අභිමානයයි අවමානයයි, මුවිඳු බිනෝයිගේ කොලාජ් එකