝ නොදන්න කමට ඇහුවේ..! අපේ එහා ගෙදර චම්පා ඇන්ටියි ඉස්සරහ කඩේ ගෝරිං මුදලාලියි දෙන්නම කිව්වේ හුකන්න අවසර ගන්න තැනක් තියෙනවා.. පොලිසියේ මහත්තුරු හරියටම දන්නවා කියලා.. ගැත්තාට තරහා අවසර දේවයන් වහන්ස.. අම්මෝ.. නොදන්නාකමට සමාව භාජනය කරන්න!

– ආ.. අහ්ම්.. හරි.. මේ.. ඒ පිළිබඳව අහන්න ඕන අපේ සහකාර පොලිස් අධිකාරී එම්. බී. බී. එස්. දසයා යකා තුමාගෙන් තමයි.. එතුමා තමයි “ප්‍රාදේශීය හිකීම්, හුකාගැනීම් සහ හිකවීම් පිළිබඳව විශේෂ පොලිස් කොමිසම” භාරව කටයුතු කරන්නේ.. එතුමට මම කෝල් එක ට්‍රාන්සර් කරන්නම්.. ඔහොමම විනාඩි දෙකක් ලයින් එකේ ඉන්න…..

– හෙලෝ.. ඒ. එස්. පී. ලිය- සොරි ඒ. එස්. පී. දසයා හිය.. හූස් ඉස්කීපිං?

– ආ.. හෙලෝ.. දසයා මහත්මයා.. මම සාලිය හිට්ටා-

– ආ ඔව් මිස්ට සාලිය.. මට ඉන්ස්කෙප්ටර් සරමකෝං විස්තරේ කිව්වා.. දැන් ඔබතුමාගෙ වයස කීයයි කියලද කිව්වෙ?

– ආ.. මගේ වයස අවුරුදු 24යි සර්.. ගර්ල්ෆ්‍රෙන්ඩ්ට 21යි.. මේ..

– හා.. හරි.. ඒ කියන්නේ සාලයා පුතා ඔයාට දැම්ම ඔය ගෑණු දරුවා එක්ක මෙවුවා කරන්න බෑ.. හරි.. මොකද ඔයගොල්ලන් තාම නිසි වයසට ඒ කියන්නේ මෙවුවා කරන වයසට එළඹිලා නෑ.. ඕල්රයිට්?! දැන් සාලයා පුතා ඔයා තාම කරදඬු උස් වෙන වයස.. ඔයාගෙ ගර්ල්ෆ්‍රෙන්ඩ්ට තාම ලෝකේ ගැන දැනුමක් තේරුමක් නැති වයස.. අනික සාලයා පුතා-

– සාලිය සර්.. සාලිය..!

– ආ ඔව්.. සාලයා පුතා.. මෙහෙමයි.. ඔයාගෙ මෙවුවා එකට අපිට අවසර දෙන්න විදිහක් නෑ.. අපේ ජුරිස්ඩිස්කන් ඒ කිව්වේ හෘද සාක්ෂි.. ඉයස්.. හාට් විට්නස් එකෙන් එහා තමයි ඒක තියෙන්නේ.. ඕල්රයිට්?

– ඒත් සර්.. අපි දෙන්නම නීත්‍යානුකූලව වැඩිහිටි-

– ඒත් සර් මේත් සර් ගාන්න බෑ සාලයා පුතාහ් ඕල්රයිට්..??! අවර් වර්ඩ්ස් එක ඉස් ද ලෝව් හරි..?! ඔයාට ඕනම නං පුළුවං ඇපෑලක් දාන්න.. ඒකට හැබැයි ඉතිං.. ගමේ පන්සලේ නායක හාංදුරුවන්ගෙන් හරි ගමේ පල්ලියේ ස්වාමි කෙනෙක්ගෙන් හරි ලෙටර් එකකුයි.. ම්ම්.. ඔය පැත්ත භාර ග්‍රාමසේවකගෙන් ලියුමකුයි.. ඔය ළමයි දෙන්නගෙම අයි ඩී කොපීසුයි උප්පැන්නේ කොපීසුයි දෙමාපියන්ගෙ විවාහ සහතික ෆොටෝ කොපි එහෙම කරලා අවසර ඉල්ලීමේ ලියුමක අලවපු රුපියල් දාහේ මුද්දර දෙකක් උඩ ජේපී කෙනෙක් ඉස්සරහ ඉඳං සයින් කරලා ඒක ෆයිල් කරලා එහෙම.. ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයට භාර දෙන්න.. ආ.. අමතක නොකර ඔය පැත්තෙ ප්‍රාදේශීය පුවත් වාර්තාකාරයෝ ඉන්නවනම් එයාලටත් කොපිය බැගින් යවන්න.. එහා ගෙදරටයි ළඟ පාත කඩේකුයි තියෙනවනම් ඒකටත් කොපියක් දෙන්න.. ඕල්රයිට්..?!

– හා සර්.. හොඳමයි සර්.. මේ එතකොට සර්.. අ.. මේ.. අපි හුකන්නැතුව දෙන්නා එකතු වෙලා අත් අල්ලගෙන අපේ ගේ ඇතුළේ හෙළුවෙන් බල්ටි ගහනවානං හරි.. අ.. මේ.. එහෙමත් නැත්තං.. මේ.. දෙන්නම හෙළුබැල්ලෙන් කොහොඹා කංකාරිය හරි කාවඩි නැටුමක් හරි නටනවනං හරි ඒකටත් අවසර ගන්න ඕන සර්ගෙන් ද නැත්තං ඒකටත් ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයට ඔය ඩොකියුමන්ට්ස් භාර දෙන්න ඕන ද?

– මක් කිව්වා?!

– නෑ සර්.. මං ඇහුවේ තොගෙ අම්මත් එක්ක හැමිණෙනවනං අවසර ගන්නෝන කාගෙන් ද කියලා?! යකෝ මාජරින් කැරියෝ.. මටයි මගේ අශෝකමාලටයි අපේ ගේ ඇතුළේ හැමිණෙන්න හරි ආච්චිට හාල් ගරන්න හරි තොපේ අවසරේ පුකටද පකෝ? අපි ආතල් එකේ ගෙදර හුකනවා.. තොට පුළුවන් හුත්තක් කරපං.. ආ.. පුළුවන්නම් අපේ එහා ගෙදර කට හැකර චම්පටයි කඩේ ගෝරිංටයිත් කියපං මං මෙහෙම කිව්වා කියලා.. අර ගස් කැරියටත් කියපං මේකත් පුළුවන්නම් පත්තරේ දාන්න කියලා.. ගංකබර හුකන්නෝ..! තියන්නං සර්..!

© 2017 Pamuditha Zen Anjana

Advertisements

අභිමානයයි අවමානයයි, මුවිඳු බිනෝයිගේ කොලාජ් එකයි

“අභිමානයේ සලකුණ ජේතවනාරාමය…
අවමානයේ සලකුණ මීතොටමුල්ල කුනුකන්ද…”
වෙන තැනක රොෂාන් මලින්ද කියලා ඩයල් එකක් දාපු කමෙන්ට් එකක් ඒ.
 
හරියටම හරි. අභිමානයයි අවමානයයි දෙක එක උඩ තියලා පෙන්නුවම ඒක රිදෙනවා තමයි. මොකද අභිමානයට වඩා ඔය කාගේ කාගෙත් හිත් වල අවමානය වැඩ කරනවා. කුණුකන්දක් නාය ගිහින් මිනිස්සු මැරෙන එක මොන විළි ලැජ්ජ නැති වැඩක් ද ඕයි? එතකොට ඔය කාට කාටත් අතීතකාමී පම්පෝරිය ගහන්න විදිහක් නැතුව යනවා. ඒ පම්පෝරිය ඉන්වැලිඩ් වෙනවා. හා නැද්ද?
 
– අඩෝ අපි අරක හැදුවා.. මේක හැදුවා.. අරකත් හැදුවේ අපි තමයි.. ඇයි මේක ඒකත් අපිම තමයි.. හැබැයි ඒ කාලේ!
– එතකොට උඹලා දැන් මොකද කරලා තියෙන්නේ?
– අපි කුණු කන්දක් හැදුවා ඕයි.. මෙන්න උස.. අඩෝ කඩන් වැටුණා කියහන්කෝ.. කැරිම සීන් එක!
 
ඔන්න දැන් විළි ලජ්ජාව එනවා ෂේප් එකේ එළියට. ගන්නවා කට්ටියම රෙදි කරට. අර අවමානය වහගන්න ඊට වඩා ලොකු අවමානයක් කියලා හිතට දැනෙන එකක් ඕන. ගන්නවා ආගම් පයිය(මල්ල) එළියට. ඒකෙන් තෝරගන්නවා “මේ අපේ ඩර්මේ හුත්තෝ” පැකේජ් එක. (2012 ඉඳන් ෆේස්බුක් ඉන්න උන් දන්නවා මේ පැකේජ් එක මොකද්ද කියලා) අරගෙන ගහනවා අර කොලාජ් එක යට ජංගි ගළවගෙන, දත්මිටි කාගෙන, කීබෝඩ් මිරිකගෙන, පුක විකාගෙන, බහුජ්ජභාවය හොඳටම පේන කමෙන්ට්ස්. අම්මටම බැණලා දානවා. සිංහලබෞද්ධයන්ට (තනි වචනයකි) ගෙදර බුදුන් අම්මා තමයි. හැබැයි අනුන්ගේ අම්මලා නෙමෙයි. එළකිරි දැන් වැඩේ ඕකේ.
 
ආර්ට් කියන්නේ ඕකම තමයි. ඒ දාපු හැම කමෙන්ට් එකක්ම දැන් ඒ කලාකෘතියේ කොටසක්. ඔය දෙපැත්තම නැතුව කලාව පවතින්නෑ. කලාව තියෙන්නේ මිනිස්සුන්ගෙන් රිඇක්ෂන් ගන්න. මිනිස්සුන්ට දේවල් ප්‍රශ්න කරන්න පුරුදු කරන්න. මිනිස්සුන්ට හිතන්න ඉඩ දෙන්න. ඒකයි කලාව පුද්ගලානුබද්ධ වෙන්නේ. ඕනම කලාකෘතියක් ඕනම පුද්ගලයෙක් කියවගන්නේ තම තමන්ගේ රාමු, පාට කණ්ණාඩි, පුරුදු, අත්දැකීම්, ආසාවන් අනුව. ආට් රසවිඳින්න හරි ආට් වලින් ඔෆෙන්ඩ් වෙන්න හරි බලපාන්නේ තම තම නැණම තමයි. ඒ නිසා කොහෙදිවත් කලාකරුවෙක් තමාගෙ කලාකෘතියක් අනික් අයට තේරුම් කර දිය යුතු නෑ.
 
ජේතවනාරාමය කියන්නේ ලෝකෙන් ඊජිප්තු පිරමීඩ වලට පමණක් දෙවනි වෙන පතාර සයිස් ගොඩනැගිල්ලක් කියලා මම කොහෙන් හරි අහලා තිබ්බා. ආගමිකව ඕකට මල් පූජා කරන දොහොත් මුදුන් දී වඳින සාමාන්‍ය බෞද්ධයන්ගේ කුලකය පැත්තකින් තිබ්බම ඕක ඇත්තටම ලංකාවේ උන්, විශේෂයෙන්ම සිංහලබෞද්ධයන් (තනි වචනයකි) තමන්ගේ අතීතයේ පොර ටෝක් එක ලොකු සීන් එක පෙන්නන්න යොදාගන්න අයිටම් එකක්. ඒක උඩින් මුවිඳු ගෙනල්ලා තියනවා ලාංකේය අභි- සොරි අවමානය, මීතොටමුල්ල කුණු කන්ද. දැන් මිනිස්සුන්ට ලේසියෙන්ම ගන්න පුළුවන් එක දෙයක් තියෙනවා. අඩෝ මූ අපේ උරුමෙට කුණු පිරෙව්වා කියන එක.
 
ඈ බං.. උඹලගේ රෙද්දේ උරුමෙට කුණු පුරුවන්න දෙයක් නෑ. උඹලත් ඇතුළෙන් කුණු වෙලා ගඳ ගගහා ඉන්නේ. උරුමේ ඉස්සරහට අරන් යන්නේ උඹලා. ඔය කොලාජ් එකකට අමුතුවෙන් ඔෆෙන්ඩ් වෙන්න රෙදි කරට ගන්න ඕන්නෑ. උඹලා කණ්ණාඩියක් ඉස්සරහට ගිහින් තම තමන්ගේ මූණු බලපන්. මොළේ ඉඳන්ම දෙපතුළ දක්වාම කුණු. ඔෆෙන්ඩ් වෙනවනම් වෙන්න ඕන තම තමන් ගැනම තමයි.
 
අහක ඉඳලා චූන් වෙච්ච සෙට් එකක් අහනවා ඇයි “උඹලගේ” පල්ලියකට හරි වෙන මොකක් හරි එකකට ඔය කුණු පිරෙව්වේ නැත්තේ කියලා. මුවිඳු ඒ පිළිබඳව මොන වගේ අදහසක හිටියත් මම නම් ඉන්නේ ආගම් කියන්නේම කුණු ගොඩක් කියන තැන. ඔය ආගම් වලින් පුරවපු කුණු තමා හැමෝම හැම තැනම කමෙන්ට් විදිහට හළ හළ යන්නේ. එහෙම පල්ලියකට හරි වෙන අටමඟලයකට හරි කුණු වල ෆොටෝ එකක් දාලා කොලාජ් එකක් හැදුවොත් මට නම් ප්‍රශ්නයක් නෑ. මට වෙලාවක් තිබ්බනම් මමම ඕක කරලා දානවා.
 
කොහොමහරි ඔය අව් අස්සේ ජාතික හෙළු කරුමෙට පැත්තකින් මුක්කුවක් ගහන් ඉන්න, “හරි ගොසිප්” කියලා පජාත සයිට් එකක් කරන ලෙෂාන් ප්‍රබෝධ විදානගමාච්චි කියලා එකෙක් චූන් වෙනවා මුවිඳුගෙ කොලාජ් එක දැකලා. ජාතික හෙළු කරුමෙත් එක්ක පොර වැඩේට බහිනවා. කොහොමත් ජාතික හෙළු උරුමයට ඕන අර ඒ දවස්වල වගේ තමන් තාම ඉන්නවා කියලා ආයේ ලෝ- සොරි ලංකාවට පෙන්නන්න. ඒකට ඉතිං මුවිඳු බිනෝයි කියන නම මදි. එතකොට ඕන වෙනවා ප්‍රසිද්ධ නමක්. දකිනවා සමණලී ව. අම්මටසිරි ඒකි මේ කොලාජ් එක ෂෙයා කරලා තියෙනවා. අඩෝ වරෙන් හුත්තෝ ඩර්මේ රකින්න. ගැහුවා මඩ පෝස්ට් 7ක් 8ක්. දැම්මා කැප්ෂන් එකක්. “අලුත් පරපුරේ” සමණලී ජේතවන දාගැබට කුණු පුරවන්න කියයි කියලා විකෘති කරපු අදහසක්. දැන් සමණලීගෙ කර උඩ තමයි හෙළ උරුමෙ ඉන්නේ. කොලාජ් එක හදපු එකාට වඩා ගහන්නේ සමණලීට. මොකද අර අන්තවාඳී ඉස්ලාම් උන් ගෑණු පහතින් තියනවා වගේම බහුජ්ජයොත් කැමතියි ගෑණු සද්ද වහලා පැත්තකට වෙලා ඉන්නවට. ජාතික හෙළු කරුමය කියන්නේ ඔය බහුජ්ජයන්ගේ කැඩපත. ඒ දවස් වල ගංගොඩවිල සෝමගේ දෙණ උඩින් පාර්ලිමේන්තුවට ගියා වගේ ජාතික හෙළු කරුමය තාමත් දඟලන්නේ මොකකින් හරි තමන්ට ලකුණු ටිකක් දාගන්න.
 
ආතල්ම සීන් එක තමා ටික කාලෙකට පස්සේ හරි ආයෙමත් “සාමකාමී” බහුජ්ජයන්ගේ රෙදි ගැලවෙන එක. ජාතික හෙළු කරුමයේ සම සභාපති මැඩිල්ලේ විමලසාර කියලා කෙනෙක් පොලිස්පතිට ලියුමක් යවලා හීනියට තර්ජනය කරනවා “සිත් රිදීමට ලක් වූ බෞද්ධයන් නීතියට පිටතින් ගොස් අදාළ චූතියන් සොයා ඔවුන්ට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක වීම වැළක්විය හැක්කේ පොලීසිය මේ සඳහා කඩිනම් ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමෙන් පමණක් බව” කියලා. ඒ ඉෂූ කරන්නේ අයිසිස් පන්නයේ ටෝක් එකක්. ත්‍රස්තවාඳී ක්‍රියා පිළිබඳව ඇඟවීමක්. උඹලා නොකළොත් අපි නීතිය අතට ගන්නවා පන්නයේ ටෝක් එකක්. ලිඛිත තර්ජනයක්. ඔන්න අස්සේ හැංගිලා තියෙනවා බහුජ්ජයන්ගේ ඇත්ත කතන්දරේ. හා බොරු ද?
 
ෂාරුක්ට බෝම්බ ගහපු එකේ, ඒකෝන්ට විසා නොදුන්න එකේ, බුදු ටැටූ එකක් ගහපු ටුවරිස්ට් කෙනෙක්ව පිටුවහල් කරපු එකේ, බුදු පිළිමයක් ගිලෙනවා ඇන්ඳා කියලා ගප්පියව මරං කන්න හදපු එකේ උඹව මරං කන්න මේ රටේ උන් බලන් ඉන්න එක පුදුමයක් නෙමෙයි බං. ඊළඟ ටොපික් එක එනකම් තව දවස් කීපයක් උඹව මරං කන්න හදන උන් දිහා බලාගෙන ආතල් එකේ හිටපං, එහෙමත් නැත්තම් සමන්තබද්‍ර තියරිය මෙතනට ඇප්ලයි කරලා මේකෙන් උඩ පලයං මචං කියලා විතරයි මුවිඳුට කියන්න තියෙන්නේ.
 
සාධු කියන්න පිංවතුනි
බෞදියට ඔබ සැම සාදරයෙන් පිළිගනිමු.
 
ප. ලි.
මම ඔය කොලාජ් එක යට කමෙන්ට් කරද්දි “උඹේ අම්මගේ ෆොටෝ එකක් ඔහොම එඩිට් කරලා දැම්මොත් අවුලක් නැද්ද?” කියලා මගෙන් අහන බහුජ්ජ උන්ට කියන්න තියෙන්නේ පුළුවන්නම් අපේ අම්මගේ ෆොටෝ එකක් හොයාගෙන එහෙම දාපන්. මට නම් අවුලක් නෑ. කවුරුහරි ෆොටෝ එකක් එඩිට් කරාම අපේ අම්මට අවනම්බු වෙන්න අම්මා ෆොටෝ එකක් නෙමෙයි නේ. නේ ද?
 
ප.ප.ලි.
අඩෝ ඇත්තටම මට ආසයි සමන්තබද්‍ර මේකට මොනා කියයිද බලන්න.
© 2017 Pamuditha Zen Anjana
#බහුජ්ජාතල්කැඩීම #ජේතවණේමීතොටමුල්ලටගේමු #වරෙංරෙදිගලවංයන්ඩ #ජාතිකහෙළුකරුමය #ෆොටෝෂොප්බෑඩෝ #මුවිඳුබිනෝයි #තග්ලයිෆ් #ෆොටෝෂොප්උගන්නමු #ෆොටෝෂොප්ඉගෙනගමු #අහසේදෙවියෝනෑ #ජාති #තදතද #නිගාදීලා #කොලාජ්එකටඇවිස්සුණුකඩිගුල #කුණුෆෙටිෂ් #ජාතකේහොයනවා #මංඅවජාතකයිලු #කහසිවුරුත්රස්තවාදය #බහුජ්ජයෝඅම්මගේහුත්තේකුණුපුරවපංකිව්වාබං #අම්මගහයි #කුණුකෑවාෆ්රෙන් #මීතොටමුල්ලෙකුණුඅම්මගේහුත්තටවඩාලොකුයිනේ #බෞද්ධෆෙටිෂ් #මොකෙක්හරිමොකක්හරිකළොත්අලුත්පරපුරේ #හෑෂ්ටැග්අංජන #එහෙමත්නැත්නම්එන්ජීඕඑකේ #පල්ලිකාක්කා #පුකේමාමයිට් #අහකඉන්නජේසුටයිඅනිත්උන්ටයිත්බණිනවා #මංපැස්ටාෆාරියන් #කේතෑක්ස්බයි #lka
18034148_1892139821062858_1082000691022892380_n

අති උත්තම රදීස් වැන්දඹුනෝනා මහත්මා වෙත ලියමි

බු.ව. දෙදහස් පන්සිය පණස් නවයක් වූ උඳුවප් මස එකුන් විසි වැනි බුධ දින,
දෙමටගොඩ ගුහාව දී ය.

ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ,
සංස්කෘතික පොලීසියේ,
අභිනව ලේකම්,
අති උත්තම රදීස් වැන්දඹුනෝනා මහත්මා වෙත;

පස්වාන් දහසකට කමාවන්ඩ වැන්දඹුනෝනා මහතාණෙනි,

මුලින්ම කිව යුත්තේ, ෆිල්තිගේ ශාන්ති වීඩියෝව මට අනුවනම් මෙලෝ රහක් නැති එකක් කියා ය. සිංදුවද සෙට් වුණේ නැත. වීඩියෝ පැත්තෙන් ගත්තොත් ඕක ඔයිට වඩා ලස්සනට කරන්නට තිබුණා ය. ඕඩියෝ පැත්තෙන් බැලුවොත් ඕක ඔයිට වඩා ආතල් එකට කරන්නට තිබුණා ය. මට ඒ වීඩියෝව වත් සිංදුව වත් සෙට් වුණේ නැති ය.

ඒ වගත් එසේම කියා අපි මේ බුබුළු දාමින් පැසවන කාරණේට බහිමු ය.

අති උත්තම වැන්දඹුනෝනා මහත්මයා වන ඔබ තුමාට ඕන ඕන විදිහට ලංකාවේ හැමෝම වැඩ කරන්ඩ ඕනෑය කියා අපි දැනගත්තේ අද ය. ඔබ වහන්සේ ජූංජ ජූංජ වෙනස් කර කර එකම මොඩල් එකෙන් කෙළ කෝටියක් නාහෙන් අඬන සින්දු නිර්මාණය කර සල්ලි හොයාගන්නා බව අපි දනිමු. ඒ වුණාට අපි, විශේෂයෙන්, මේ ලියන මම, ඒ පිළිබඳව කිසිදු ෆකක් නොදුන්නේ ඔයාලත් ගාණක් හොයාගන්න ඕන නිසාත් අඬන සින්දු අහන උන්ට ඇඬෙන්න සින්දු තියෙන්න ඕන නිසාත් ය. හදිසියේ වත් ඔබතුමාගේ ලොකු එකේ නිර්මාණ වලට අපි ඔෆෙන්ඩ් වෙලා එකෙන්ම බැස රිපෝට් කර “මල් සිංදු” තහනම් කරමු ය කියා හෙණ සද්දයක් දානවාට වඩා අර හැමදාම හිටං ඉන්න උන්නැහේට කියා මඩු වල්ගෙන් පුක තළාගැනීම වඩාත් නුවණක්කාර බව අපි දන්නවා ය. හැබැයි ඔබතුමා ඒකේ අනිත් පැත්ත නොදන්නා බව වැටහුණේ අද ය.

ඔබ වහන්සේ හිප් හොප් කියා හිතාගෙන ඉන්නේ දේවාලයක කට්ටකුමංජල් දුම අස්සෙන් පේන මිනිස්සු මල් තියා වැඳිය යුතු සැමවිටම කිරි වලින් නාන ශිව ලිංගයක් වගේ පූජනීය මොකද්දෝ පයියක් බව තේරුණේ ඒ ස්ටේටස් එක දැක්කාම ය. ඔබ වහන්සේගේ “මල් සිංදු” පූජනීය නොවන්නේ යම් සේ ද එසේම හිප් හොප් හෝ සිංහල රැප් හෝ අන් ලබ්බක් පූජනීය වන්නේ නැත. එබැවින් ඕවාට මල් තියා වඳින එක නවත්වා කැමති නිර්මාණයක් කරගෙන පුළුවන්නම් ඒකෙන් ගාණක් හොයාගෙන හිටියාට කමක් නැති ය. හැබැයි ඔබ වහන්සේගේ දැනුම අපේ පුකේ ගැසීමට ආවොත් අපෙත් අත් කසනවා ය. එතකොට උන්නැහේගේ බිස්නස් එකට කෙළවෙන බව දැනගත යුතු ය.

හිප් හොප් කියන එක තියෙන්නේ සමාජයට පණිවිඩ දෙන්නට විතරක් නොවේ ය. දැන් හැදෙන උන් ඔක්කෝම හිප් හොප් ගැන කතා කරන්නේ බුදාම්මියෝ හිප් හොප් කියන්නේ සත්‍යයේ සාධාරණයේ රොම්බ සයිස් හඬ, ඒකෙන් අපිට නිවන් දකින්න පුළුවන් අනෙහ් අම්මෙහ් තද තද විප්ලවවාදී පරමෝත්කෘෂ්ට අහවල් එකේ පූජනීය කලාව, කරපන් සිංහල රැපට ගරු වාගේ ලෙවල් එහෙකින් ය. ඒත් කිව යුත්තේ හිප් හොප් කියන එක උන්නැහේලා දන්නවාට වඩා සෑහෙන පරාසයක විහිදුණු එකක් කියා ය. හිප් හොප් වලින් සමාජයට පණිවිඩ දෙන එක මෙන්ම හුදු ආතල් එකක් ගැනීමට ද තහනමක් නැති ය. ඒ ඒ බනිස් වලට ඒ ඒ කෙසෙල් ගෙඩි සේම ඒ ඒ ටේස්ට් වලට ඒ ඒ ඔළු ද සෙට් වෙනවා ඇති ය. කවුරුත් ඒ පිළිබඳ මේකයි කියා නීති රීති මාලාවක් ලියා නැති ය. රදීස් වැන්දඹුනෝනා මහත්මයා එහෙම නීති රීති මාලාවක් පිළිබඳ දන්නවනම් අපිව ද දැනුවත් කරන එක වටිනවා ය.

හිප් හොප් කියන එක අද වෙද්දී කලාවකින් එහාට ගිහින් ඔය “සිංහල රැපට ගරු කරන” සිඟිති පාතාලයට වඩා ද ඔය උත්තමයාගේ ලොකු එකේ සිංහලබෞද්ධ (තනිවචනයකි) ලංකාවට වඩා ද පුළුල්ව විහිදිලා තියෙන ජීවන රටාවක් වෙලා ය. එනිසා ඒ බව නොදත් ඔය උත්තමයා ඔක්කෝම දන්නවා වාගේ එමිනෙම්, දොස්තර ඩ්‍රේ ගැන කියන්න ගිහින් නාගන්නේ නැතුව හිටියා නම් පට්ට ය. මොකද වැන්දඹුනෝනා උත්තමයාණන් වගේම අපිත් හිප් හොප් ගැන තාම දන්නේ හූණු බිජ්ජක් තරම් සොච්චමක් නිසා ය. හැබැයි ඒක වැන්දඹුනෝනා මහත්මයා දන්නා හූණු බිජ්ජට වඩා වැඩි බව නම් බුදු සුවර් ය.

ලංකාවේ ඔය කියන සංස්කෘතියද මොකද්ද එක ගැන කාලයක ඉඳන් හැමෝම කතා කරනවා ය. අර මේ ඊයේ පෙරේදා හරක් නිදහස් කරන්න ගිය සිංහල රැප් චෙයාමන් මහතා ද සංස්කෘතිය කෝට්ටක් කියලා හිතාගෙන කඩනවා ය කියා පහුගිය දොහක කියා තිබුණා ය. ඉතින් රටේ උන් අනේ පව් ය. මොකද මේ ඔක්කෝම මාකටින් බව ඒ රට හරක්ට නොතේරෙන නිසා ය. ඒ වාගේම වැන්දඹුනෝනා උත්තමයාණන්හට අනුව මේක ලංකාව ලු ය. ඇමරිකාව නොවේ ලු ය. “මේක සිංහලබෞද්ධ (තනිවචනයකි) රටක්” ලු ය. මේ රටේ තියෙන සංස්කෘතිය සජාචාරය බිත්තරයක් වගේ ආරස්සා කරගත යුතු ලු ය. උන්නැහේ ඒක කරන්නේ සමාජයට පණිවිඩ දෙන සිංදු විකුණලා ලු ය. ඒවා උපන්දා සිට කරපු පව් නැති වෙන පිංකම් ලු ය. සංස්කෘතිය යන බිජුවටය රක්කවන සයිස් එකේ පුකවල් ලු ය. අනේ අම්මෙහ් මගේ රට ලු ය.

ඔය උත්තමයාණන් සබන් කැටෙන් වැඩිය කුමාරයෙක් නිසා කෙල්ලෙක් හෙළු කොට්ටෙන් ඉන්නවා දැක නැතුවම ඇති ය. කෙල්ලෙකුයි කොල්ලෙකුයි කැතට හැමිණෙනවා හැබැහින් නම් දැක නැතුවාක් මෙන්ම අත්විඳ නැතුවාක් ද ඇති ය. හොරෙන් හොරෙන් බැලුවාට එළිපිට බලන්න හොඳ නෑ කියා එකෙන්ම හොරෙන් වැල බලලා ද ඇති ය. ඉතින් වෙන දේවල් ඇත්තට පෙන්නුවාම බඩ එළිය යනවා ය. විළි රුදාව හැදෙනවා ය. එහෙම බඩ එළිය යෑම විළි රුදාව හැදීම සාමාන්‍ය දෙයක් බව මතක තියාගත යුතු ය.

ඔය උත්තමයා දැනගත යුත්තේ ඔහොම දේවල් යමරෙට මේ සංස්කෘතික සජාචාරික සිංහල බෞද්ධ ලොකු සයිස් රටේ ඕනෑ තරම් වෙනවා කියා ය. ඊළඟට දැනගත යුත්තේ එහෙම දේවල් නොකර රොම්බ එකේ සයිස් පතිවතකින් හිටියානම් ලංකාවේ මෙච්චර ජනගහණයක් ඉන්නේ ද නැති බව ය. හැමෝම කරන දේවල් කැතට හෝ ලස්සනට පෙන්නුවාම උන්නැහේගේ පුක මල පූද්දවාගතයුතු නැත. එහෙම පුක මල පූද්දවාගෙන නිර්මාණකරණයට සීමා මායිම් දාන්න ගිහින් රෙදිගලවා නොගන්නේ නම් තවත් හොඳ ය. උන්නැහේට ඕන ඕන විදිහට වැඩ කරන්නට මේ රටේ අනිත් නිර්මාණ කරුවන් බැඳී නැති බව මතක තියාගත යුතු ය.

ඔය උත්තමයාණන්ට මොකක් හරි කියන්න ඕනෑම නම් “ආපෝ ඒක හෙණ ගොන් නේ?” කියා හෝ “අම්මටහුඩු ඒක පට්ට නේ?” වගේ අදහසක් දෙන එකක් කියා, එක එක හුත්තවල් තහනම් කරන්නට වාරණය කරන්නට රිපෝට් කරන්නට දත නොකා පාඩුවේ ඇඬෙන සිංදුවක් කරගෙන හිටියාම ඇති ය. මොකද හැමෝම තම තමන්ට සෙට් නොවෙන ඒවා තහනම් කරානම් ඒක හුයන්නක් වත් මේ හුයන්නේ ඉතුරු වෙන්නේ නැති නිසා ය.

ලියනවා නම් තව ලියන්නට පුළුවන් වුණත් අදට මෙතනින් නවතින්නම් ය. තව හිතුණොත් පස්සේත් ලියන්නම් ය. දැන් මේක කියවලා පුළුවන්නම් මෙන්න මූ සිංහලබෞද්ධ සංස්කෘතියක් තියෙන රට කනවා කියා මාව රිපෝට් කරන්න කියා උන්නැහේගේ පාරිභෝගිකයන්ගෙන් ඉල්ලන්න ය. අනේ හුකේ ය. නන්නානේ ය. මල් සිංදුවලට ජය වේවා ය.

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

#රදීස්වැන්දඹුනෝනාමහතා #මල්සිංදුවලටජයවේවා #අපිඅඬමුප්රීතිවීලා #ශාන්ති #ෆිල්ති#සිංහලබෞද්ධරටහුත්තෝ #සංස්කෘතියරකිමු #පීස්රෙදිගළවගන්නඑපා#විකුණන්කෑමසහආතල්ගැනීම #ඔයාකියනවිදිහටඉන්නම්බුදුසෑර් #අනේහුකේ#පැකේජ්ලොකුද #අනෙහම්මෙහ්සජාචාරය #පිස්සුපංපං #තදතද #තග්ලයිෆ්#සංස්කෘතිකපොලීසිය #රිංටෝන්විකුණමු #හිප්හොප්වලටමල්තියලාවඳිමු#මුකුත්නොකියාඉන්නහිටියේඔයාපුකදුන්නනේඉතිංකිව්වා #lka

**පරණ එකක්. අමතක වෙන්න කලින් දැම්මා.

හූනියමක් කරන්නේ කෙසේ ද?

හූනියම : ඉතාම තදබල ලෙස මිථ්‍යා විශ්වාස වල එල්ලී සිටින ඕනෑම අයෙක් ඉතාම පහසු ක්‍රමයකට නැතිබංගස්ථාන කර දමන ආකාරය.

  • වුවමනා දෑ:
  1. නැතිබංගස්ථාන කර දැමීමට වුවමනා පුද්ගලයෙක් (ඉතාම තදින් මිථ්‍යා විශ්වාස වල එල්බගත් අයෙක් විය යුතු ය)
  2. තරමක් මහත කහ නූලක් හෝ එකට අඹරාගත් සිහින් කහ නූල් හතක්
  3. මල් වර්ග හතක්
  4. එක නැට්ටේ දෙහි
  5. බිත්තරයක්
  6. ඉන්ජෙක්ෂන් කටුවක්
  7. රතු පැහැති කුකුල් සායම් හෝ ෆේක් බ්ලඩ් ස්වල්පයක් (සත්‍ය සත්ව හෝ මනුෂ්‍ය ලේ ද භාවිතා කළ හැක)
  8. කුඩා තඹ පත් ඉරුවක්
  9. ඇණයක්
  10. රතු නිල් හා කහ පැහැති නූල්
  11. විනිවිද පෙනෙන කුඩා කුප්පියක් හා ඊට සරිළන පොරොප්ප ඇබයක්
  12. කුඩා සත්වයෙක්ගේ ඇට කැබලි (තරමක් දිරාපත් වූ ඒවා නම් වඩාත් සුදුසු ය)
  13. අළු අවශ්‍ය තරමට (මිනී අළු වඩාත් සුදුසු ය)
  • පෙර සූදානම:

ප්‍රථමයෙන් කහ නූල ගෙන එහි මැදට වන්නට ගැට විසි එකක් දමන්න. එය පසෙකින් තබන්න. දැන් කුකුල් සායම් හෝ ෆේක් බ්ලඩ් ගෙන අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට ලේ වාගේ පෙනෙන සේ සකසා ගන්න. ඉන්පසු බිත්තරය ගෙන ඉන්ජෙක්ෂන් කටුවේ ආධාරයෙන් ඉතාම පරිස්සමට බිත්තරයේ කට්ට සියුම් ලෙස සිදුරු කර ඊට ලේ විදගන්න. එක නැට්ටේ දෙහි ගෙඩි වලට ද එලෙසම ලේ විදගන්න.

දැන් කුඩා තඹ පත්ඉරුව ගෙන ඇණය මගින් යන්තරයක් ලෙස බොහෝ දුරට පෙනෙන අයුරින් ඕනෑම යමක් ඇඳගන්න. එහි අකුරු සිංහල හා දමිළ අකුරු ළඟින් යන හැඩයේ ඒවා වීම පිළිබඳව වැඩි අවධානයක් යොමු කරන්න. ඉන්පසු එය හොඳින් රෝල් කර රතු නිල් හා කහ පැහැති නූලෙන් එක නූලකට ගැට හතක් බැගින් එන සේ ගැට විසි එකක් යොදා ගැට ගසන්න. එසේ පිළිවෙලකට ගැට ගසාගත් තඹ රෝල පොඩි කුප්පිය තුළට දමා පොරොප්පය ගසා තද කර වසා දමන්න.

දැන් ඔබ නිවරදි ලෙස අවශ්‍ය දේ ඉටු කිරීමට සූදානම් වී ඇත.

  • නැතිබංගස්ථාන කරන ආකාරය:
  1. කෙම්මුර දිනක අදාළ පුද්ගලයා නින්දට ගිය පසු හොරෙන්ම ඔහුගේ නිවසේ ඉදිරි දොර වෙත යන්න.
  2. කලින් පිළියෙල කර ගත් කහ පැහැති නූල පාපිස්ස යටින් හෝ දොර ඉදිරිපස පස් යටට හෝ දමා මදක් පෙනෙන සේ වසා දමන්න.
  3. එක නැට්ටේ දෙහි ගෙන හිසේ ගෑවෙන නොගෑවෙන තරමට උළුවස්සේ එල්ලන්න.
  4. දොරකඩ ඉදිරිපස හොඳින් පෙනෙන තැනක කුඩා කවයකට සිටින සේ මල් වර්ග හත තැන්පත් කරන්න.
  5. එය මැදට වන්නට කලින් පිළියෙල කරගත් බිත්තරය තබන්න.
  6. දැන් සත්ව ඇට කැබලි ටික ගෙන කැමති ආකාරයට ඒ මල් කවය හා බිත්තරය මැද හිඩැස් සරසා ගන්න. සැරසිල්ල හැකිතාක් ගුප්ත වන අයුරින් නිර්මාණය කරන්නට වග බලා ගන්න.
  7. ඉන්පසු අළු ගෙන ඒ සැරසිල්ල වටා හොඳින් පෙනෙන සේ කවයක් සළකුණු කරන්න.
  8. අළු ස්වල්පයක් ගෙන ඉදිරිපස දොරේ කැමති ඕනෑම ආකාරයක සළකුණක් අඳින්න.
  9. දැන් වත්ත කෙළවරකට ගොස් කලින් පිළියෙල කරගත් කුප්පිය වළලන්න. (ගැඹුරට වළක් හෑරීම අවශ්‍ය නොවේ. පස් වලට යට වීම ප්‍රමාණවත් ය)
  10.  අළු ඉතුරු වී ඇත්නම් ගේට්ටුවේ හා අවශේෂ ජනෙල් දොරවල් වල ද ගුප්ත සළකුණු ඇඳීම වඩාත් හොඳ ය.

දැන් ඔබ අවැසි සියල්ලම පාහේ සිදු කර ඇත. දැන් ඇත්තේ බලා සිටීම පමණි.

පසු දින හිරු උදාවත් සමගම අදාළ පුද්ගලයා තමන්ට කවුරුන්හෝ “හූනියමක්” කර ඇති බව වටහාගනු ඇත. එතැන් පටන් ඔහුගේ මනසට විෂබීජ එන්නත් කිරීම හා ඔහුගේ කාලයත්, මානසික සුවයත්, මුදලුත් විනාස කර දැමීම ඔහු වටේ පිටේ සිටින සියළුම දෙනා හා, හූනියම කැපීමට ඔහු හයර් කරන කට්ටඬියන් ඉටු කරනු ඇත.

***රෑට නිවසේදී විවිධ ක්‍රම යොදාගෙන බිය වැද්දීම හා ඉන්පසු උදාවන සෑම කෙම්මුර දිනකම ඉදිරිපස දොරේ සත්ව ලේ වලින් විවිධ දෑ ලියා තැබීම වැනි දෑ කිරීමෙන් ඔබට අවශ්‍ය දේ වඩාත් ඉක්මණින් කරගත හැකි ය.***

සැ. යු.
මෙය අයහපත් දේට යොදා නොගන්න. යහපත් දේට පමණක් යොදාගන්න. මෙය හොඳට හෝ නරකට යෙදීමට ගොස් සිදුවන කිසිම දෙයකට කිසිසේත්ම කතෲ වග කියනු නොලැබෙන බව සළකන්න. එසේම අදාළ පුද්ගලයා නින්දට යන තුරු නොඉඳ කඩි කුලප්පුවෙන් මෙය කිරීමට යෑමෙන් සිදුවන හදිසි අනතුරු වලට වග කියනු නොලැබෙන බවද කරුණාවෙන් සළකන්න.

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

බබා හුකුං ඉඳං හිටං

බබාලන්තයේ ජනගහණ වර්ධන වේගය මෑතක සිට ඉතාමත් ඉහළ ගොස් ඇතැයි ලියන්නාට ළඟකදී පටන් වෙනදාට වඩා දැනෙන්නට පටන් ගත්තේ ය. ඒ රට ජාතිය රකින්නට පෙරට ආ බබාලා ලයිට් නිවා රෝස කැලෙන් බබ්බු ඇහිඳීම ඉහළ ගිය නිසා නොවේ. බබා රජයේ සංගණන වාර්තා වලට අනුව හෝ සංඛ්‍යා ලේඛණ දත්ත සළකා බැලීමෙන් අනතුරුව හෝ ද නොවේ. මෑතක දී පටන් එක එක බබාලා දාන බබා පාට් ප්‍රමාණය ඉහළ ගිය නිසා ය. බබාවරණයෙන් පසු සිදුවූ දෑ හා එක් එක් බබාලා කළ කී දෑ පිළිබඳව මොන්ටිසෝරි දැනුමක් හෝ ඇති මෙය කියවන බබාලාට, අමුතු ඇටයේ බබාලා ප්‍රමාණය ඉහළ ගොස් ඇති වග දැනෙන්නට ඇති බැව් නිසැක ය.

ඉදින් මේ කියන්නට යන කතාව බබාලන්තයේ බබාලා හා ඔවුන්ගේ බබා පාට් ගැන ය. පොඩි දේටත් හිත රිදෙන බබාලා සහ මෙහෙක් කරද්දී පුෂ්පය විකසිත වෙන බබාලා වෙත් නම් කරුණාකර මෙය නොකියවා සූප්පුවක් කටේ ඔබාගෙන වෙනත් බබා හුකුං වැඩක් බලාගන්නේ නම් හොඳ ය.

බබාලන්තයේ වැඩකටයුතු සිදු වන්නේ ඉතාමත් සංකීර්ණ බබා වැඩ කෝටියක් සමග ය. බබා වැසියන් කන්නේ බොන්නේ ද ශරීර කෘත්‍යය ඉටු කරන්නේ ද එදිනෙදා වැඩ කටයුතු පිළිබඳ තීන්දු තීරණ ගන්නේ ද එකී මෙකී නොකී දෑ සියල්ල කරන්නේ ද වැව උඩ ඩේ කෙයා සෙන්ටර් එකට පත් කර යවන බබාලා පිළිබඳ අපරිමිත විශ්වාසයක් තබා ය. ඩේ කෙයා සෙන්ටර් එකට තෝරා යවන බබාලා සියල්ලම පාහේ එකී විශ්වාසය එක් එක් වේලාවට බිඳ දමන අතර, එසේ බිඳ දැමූ පසු බබා පාට් දෙකෝටියක් පමණ දමා ඡන්ද දායක බබාලා සනසන්නට ලොලිපොප් දෙන්නෝ ය. ඡන්ද දායක බබාලා ද ඒ ලොලිපොප් සාමාන්‍යයෙන් සතියක පමණ කාලයක් රස විඳ විශ්වාසය පිළිබඳව වගේ වගක් නැතුව නැවත සූප්පු කටේ ගසාගෙන තමන්ගේ බබා ජීවිත සටනේ නියැලෙන්නෝ ය.

විශ්වාසය කඩ වෙන්නට යන බව ඉඳ හිට දැනෙන බබාලා පාරට බැස පෙළපාලි පා ගමන් උද්ඝෝෂණ වල නියැළුණ ද ඩේ කෙයා සෙන්ටර් එකේ බබාලා ඒවා වගේ වගකට ගන්නේ නැති ය. එකී ක්‍රියාවල සද්දය ඕනාවට වඩා වැඩි වුණහොත් හෝ බබාලන්තයේ වෙන දේවල් මොකුත් නොදන්නා, දැනගත්තත් ඒ දේවල් වගේ වගක් නැතිව ජීවන සටනේ යෙදෙන අනිත් බබාලාගේ බබා ජීවිතයට බාධා වෙන වගක් දැනුණ හොත් පොලිස් බබාලා හෝ කැරළි මර්ධන බබාලා යොදා වතුර හා කඳුළු එන දුම්බෝම්බ ගසා ඔවුන් පළවාහරින්නට ඩේ කෙයා සෙන්ටර් එකේ බබාලා පසුබට වන්නේ ද නැත. එසේ ගේට්ටු උඩින් තාප්ප උඩින් පා ගමනින් වඩින්නට ගිය හාමුදුරු බබාලා ටිකක් ද හොඳින් නාගත් බව ලියන්නාට කාලෙකට පෙර අසන්නට ලැබුණි.

බබාලන්තයේ මතක ඇති කාළෙක දැමූ ලොකුම බබා පාට් එක දැම්මේ දුමින්ද බබා ය. මිනීමැරුම් චෝදනා එල්ල වෙන බව දැනගත් ඒ බබා කිව්වේ “අනී අංකල් මත මොකූත් මතක නෑනී” කියා ය. අනේ ඉතින් බබාලන්තයේ බබාලාද දවස් දෙකක් විතර ඇයි මතක නැති වෙන්නේ බබෝ කියා අසමින් ඉඳ වෙනත් බබා වැඩ ගැන කරදර වෙන්නට තිබෙන නිසා ඒ බබා පාට් එක තාවකාලිකව අමතක කර දැමුවෝ ය. ලියන්නාගේ අදහස නම් බබාලා බබා පාට් දාන්න වැඩියෙන් පෙළඹුණේ දුමින්ද බබාගේ ඒ බබා පාට් එකෙන් පසුව බව ය. දුමින්ද බබාගෙන් අත්පොත් රැගෙන එකී බබා පාට් එක එක් එක් විදිහට එක් එක් බබාලා පසුකාලීනව දැම්මෝ ය.

තරමක කාලයකට පෙර “දැක්කේ නෑ, දැනං හිටියේ නෑ” යන අමර බබා හුකුං පාට් එකක් දැම්මේ ඩලස් බබා හා ගම්මන්පිළ යන බබාලා දෙපළ ය. බබාලන්තයේ බබා කොඩියේ ඇති ඉරි දෙකක් කපා දැමූ කොඩි වනමින් උන් ඒ බබාලා දෙපළ එදවස කේස් එක දරුණු වෙන වග දැනුණු වහාම බබා පාට් දා ඉන් බේරුණෝ ය. ඔවුන් ඉරි කපා බේරුණ ද බබාලන්තයේ සාමාන්‍ය බබාලා ට නම් කොඩියේ ඉරි තබා පාරේ සුදු ඉරි කපා හෝ “දැක්කේ නෑ, දැනං හිටියේ නෑ” යන බබා පාට් දමා බේරෙන්නට නම් ලොවෙත් බැරි බව පැහැදිලි ය

රූපවාහිනිය නරඹන යහපාලනයට සූප්පුවෙන්ම සපෝට් කළ බබාලා අතර ජනප්‍රිය සත්‍යාගාරයේ සන්නස්ගල බබා විපක්ෂ නායක සිරිපාල බබාගෙන් හිටපු අලිබබා ජනවාරියේ පැවැත්වූ බබාවරණයේ දී කළ බබා වැඩක් ගැන ඇසූ විට සිරිපාල බබා එහෙම වැඩක් ගැන දන්නෙත් නැත දැකලත් නැත අම්මාපල්ලා යයි පත බබා පාට් එකක් දැම්මේ ය. එය නැරඹූ බබාලා ගොඩක් අනේ පව් ඒ බබා දකින්න නැතුව ඇති කොච්චර වැඩ රාජකාරි මැද්දෙ ද ඉන්න ඇත්තේ කියූ අතර අනෙක් පැත්තේ බබාලා පස්චාත් බාගයෙන් සිනහ පහළ කරනු ලියන්නාට ඇසුණි. එසේ ඇසූ සන්නස්ගල බබා ම අගමැති බබා සත්‍යාගාරයට ගෙන්වා සූප්පුවක් කටේ ගසාගෙන වන් බම්ප් සෙල්ලම් කළ අයුරු ද කාලයකට පෙර දක්නට ලැබුණි.

අලි බබා සහ හොරු හතළිහ ගැන බබාලන්තයේ අගමැති බබා ද වරක් කියූ වගක් ලියන්නාට මතක ඇත. ඒ කතාව කියූ විට වැව උඩ ඩේ කෙයා සෙන්ටර් එකේ බබාලා අත්පොඩි ගසා ප්‍රීතිය පළ කරනු එකී වීඩියෝවේ සටහන් ව තිබුණි. අනෙකක් තබා අලුතින් පත්වූ ජනාධිපති බබා ද දන්නා දවසේ හිටං බබා පාට් දානවා ය. ඒ බබා කාලයක් බ්‍රෙසියර් එකක් හා මඩු වල්ග ගැන ද තවත් කාලයක් “මම ඒක දැක්කෙත් පත්තරෙං” කියා ද බබා පාට් දානවා ලියන්නාට හීනෙන් වගේ මතක ය.

බබාලන්තයටම ආවේණික මේ බබා පාට් හැරුණුකොට බබාලන්තයේ බබාලාගේ ප්‍රධානම හා වැදගත්ම බබා පාට් එක වන්නේ බබාහුකුං සංස්කෘතිය ආරස්සා කර ගැනීම ය. මොකද මෙහේ ඉන්න බබාලා සමන්පිච්ච පොහොට්ටු වගේ පිවිතුරු නිසාත් ඕනාවට වඩා ඉදිච්ච අඹ ගෙඩි වගේ තැළෙන සුළු නිසාත් පොඩ්ඩ ඇත්නං නරක් වෙලා කුප්ප වෙලා ඇත්ත ගතිගුණ එළියට එනවාලු ය. ඒ නිසා බබාලා සේරම විසිහතරපැයේ වෙහෙසෙන්නේ කටේ පුකේ සූප්පු ගසාගෙන බබාහුකුං සංස්කෘතිය, බබාජාතිය, බබාගම, විදේශ බබාලාගේ ආක්‍රමණවලින් හා අධිරාජ්‍යවාදී බබාලාගේ කුමණ්ත්‍රණ වලින් බේරාගන්නට ය. එසේ බේරාගන්නට මේ බබාලා එක එක බබා නීති රීති අණ පණත් වගේම බබා කුණුහරුප කතා ද ගේනවා ය.

උදාහරණයක් විදිහට බබාලන්තයේ බබාලා බබාවාහිනියේ හෝ බබාසිනමාවේ බබියකගේ හෙළුව වැරදිලාවත් හීනෙංවත් දකින්න ආස නැති ය. බබියන්ගේ හෙළුව දැක්කාම බබාලාගේ හෙළුව කුල්මත් වෙලා මල් වගේ පිවිතුරු වර්ජින් හිත් කුණු වෙලා අංගජාත කෙලින් වී යන නිසාද කොහේද බබියක් හෙළුව වැරදිලාවත් පෙන්නුවොත් අනික් බබාලා එකතු වී ඒ බබීට නිදහසේ පාරේ යන්නට ඇති අයිතිය අහෝසි කරනවා ය. හෙළුව පෙන්නනටම ඕනෑ ද නැති ය. බබියකගේ රෝස පාට ජංගියක් හෝ දණහිසක් හෝ බුරියක් හෝ ඇඟිල්ලක් දැක්කද බබාලාට ඇති ය. දුටු තැන උරුක් කරන් බබාහුකුං සංස්කෘතිය රැක බලාගන්නට රෙදි ගලවාගෙන දුව එනවා ය.

බබාලා බබාලා හදන්නට හොරෙං හොරෙං ලයිට් ඕෆ් කරන් කරුවලේ කරන බබාහුකුං වැඩ කරනවා මෙන් බබාවාහිනියේ හෝ බබාසිනමාවේ පෙන්නුවාම ද බබාහුකුං සංස්කෘතියට කෙළ වෙනවාලු ය. මොකද බබාලා බබලා හදන්නේ රෝස කැලෙන් ඇහිඳගෙන නිසා ය. අනෙකක් තබා බබාලා බබාෆිල්ම් වල සිගරට් අරක්කු බොනවා පෙන්නුවාමත් අනිත් බබාලා හා දෙදාස් පන්සීයක් ඉස්සරහට ඇන්න ආපු බබාහුකුං සංස්කෘතිය නරක් වෙනවා ලු ය කියා ඊයේ අසන්නට ලැබුණි. ඇයි බබාලා කවුරුවක්වත් ජීවිතේට හීනෙංවත් වැරදිලාවත් බුදු අම්මෝ චී ඊයා හලෝ අපිනං සිගරට් අරක්කු ලොවෙත් බොන්නේ නැති නිසා ය.

මේ ටික කියවාගෙන පහතට ආපු බබාලන්තයේ ජීවත් වෙන වැඩිහිටියන්ට, බබාලන්තයේ ජීවත් වීම ඉතාම අසීරු කර්තව්‍යයක් බව දැනටමත් දැනෙන බව නම් ලියන්නාට අම්බ සුවර් ය. මොකද එක බබෙක්ගේ ඇඬිල්ල අසා ඇති වැඩිහිටියන්ට මිලියන 19.5ක් විතර බබලා එක එක ලබ්බවල් වලට එක එක වෙලාවට අඬන්න ගත්තාම ආතල් එක කොහොමද කියලා කියලා දෙන්නට ඕනෑ නැති නිසා ය.

කොහොම වුණත් බබාලාගේ එක එක ආතල් ගැන පිළිවෙලක් නැතුව ලිව්වා අදට ඇති ය. මොකද බබාසීන් ලියන්නට ගියාම ඉවරයක් නැති නිසා ය. අනික බබාහුකුං සීන් ලියලාම ලියන්නාද බබෙක් වේගන වේගන එනව එනවා වගේ ය. ඒ නිසා මේ ලිවිල්ල මෙතනින් නවත්තලා වහාම වැඩිහිටියන්ට පමණයි ෆිල්ම් එකක් බලලා දුමක් එහෙම ඇදලා නිදාගත යුතු ය. මොකද හෙට උදේ නැගිටිද්දි බබාලා ඒ ටිකටත් කෙළවලාම තියෙයිද දන්නේ නැති නිසා ය.

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

කුලප්පු වූ හරක් රැළකට මැදි ව

ඇස් අන්ධ කරලා, මොළ ගාණට කප්පාදු කරලා, රොබෝලා වගේ ප්‍රෝග්‍රෑම් කරලා අතෑරපු, උපසංකෘතිය කියලා කුණු වෙලා ඕජස් ගලන අහවල් එකක් කරපින්නාගත්තු, රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයීය බහුතරයක් වූ දුප්පත් හිඟන හැතිකරේ ගැන පුද්ගලිකව අත්විඳින්න මට චාන්ස් එකක් ලැබුණා. ඒ ඊයේ හවස පොඩි වැඩකට යාළුවෙක් හම්බවෙන්න ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්‍යාලයයට ගිය වෙලාවේ.

මම යම් කාලෙක ඉඳන් සාමාන්‍යයෙන් අඳින්නේ ෂෝර්ට්ස්. හිතුණොත් ඇරෙන්න මම දිග කලිසම් අඳින්නේ නෑ. ඊයේත් ඒ වගේම තමා වෙනසක් නෑ. තද වැස්සකුත් තිබ්බ වෙලාවේ මම ජ’පුරට ගියේ හවස හයහමාරට විතර. යාළුවා විසිටින් ලෙක්චරර් කෙනෙක්. පොර පහළට එනකම් මම ඉඳගෙන හිටියේ පසුව දැනගත්තු විදිහට සුමංගල ශාලාවද මොකද්ද එකක් කියන තැනක පහළ ඉන්ෆෝමේෂන් කවුළුව ගාව. ඔතනින් ගිය පොඩි එකෙක් “අයියා කැම්පස් එකේද?” කියලා ඇහුවා. මම “නෑ මචං ඇයි?” කියලා ඇහුවම පොර ෆෝන් එකත් කණේ ගහගෙන යන්න ගියා. මට ඒ වෙලාවේ වුණ දේ මීටර් නොවුණේ යාළුවා පහළට එන්නේ කොයි වෙලාවෙද කියලා හිත හිත හිටපු නිසා.

ඔහොම පැයක් විතර මම ඔතන ඉදගෙන ෆෝන් එක ඔබ ඔබ හිටියා. ලෙක්චර්ස් ඉවරවෙලා ඔතනින් ගිය එකෙක් වත් මාව දැක්කෙත් නෑ. දැක්කත් උන් මගේ ෂෝර්ට් එක දැක්කේ නෑ හෝ දැක්කත් ගණන් ගත්තේ නෑ. යම් වේලාවකට පස්සේ කැම්පස් එකේම මගේ යෙහෙළියක් ඔතනට ඇවිල්ලා සුමංගල ශාලාවේ දොරකඩ ළඟ හිටගෙන විනාඩි දෙකක් කතා කර කර ඉන්න ඇති. ලෙක්චර්ස් ඉවර වෙලා එතනින් ගිය හරක් හතරදෙනෙක්ගෙන් සමන්විත රැළක් තප්පුළාගෙන ඇණගන්න ආවා.

– “මචං ඔයා කැම්පස් එකේද?”

– “නෑ මචං මොකද්ද කේස් එක?”

– “ෂෝර්ට්ස් ඇඳන් ඇතුළට එන්න දෙන්නේ නෑ..!”

– “ආ හරි මචං. මම කෙනෙක් හම්බවෙන්න ආවේ. තව පොඩ්ඩකින් යනවා..!”

– “ඒත් ෂෝර්ට් ඇඳන් මෙතන ඉන්න බෑ! අටහමාරෙන් පස්සේ පුළුවන්! දැන් ගිහින් අටහමාරට එන්න!”

එතන හිටපු මොළ ශෝධනයට ලක් වෙච්ච හිඟන්නෙක් කිව්වම මට හිනා ගියා.

– “සීරියස්ලි?”

මිනිස්සුන්ට එච්චර මෝඩ වෙන්න පුළුවන්ද කියලා හිතුණු නිසා මම ඇහුවා.

– “මම ලෙක්චරර් කෙනෙක් හම්බවෙන්න ආවේ මචන්. මගේ වැඩේ තව විනාඩි පහකින් ඉවරයි. අයිල් බී ගෝන් සූන්!”

ඉංග්‍රීසි නිසා ඊගෝ එක ඌයියා වෙච්ච කොට හරකෙක්ට මළ පැනලා තිබ්බා.

– “කිව්වම අහනවා. මෙතන ප්‍රශ්නයක් වෙයි. ඊට කලින් යන්න. ගිහින් අටහමාරට එන්න. නැත්තන් එළියේ හම්බවෙන්න!”

– “ඔව් මේක ඇතුළට ෂෝර්ට් ඇඳන් එන්න දෙන්නේ නෑ!”

හරක් රැළම තප්පුළන්න ගත්තම මට ආයේ හිනා ගියා.

– “මගේ ෂෝර්ට් එක නිසා ප්‍රශ්නේ වෙන්නේ කැම්පස් එකටද? නැත්නම් ඕගොල්ලන්ටද?”

මම ඇහුවේ ඇත්තටම උන්ගේ ගොන් ආතල් එක මට නොතේරිච්ච නිසා.

“ඕන්නැති කතා ඕන්නෑ. දැන් එළියට යන්න කිව්වම අහලා!”

උන් තව කුලප්පු වෙලා තිබ්බා.

“හරි අයි විල් ගෝ ඉන් අ මිනිට්! තෑන්ක්ස්!”

වාතයක් නොවී ආපු වැඩේ කරගෙන යන්න ඕන නිසා මම කිව්වා.

දිනුම ලැබුණා කියලා හිතුණු නිසාද කොහෙද උන් ටිකක් ඈතට ගිහින් මම යයිද කියල බල බල එළියට ගියා. ටිකකින් ඔතනින් රෙදි වලින් ඔතපු දරමිටි වගේ පොට්ටනි කිහිපයක් කරේ තියාගත්තු කළු ඇඳගත්තු හිඟන්නෝ රැළක් ගියා. (පසුව මීටරේට වැටුණු පරිදි ඊයේ උද්ඝෝෂණේට බොක්කෙන් බැහැපු උන්) එක හිඟන්නෙක් ඉතාම ඔතෝරිටේරියන් විදිහට මාව ප්‍රශ්න කළා.

– “ඔබතුමා කැම්පස් එකේද?”

– “නෑ මචං!”

– “ෂෝර්ට් ඇඳන් එන්න දෙන්නේ නෑ! එළියට වෙලා ඉන්න. මෙතන ප්‍රශ්නයක් වෙයි!”

– “ඔව් මට දැනගන්න ලැබුණා! මම මේ එළියට යන්න හදන්නේ. නමුත් උඹලගේ මානසිකත්වය මට තේරෙන්නේ නෑ!”

– “තේරුන්නැති වුණාට කමක් නෑ. එළියට යන්න”

පොර එහෙම කියාගෙන යන්න ගියා.

මම යෙහෙළියත් එක්ක එළියට ආවා. කොහේදෝ ඉඳන් ආපු සෙකියුරිටි ඩයල් එකක් ගේට්ටුව ළඟදි මාව ප්‍රශ්න කළේ ඔය වෙලාවේ. වාතයක් වෙච්ච නිසා මට තද වෙලා තිබ්බේ. මිනිහෙක්ට නිදහසේ ඇඳුමක් අඳින්න දෙන්නේ නැති කැම්පස් කාළකණ්ණි ගැන තිබ්බ මළ තව පොඩ්ඩෙන් උගෙන් පිට වෙනවා.

වෙලාවට කලින් ඇණ ගන්න ආපු හිඟන හරක් සෙට් එක ඔතනටත් ආවා. තේරුණ විදිහට සික්කව එතන්ට එව්වෙත් උන්මයි. උන් ඈතට වෙලා මගේ ප්‍රතිචාරය බලන් ඉඳලා තිබ්බා.

– “තමුසේ මොකද තවත් කතා කර කර ඉන්නේ. අතනත් ඕනාවට වැඩියි. එළියට යනවා ඕයි කිව්වම අහලා”

– “එළියට තමා මේ යන්නේ. ඒ යන අස්සෙත් මඟුලක් කතා කරන්නේ මොකටද?”

– “පව් නොදී යනවා ඕයි එළියට!”

කොට හිඟන හරකා මාව දෙපාරක් විතර තල්ලු කරා. එතනට තත්පරේක ඇවෑමෙන් කට්ටිය එකතු වුණේ ෆ්‍රී ෂෝ එක මොකද්ද බලන්න වෙන්න ඕන.

– “කලින් මනුස්සයෙක් වගේ කතා කරන්න ඉගෙන ගනින්..! මිනිහෙක්ට මිනිහෙක් විදිහට සළකන්න ඉගෙන ගනින්..!”

මම කිව්වේ තරහකටමත් නෙමෙයි. කළකිරීම නිසා.

මට ඇත්තටම එතන වලියක් ඇදගන්න වුවමනාවක් තිබ්බේ නෑ. මොකද තනියෙන් දහයක් එක්ක ගහගන්න තරම් මට හැකියාවක් නොතිබුණ නිසා. අනික හිඟන්නෙක් ගේමක් ඉල්ලුවම හිඟන්නත් එක්ක පාර පුරා පෙරළිලා ඇරගෙන හිඟන්නගේ මට්ටමට වැටෙන්න කොහොමත් මට වුවමනාවක් තිබ්බේ නෑ. උන්ගේ හරක් හැසිරීම මට එච්චර ඇල්ලුවේ නැති නිසා උන් ඇදලා දාන්න කලින් මම එළියට ආවා.

රෑ අටහමාරට ලෙක්චර්ස් ඉවරවෙනකම් කිසිම මනුස්සයෙක්ට ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට එන්න බෑ ෂෝර්ට් එකක් ඇඳගෙන. ඒක තමා උන්ගේ අයිඩියා එක. පසුව දැනගත් පරිදි ඒක උන්ගේ ආතල් එකට හදපු අහවල් එකක් මිසක් නීතියක් හෝ රෙගුලාසියක් නෙමෙයි. කැම්පස් අයිති කැම්පස් එකේ ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩල වල උන්ට. රටට නෙමෙයි.

මගෙත් එක්ක ආපු යෙහෙළිය කැම්පස් එකේ වීම නිසා එයාට වුණේ අරුන්ගේ මඟුලේ දේශනා අහන්න. මම යාළුවට කෝල් කරලා සීන් එක කිව්වගමන් මිනිහා ලෙක්චර් එක නවත්තලා ආවා. හරක් සේරම එකතු වෙලා පොරත් එක්ක වාද කරනවා. අඩුම තරමේ මම ගාඩ් රූම් එක ගාවවත් ඉන්න එක උන්ට ප්‍රශ්නයක් වෙලා තිබ්බා. අතිශය හාස්‍යජනක පාට් එක තමා එතනට ශිෂ්‍ය සංගමේක සභාපති වෙලා හිටපු පොඩි එකෙක්වත් කෝල් කරලා ගෙන්නගෙන ප්‍රශ්නේ ගැන කතා කරන්න සෙට් වෙච්ච එක. කිසිම අයුරකින් ෂෝර්ට් එකක් ඇඳපු එකෙක්ව ඇතුළට ගෙන්න ගන්න බෑ කියන මතයෙන් පොඩ්ඩක් වත් එළියට එන්න එතන එකෙක් වත් සූදානම් නෑ.

මගේ යාළුවා ගේම ඉල්ලන්නේ හරක්ට අවකලනය බලෙන් තේරුම් කරන්න බව තේරුණ මම ඒක ඩ්‍රොප් කරන්න කිව්වා. ඇත්තටම උන් එක්ක කතා කරලා වැඩක් නෑ. උන්ට ඒ ප්‍රශ්නේ ඒ තරම්ම ආගමිකයි. උන් ෂෝර්ට් එකට ගේම ඉල්ලන්නේ අන්ධ භක්තියෙන් මරාගෙන මැරෙන ආගමිකයන්ට නොදෙවෙනි ආවේගයකින්. සාම්ප්‍රදායයි උන්ගේ අම්මගේ රෙද්දේ උපසංස්කෘතියයි ආරස්ස්සා කරගන්න උන් ලෙක්චරර් කෙනෙක් එක්ක වුණත් ගේම ඉල්ලනවා.

“සොරි සර්! සර් එක්ක එහෙම ප්‍රශ්නයක් නෑ! දන්නවනේ මේවයේ ළමයින්ගේ හැටි!”

ගාඩ් රූම් එකේදී සෙකියුරිටි ගාඩ් කෙනෙක් කිව්වා.

කවුරු හරි ෂෝර්ට් එකක් ඇඳන් ආවම ශිෂ්‍ය සංගම් වල බලාධිකාරයට කෙළ වෙන එක නිසා එකෙක් ෂෝර්ට් එකක් ඇඳපු එක විශ්ව විද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයේ ප්‍රශ්නයක් වෙන එක ගැන කල්පනා වුණේ සිදුවීම ඉවර වෙලා ආපු වැඩේ කරගෙන ගෙදර එද්දී. එකෙක් හරි උන්ගේ සාම්ප්‍රදායට අභියෝගයක් වෙන විදිහට ඇතුළට ආවම ඊටපස්සේ අළුතින් එන පොඩි උන් උන්ගේ බලාධිකාරය ප්‍රශ්න කරන්න ගන්නවා.

“ඇයි අපිට විතරක් ෂෝර්ට් ඇඳන් එන්න බැරි?”

ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලවල උන් මේ ප්‍රශ්නෙට පට්ට බයයි. ඉතාම කුඩා නොවැදගත් සිදුවීමක් උණත් පවත්නා තත්වය යටතේ උන්ට කෙළ වෙන තැනට කැරකෙන්න ඉඩ තියෙන වග උන් හොඳටම දන්නවා. එක කෙල්ලෙක්ගේ නිර්භීත කම නිසා බලමණ්ඩල වල උන්ටයි හණමිටි කරේ ගහගෙන හිඟාකන උන්ටයි දවස් ගාණක් පාරට බැහැලා හිඟාකන්න වෙලා තියෙන වෙලාවක මේ වගේ කුඩා සිදුවීමක් ඇති කට්ටිය ට්‍රිගර් වෙන්න. සංස්කෘතික පොලීසිය වශයෙන් තමන්ගේ බලය පැවැත්වීමට ඇති අවශ්‍යතාවය උන් ඊයේ රිලීස් කරගත්තේ එහෙමයි. ඊගෝ එක ඌයියා කරගෙන මගෙත් එක්ක ගේම ඉල්ලපු කොට හිඟන්නා දෙතුන් පාරක් යන්න ගිහින් නැවත එතනට ආවේ ඒ බලාධිකාරය පෙන්නන්න. මම ඌගේ පිටට තට්ටුවක් දාගෙන මගේ යාළුවට සමුදීලා ගෙදර ආවා.

කැම්පස් යන පොඩි උන් ඉන්නවනම් මේ ටික කියන්නේ උන්ට;

බය නැතුව ඔය හරක්ගේ ඔතෝරිටි එක චැලෙන්ජ් කරපල්ලා. විශ්ව විද්‍යාල වලින් එළියට එන්න ඕනේ රොබෝලා වෙලා නෙමෙයි. තනියෙන් හිතන්න තනියෙන් හිතලා තීරණ ගන්න පුළුවන් තමන්ට කැමති විදිහට ජීවත් වෙන්න පුළුවන් මිනිස්සු වෙලා. එක එකාගේ හිඟන සංකීර්ණ උඹලගේ උගුරෙන් පහළට බලෙන් ඔබන්න ඉඩ දෙන්න එපා. අර කෙල්ලව ආදර්ශයට අරගෙන බය නැතුව උන්ට විරුද්ධව නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගන්න. මට ඇත්තටම මේක පිළිබඳ නීතියෙන් කටයුතු කරන්න අවශ්‍ය වෙලාව වත් පුකේ අමාරුව වත් නෑ. මට ඊට වඩා වැඩ තියෙනවා.

අන්තිමට වගේ එතන හිටපු දුප්පත් හිඟන්නෙක් කියපු කතාවකට මම තාම තනියෙන් හිනාවෙනවා.

“ඔයිට වඩා හොඳයි ඇඳුම් නැතුවම ආවනම්!”

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

රතු බස් රැළිය

කෑම එකක් ගේන්න පාරට ගියාම දැක්කේ පාර වැහෙන්න බස්!

පාලම උඩත් බස්.. පාලම යටත් බස්.. පෑලියගොඩ පැත්තේ ඉඳන් රතු පාටින් සැරසිච්ච කොළ පාට කොඩි දාගත්තු බස් රැළක් නොකඩවා එනවා එනවා.. ඉවරයක් නෑ.. අන්න බස් දැකලා නැති පොඩි එවුන් ඉන්නවනම් “ආං පුතේ බලාගන්න බස්!” කියලා පෙන්නන්න මරු දවස අද.. ටකස් ගාලා ෂර්ට් එකක් දාගෙන පොඩි එකාවත් අන්දගෙන ත්‍රීවීල් එකක් අරගෙන කොළඹ පැත්තට එන්න.. පොඩි උන්ට පෙන්නන්න රතු බස් වල එකමුතු කම..

මම පාලම යටට ඇවිදගෙන ගියා.. පාලම යට නවත්තලා තියෙන බස් ළඟ මිනිස්සු සෙට් වෙලා බස් වලට ගගහ බජව් දානවා. ඒ පැත්තේ ඉඳන් ආපු කොල්ලෝ දෙන්නෙක් මගෙන් ඇහුවා “අයියා මේ ළඟ.. මේ.. රෙස්ටොරන්ට් එකක් තියේද?” කියලා.. මම කෑම ගන්නද කියලා ඇහුවම “නෑ.. මේ.. බියර් එකක් ගන්න..” කියපු ඒ ඩබලට මම බාර් තියෙන පැති සේරටම අත දික් කරලා පෙන්නලා දීලා ආවා.. (මම බාර් තියෙන තැන් දන්නෙද? මම දන්නේ ඒ දවස්වල ප්‍රොජෙක්ට් එකකට රීසර්ච් කරපු නිසා.. ඔව්!) අපරාදේ එද්දි දැනගන්න එපෑ නිවාඩු දවස් වලට බාර් වහනවා කියලා.. බාර් කරන කට්ටියයි නීති හදන කට්ටියයි දන්නවා වැඩ කරන දවස් වලට විතරයි මිනිස්සුන්ට බොන්න ඕන වෙන්නේ කියලා..

කෑම එකක් අරගෙන ගෙවල් පැත්තට එද්දී කට්ටිය සේරම අව්වෙන් බේරෙන්න තැන් හොයනවා.. කැප් දාගෙන රෙදි ඔළුවේ ඔතාගෙන වතුර හොයාගෙන කාන්තාරෙක යන සෙට් එකක් වගේ වැඩ කරන ජනතාව ඉබාගාතේ ඇවිදිනවා.. අපේ ලේන් එකට හැරෙන තැනම තනි සුදු සරමකුයි ෂර්ට් එකකුයි ඇඳන් හිටපු අවුරුදු 55ක් 60ක් විතර වයස පොරක් කරටි කැඩෙන්න ගහලා.. පොර ළඟ සන් ග්ලාසස් දෙකක් දාගෙන සීන් එකේ හිටපු පොලිස් කාරයෙක්ට අම්බානකට බණිනවා..

“අපේ මහත්තයට මොකුත් කියන්නෙපා.. අපේ මහත්තයට බණින්නෙපා කැරියෝ.. මම බය නෑ.. උඹ මොනා කීවත් මං බය නෑ.. හැබැයි අපේ මහත්තයට බණින්නෙපා.. කැරියෝ!”

මාත් ආතල් එකේ ෆ්‍රී ෂෝ එක පොඩ්ඩක් එන්ජෝයි කරලා ගෙදර ආවා.. මොනා වුණත් වැඩ කරන ජනතාව හොඳට ආතල් ගන්න දන්නවා.. මට හීනියට හිනාවක් ගියා. උන්ගේ ආතල් එක හින්දා නෙමෙයි.. අර ආපු බස් එකක ගහලා තිබ්බ පෝස්ටරයක් මතක් වෙලා..

මිස්ටර්. රනිල්ගෙයි තව නාඳුනන මන්ත්‍රී කෙනෙක්ගෙයි ෆොටෝ දෙකක් උඩින්ම දාලා තිබ්බ ඒකේ සටහන් කරලා තිබ්බේ;

“කැප කරපු ජනතාවගේ
ජාතික මැයි රැළියට
සුබ පැතුම්…”

කියලා. මොකකට කැප කරපු ජනතාවක් ගැනද මේ කියන්නේ කියලා මීටර් නැති නිසා මම කෝකටත් තව ළං වෙලා බැලුවා.. ඇයි යකෝ කවුද දන්නේ මුන්ව “මරණයට” වත් කැප කරලා තියෙනවද කියලා..!

යටින් පොඩියට වගේ ගහලා තිබ්බ වචන ටිකෙන් තමා නාඳුනන මන්ත්‍රී කවුද කියලා දැනගත්තේ..

“කොලොන්න එ.ජා.ප. ප්‍රධාන සංවිධායක, සබරගමුව පළාත් සභා මන්ත්‍රී පී. අබේනායක සමග කොලොන්න ආසනයේ ජනතාව” තමයි ඒ විදිහට වැඩ කරන ජනතාවගේ දිනය වෙනුවෙන්, රතු මැයි දිනය වෙනුවෙන් කොළ කැප් දාගෙන දුරු කතර ගෙවාගෙන ඒ බස් එකේ කොළඹ වගේ හැතැක්මකට එක ගහක් දෙකක් තියෙන කතරකට ඇවිල්ලා ගිනි කාස්ටක අව්වේ රට වටෙන් එහෙට එන මිනිස්සුත් එක්ක එකතුවෙලා වැඩ කරන ජනතාවගේ දිනය සමරලා ආතල් ගන්නේ..

13131679_10153649955605292_8405667633625260156_o.jpg

ඒ ගොල්ලන්ගේ ඒ ආතල් එකෙන්, මාත් හීනියට ආතල් එකක් ගත්තා.. ඇයි බං ඔන්ලයින් වැඩ කරන ජනතාව විදිහට අපිත් ඒ වැඩ වලට මෙහෙමවත් සම්බන්ධ වෙන්න එපැයි.. හා නැද්ද?

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

#OccupyTheSquare

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී හර්ෂ ද සිල්වා අද හවස “නිදහස්” චතුරශ්‍රයේ පැවති විරෝධතාවයට කඩාපාත් වීම නිසා ගොඩක් අයගේ ආතල් කුඩු වෙලා ඇති බව පේනවා ය.
 
අනෙකක් තබා ඒ වෙලාවේ එතන සිටි මා ද කල්පනා කළේ යකෝ මූ මොකාටද මෙතනට එන්නේ කියලා ය. ඒ ප්‍රශ්නය ඩබල් වුණේ මන්ත්‍රීවරයා අර “අසරණ” සෙකියුරිටි ගාඩ්ලාව මැද්දට ගෙනැවිත් තවත් “අසරණ” කරනවා දුටු විට ය. මට පමණක් නොව එතන හිටපු ඔක්කෝටම වාගේ තිබ්බ ප්‍රශ්නේ මේ “අසරණ” මනුස්සයන්ව ඇයි හිර කරන්නේ කියලා ය. මොකද පහත් තැනින් ගලා යයි ජලේ කියා කියමනක් එතැනින් මිමිණෙනවා හීනෙන් මෙන් ඇසුණු නිසාත්, සාමාන්‍යයෙන් ලංකාවේ දේසපාලුවෝ කිසිදු දේශපාලනික සංවිධානයක් ප්‍රධානවී සංවිධානය නොකරන ඕනෑම අටමගලකට කඩා පාත් වී එක දාගෙන ලකුණු සීයම අරගෙන “විභාගේ” ගොඩ දාගන්නා බව දන්නා නිසාත් ය.
 
නමුත් මේ සිදුවීමේදී මන්ත්‍රීවරයාගේ මැදිහත් වීම නිසා මීට වඩාත් ලොකු අවධානයක් ලැබුණු බව සඳහන් නොකරම බැරි ය. මන්ද යත් “ෆේස්බුක් එකේ එවුන්ගේ විරෝධතාවයක්” යන්නට වඩා මන්ත්‍රීවරයෙක්ගේ මූණට රූපවාහිනී කාලය වෙන් වෙනවා වැඩි බැවිනි.
 
ලංකාවේ දේශපාලනය වැඩ කරන්නේ එලෙස ය. ලියන්නාගේ මතය වන්නේ ඒකට තාම උත්තර හොයන්නට තබා ඒ පිළිබඳව හිතන්නටවත් ලංකාව සූදානම් නැති බව ය. මන්ත්‍රීවරයාගේ ලකුණු දාගැනීම ලියන්නා නොසළකා හරින්නේ එබැවිනි.
 
කෙසේ වෙතත් ඇත්ත ප්‍රශ්නෙන් බාගයක් එළියට එන්නේ මන්ත්‍රීවරයාගේ ප්‍රශ්න කිරීමෙනි. දෙදාස් පන්සීයේ සංස්කෘතිය බේරාගන්නට, සංස්කෘතිය බිත්තරයක් මෙන් රකින්නට සැදී පැහැදී සිටින “සංස්කෘතික කටයුතු දෙපාර්තමේන්තුවේ” සදාදර අණ පරිදි නීතිය අකුරටම ඉටු කළා යැයි කියන, එම ආරක්ෂක නිලධරයන් නියෝග දුන්නේ කවුදැයි පැහැදිලි කරගත නොහැකිව බිත්තර ගිල්ලාක් මෙන් හිරවීමත්, නිදහස තකා අමු තකතීරු මට්ටමේ පිළිතුරු ලබාදීමත් නිසා පැහැදිලි වන්නේ ආරක්ෂක නිලධරයන් “හිතුමතේ ජීවිතේ” සංකල්පය අනුව යමින් සංස්කෘතිය සදාචාරය හා නිදහස් ස්මාරකය රකින්නට තමාගෙන් ඉටු විය යුතු දෑ මෙයැයි සිතා ලොකු සීන් දාන්නට ගොස් නාගත් වග ය. ඔවුන් තම හිතුමනාපෙට හා “කුලියාපිටි චින්තන මට්ටමට” අනුව සදාචාර ඉරි ගසාගෙන ඇති වග පැහැදිලි ය. එක් නිලධරයකුගේ සදාචාර ඉර “දරුවෙක් සමග එන යුවළක් පවුලක් වේ ලෙස අර්ථ දැක්වීම” දක්වාත් අනෙකාගේ සදාචාර ඉර “කරට අත දාගෙන සිටීම අවිනීත හැසිරීමක් ලෙස වර්ග කිරීම” දක්වාත් යන පරාස ඔස්සේ විහිදී ඇති බවද පැහැදිලි ය.
 
ප්‍රශ්නයේ ඉතුරු බාගය ඇත්තේ සෙකියුරිටි ගාඩ්ලාගේ අත නොවේ ය. ඉතුරු බාගය ඇත්තේ මෙලෙස සිතන්නට සෙකියුරිටි ගාඩ්ලා පුරුදු කරවූ දෙදාස් පන්සීයේ අම්මගේ රෙද්ද අස්සේ ය. එනම් මෙම ටොම්බා සයිස් ලොකු එකේ බුදු අම්මෝ වටිනවා රැකගන්න ඕනේ විනාස කරන්න දෙන්නේ කොහොමද යකෝ මේ අපේ සදාචාරේ යකෝ මේ අපේ සභ්‍යත්වය *ත්තෝ(ඇත්තෝ) ලෙස වර නගනා බිත්තර කටුව තුළ ය. සංස්කෘතිය සදාචාරය හා සභ්‍යත්වය යුතු පාලකයන් ද සංස්කෘතික අමාත්‍යාංශ ද සංස්කෘතික කටයුතු දෙපාර්තමේන්තු ද නිලධරයන් ද සෙකියුරිටි ගාඩ්ලා ද එම චින්තනයෙන් බැට කන බිත්තර කටුවෙන් එළියට එන්නට වැර දරණ මිනිසුන් ද බිහිවන්නේ එකී බිත්තර කටුව තුළමය. ආදරය හා ලිංගිකත්වය මැජික් වන්නේ ද ඒ බිත්තර කටුව තුළමය.
 
ඒ අනුව බලන කල ප්‍රශ්නයේ පළමු භාගයට පිළිතුරක් ලැබී ඇත. “හිතුමතේ” වැඩකළා යයි කියන ආරක්ෂක නිලධරයන් හා ඔවුන්ගේ ආයතනයේ ගිවිසුම අවලංගු කර ඇත. එනම් හෙට සිට ඉන්නේ වෙනත් ආරක්ෂක නිලධරයන් කණ්ඩායමකි. නව නිලධරයන් මේ කාරණය හා එහි ප්‍රතිඵල පිළිබඳ දැනුවත් බව නිසැක ය. එනම් හෙට දින සිට නිදහස් චතුරශ්‍රයේ කෙල්ලෙක්ට හා කොල්ලෙක්ට ඉඳගෙන සිටීමට ඊනියා නීති වලින් බාධාවක් නැති ය. අත් වැල් පටළා යෑමේදී කවුරුත් එළවන්නට එන එකක් නැති ය. ඉඳගෙන නිදහසේ සිටිද්දී එළවන්නට එන එකක් නැති ය. මන්ද යත් පණිවුඩය එළියට ගොස් හමාර නිසා ය.
 
අමාරු කර්තව්‍යය ප්‍රශ්නයේ දෙවන භාගයට පිළිතුරක් සෙවීම ය. මන්ද යත් ප්‍රශ්නයේ දෙවන භාගය නිදහස් චතුරශ්‍රයට පමණක් සීමාවන්නක් නොවන නිසා ය.
 
එය මේ තරම් පහසුවෙන් පිළිතුරු ලබාගත හැකි ප්‍රශ්නයක් නොවේ ය.. ඒ සඳහා ඊනියා; සංස්කෘතික ප්‍රේමියෝද, සංස්කෘතික ආරක්ෂකයෝ ද, සංස්කෘතික පොලීසි ද, ටොම්බා ලොකු සයිස් මහා සංස්කෘතියේ හිමිකරුවෝ ද සමග සටන් කරන්නට බිත්තර කටුවෙන් එළියට එන්නට වැර දරණ සියලු දෙනාට සිදු වේවි ය. අපහසුවෙන් වුව ද එයට ද අප ඉදිරියේ මුහුණ දිය යුතු ය.
 
එකෙළවර සිතුවිලි විප්ලවයකින් අනතුරුව සංස්කෘතිය පූජාසනයෙන් බිමට බස්වා ඊට නියමිත ස්ථානයේ තැබෙනු ඇත. සදාචාර ඉර නිවරදි තැනින් ඇඳීම ද සභ්‍යත්වයේ වර නැගීම නිවරදි ලෙස ද සිදුවනු ඇත. නිදහස් චතුරශ්‍රයේ ද විහාරමහාදේවි උයනේ ද පේරාදෙණියේ ද දියතේ ද කිලිනොච්චියේ ද දූපතේ අනෙක් තැනෙක ද ආදරයේ නිදහස නියමාකාරයෙන් වර නැගෙනු ඇත. මිනිසුන් දිගින් දිගටම සිහින දකිනු ඇති ය. සැබෑකරගන්නා සිහින සමග ඉදිරියට පිය නගිනු ඇති ය. ඒ දවස එන තුරු ලියන්නා මග බලා සිටිනවා ය.
 
සත්‍යයට ජය!
 
© 2016 Pamuditha Zen Anjana

ප. ලි.

අද හවස නිදහස් චතුරශ්‍රයේ නිදහස සොයා ආ සැමෝටම බොක්කෙන්ම ස්තූතියි ය!

දූපතේජීවිතේ_01

අපි ඉන්න දූපතේ උන් අවුරුදු බරගාණක් තිස්සේ රැකගෙන ආපු පට්ට මොන්ගල් ලොකු මෙවුවා එකේ සංස්කෘතියක් තියෙනවලු ඈ. ඒක මේ දැන් හැදෙන *ත්තන්ට(ඇත්තන්ට) කොහොමටත් තේරෙන්නෑලු ඉතිං. කොටින්ම කියනවනම් මේ අමුතු සංස්කෘතියේ හැටියට මෙහා ගමේ එකාට දාව එහා ගමේ ගෑණු දෙතුන් දෙනෙක්ටම සමහරවිට ළමයි හම්බවෙනවලු.. ඔව් යකෝ.. අම්මපා!

මාත් හරියටම දන්නෑ. ඔය මම කියන ගම් දෙකේම කරක් ගහපු පොඩි එකෙක් කිව්වේ.

ඒ පොඩි එකා කියපු විදිහට ඒ ගමේ ගෑණුයි මේ ගමේ පිරිමියයි කවදාවත් ළඟටවත් එන්නේ නැල්ලු. ඇහැක් ඇරලවත් දෙන්නට දෙතුන්දෙනා බලලවත් නැල්ලු. කවදාවත් හම්බවෙලත් නැල්ලු. අතකින් අල්ලලවත් නැල්ලු. අඩුම තරමේ හීනෙකින්වත් දැකලා නැල්ලු. (බොරු නම් ඒ ගම් දෙකේ උන්ගෙන් අහන්න) හැබැයි කොහොමහරි උන්ට දාව ළමයි උපදිනවලු. ඒ ළමයි ඉපදුණාම ගමේ උන් පුදුම වෙන්නේ කලබල වෙන්නේ මොකුතුත් නැල්ලු.

එහෙම වෙන්නේ කොහොමද කියලනේ අහන්නේ?

ඒක වෙන්නේ මෙහෙමයි.

ඔය ළමයි හම්බුණාම රෙඩා පොට් වෙලා තියෙන්නේ තමන්ගේ ගමේ එකෙක්ගෙන් වෙන්න බෑ කියලා සැකහැර දැනගන්න ගම්මුලෑදෑනියයි ඒ ගමේ අනිත් උනුයි ඒ පැත්තේ ඉඳන් කෑ ගහලා මෙහා ගමේ උන්ගෙන් අහනවලු “මේ ළමයා කොහෙන්දෝ..ඕ..ඕඕඕ?” කියලා.

එතකොට මෙහා ගමේ උන්ට සීන් එක මීටර් වෙලා ඒ පැත්තට ඇහෙන්න හයියෙන් කෑගහලා කියනවලු “රෝස කැලෙන් ඇහින්දෝ..ඕ..ඕඕඕඕ!” කියලා. ඔය විදිහට ළමයි දෙතුන් දෙනාගෙම ජාතකේ හොයාගත්තට පස්සේ විනාඩි පහක විරාමෙකින් අනතුරුව “දඩිං බිඩිං ඩෝං” කියලා වැඩේ සාමයෙන් සාමදානයෙන් ඉවර වෙනවලු.

එහෙම තමා මේ රටේ සංස්කෘතිය දෙදාස් පන්සීයක් නොනැසී ඉස්සරහට අරගෙන ඇවිල්ලා තියෙන්නේ ඈ.

ඒ වැඩෙන් සංස්කෘතියේ රැකුණේ කොහොමද කියලා අහන්නේ?

ඇයි බූරුවෝ තොට තේරෙන්නැද්ද එහෙම තමයි සංස්කෘතිය රැක ගන්නේ. සංස්කෘතිය රැකගන්න ඒක ඉදිරියට ගෙනියන්න ළමයි හදන්න ඕනා. වෙන රටවල හදනවා වගේ “සභ්‍ය” විදිහට ළමයි හදන්න මේ දූපතේ *ත්තෝ(ඇත්තෝ) දන්නේ නෑ නේ. දන්න සභ්‍යම ක්‍රමේ ඕක. ඒ විදිහට තමා ඒවා මේන්ටේන් කරන්නේ. අවුරුදු දෙදාස්පන්සීයක් රැකපු හඩු රෙද්ද නොහෝදා එහෙමම ඉස්සරහ පරම්පරාවලටත් පෙරවගන්න දෙන්න ඕන. ඔව්වා තොපිට තේරෙන්නෑ. සංස්කෘතියක, සදාචාරයක, සභ්‍යත්වයක අගය තොපිට තාම දැනෙන්නෑ. දැනුම් තේරුම් තියෙන දවසකට ඔය රෙද්දේ හඩ්ඩේ අගේ තොපිට තේරෙයි.

එතකන් කොල්ලෙක්ටයි කෙල්ලෙක්ටයි නිදහසේ කතා කරන්න, ඇවිදලා මහන්සි වුණාම ඔහේ බලාගත්තු අතේ බලාගෙන ඉඳන් ඉන්න, නිකන් ළඟට වෙලා ඉඳන් ඉන්න වගේ දේවලට රෝස කැලේ හොයාගනිල්ලා. මොකද මේ රටේ ඉන්න හැමෝම පොඩි ළමයි. පොඩි ළමයිව වරදින් මුදාගන්න මේ දූපතේ *ත්තෝ(ඇත්තෝ) ඕන *කක්(එකක්) කරයි!

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

මේ තුජේ මාර්දූඟා කුත්තේ කමීනේ සාලේ ටීවී එකේ!

දන්නා කාලයේ සිටම ලංකාවේ බහුතරයකට ඉන්දියාව ලොවෙත් පේන්නට බැරි ය. ඉන්දියාවේ එකෙක් වැරදිලාවත් පාරේදී හම්බුණොත් කාරා කෙළ ගහන සයිස් එකට මළ ය. ඒ කොහෙන් ආ මළක් දැයි මට නම් නිච්චියටම කිව නොහැකි ය. හැබයි එකෙක් දෙන්නෙක් හැර මට මෙතෙක් මුණ ගැහුණු ඇටිකිච්චාගේ පටන් බක පණ්ඩිතයා දක්වා ලාංකිකයන් සැවොම එලෙස ඉන්දියාවටත් ඉන්දියානුවන්ටත් රොම්බ සයිස් එකෙන් බණින බව නම් නිසැකවම දන්නවා ය.

කෙසේ වෙතත් පසු කාලීනව බෝවූ මාරාන්තික ක්‍රිකට් උණ නිසා ඉන්දියාවත් සමග පවතින මේ ජන්මාන්තර වෛරය තවත් වැඩි වී ඇති බව පැහැදිලි ය. ක්‍රිකට් උණෙන් ඔද වැඩුණවුන් ඉන්දියානුවන්ගේ මවු පියන් ආදරෙන් පවා සිහිපත් කරනවා ය. කවදත් මරාගන්නට බලාගෙන ඉන්නා ලංකාවේ උන් සෙල්ලමක් නිසා පවා මරාගන්නවා ය. ඉනුදු නොනැවතී සීපා එක්ටා වැනි ගිවිසුම් අත්සන් කරනවා කියූ ගමන් ගිවිසුමේ අකුරක්වත් නොදැක පවා මුන්දැලා ඉන්දියන් කාරයොන්ගෙන් සමාජ වෙබ් අඩවි වල මරාගෙන මැරෙන්න ගේම ඉල්ලනවා ය.

හැබැයි ඒ කෙසේ වෙතත් ලංකාවේ උන් වෙනස් ය.

ඉන්දියාවේ සබන් ඔපෙරා හෙවත් එක් පවුලක, පරම්පරා ගණනාවක ඕපා දුප ගණනාවක් නාට්‍යරූපි ලෙස ඉදිරිපත් කරන ශාන්ති, ප්‍රීති, භීති, ප්‍රවීණා, මහ ගෙදර, එහා ගෙදර, ඊට එහා පැත්තේ එකාගේ ආච්චිගේ ගෙදර වැනි අම්බානක දිග නාට්ය වගේ ඒවා රෑ බතත් පසෙක ලා තලු මර මර රස විඳිනවා ය. එවුවායේ රඟපාන නිළියන් මෙහේ “වැඩැම්මවූ” විට ඇකයේ හුන් දරුවන් පවා බිම අතහැර කාර් රැළියට අතවනන්නට දුව යනවා ය. ඉන්දියන් නළු නිළියන් මතකයට නංවාගෙන හොරෙන් හොරෙන් ස්වයං වින්දනයේ යෙදෙනවා ය. ඉන්දියන් ගීත රස විඳිනවා ය. හින්දුස්ථානී සංගීතය දේවත්වයෙහි ලා සළකනවා ය. අනෙකක් තබා ඒවායේ තනු ගෙඩි පිටින් ගෙන මෙහේ රීමේක් කරනවා ය. ෆිල්ම් පවා රීමේක් කරනවා ය. හැබැයි ඒ ඉන්දියාවෙන්ම ෂාරුක් ඛාන් ලංකාවට ආ විට මෙහේ උන් බෝම්බත් ගැහුවෝ ය. එනිසා මොනා වුණත් හැබැයි ඉන්දියාවත් එක්ක මුන්ට අමර මළක් තියෙනවා කියන එක නම් ෂුවර් ඇන්ඩ් ෂොට් ය.

ඇත්ත වශයෙන්ම කියුවහොත් ඒ වෙනස ගැන අපි ආඩම්බර විය යුතු ය.

සමහර විට මේ මළේ මුල ආදී රජ කාලේ ඉඳන් තිබූ සොළී ආක්‍රමණ නිසා විය හැකි ය. අනගාරික ඉන්දියාවට ගොස් බුද්ධගයාව බේරාගෙන එහෙටම වී ආයේ නම් ආත්ම ගණනාවක් ගියත් ලංකාවේ නම් නොඉපදේවා කියා මිය ගිය නිසා ද විය හැකි ය. තවත් සමහරක් විට මහින්ද අහසින් වැඩ තිස්සට කෝචොක් දමා අඹ ගස් ගැන ඇසීමෙන් වූ විළිලජ්ජාව නිසා විය හැකි ය. නැත්නම් සංගමිත්තා ජය ශ්‍රී මහා බෝධිය වැඩමවීමත් සමග දූපතට ආ සංස්කෘතික ආක්‍රමණය නිසාත් විය හැකි ය. එසේත් නැත්නම් ඉන්දියාවෙන් පිටුවහල් කළ විජය, තම්බපණ්ණියේ කුවේණිට රෙඩා පොට් කර බෝඩ් එකෙන් එළියට විසික් කළ නිසා ද විය හැකි ය. හැබැයි අන්තිම පොයින්ට් එක එච්චරම ලෙජිට් නැති ය. මන්ද යත් ඉන්දියාවත් එක්ක මේ තිබෙන මළේ හැටියට එහෙනම් මෙහේ එකාලා කුවේණිගේ දරු දෙපළ වන ජීවහත්ථ හා දිසාලාගේ පරම්පරාවට දූපතේ උරුමකරුවන් ලෙස සැළකිය යුතු නිසා ය. එහෙත් දැන් ඉන්න උන්දැලා වැද්දන් හෙවත් ලංකාවේ ආදිවාසීන්ව තඹ පයිසාවකට වත් ගණන් නොගන්නා බව ආදිවාසීන් පවා දන්නවා ය. මොකද මෙහේ බහුතරයකට ඇත්තේ සිංහ ලේ බව දන්නෝ දන්නා නිසා ය.

ගොඩක් කාලෙකින් මොකුත් නොලිවූ නිසා වටෙන් ගොඩෙන් මතක් වූ ඉන්දියන් කතා එලෙස පෙළ ගැස්වූ කල, මේ වෛරයට හේතුව දූපතේ හිමිකාරීත්වය තියෙනවා යැයි රාමායණයේ සහ ජනවහරේ සඳහන් වන රාවණා පරපුරේ යක්ෂ ගෝත්‍රිකයෝ පුටු කේස් එකක් නිසා ගිරි දිවයිනට එළවූ බුදුන් ගේ ක්‍රියා කලාපය ද විය නොහැකි බව ලියන්නාට හිතෙනවා ය. මන්ද යත් ඉන්දියාවේ උන්ට *ක *රාගෙන (දුක දරාගෙන) බණින ලංකාවේ උන්ගෙන් හෙණම සෙට් එකක් අදහන්නේ ඉන්දියාවේ ජීවත් වූ ආගමික ශාස්තෲවරයෙක් වූ බුදුන් හඳුන්වා දුන් දර්ශනයෙන් බිඳී ආ ආගමක් නිසාත් ඒ ආගම බිත්තර රකිනා කිකිළියන් මෙන් රැක ගන්නට තතනන උන්ගේ අම්මෝ ලොකු මෙවුවා එක විවිධාකාරයෙන් එළියට දැමීම නිසාත් ය.

බන්දු සමරසිංහ කියන්නා සේ “ආඩම්බරයි තේරුමක් නැතුව” ය.

© 2016 Pamuditha Zen Anjana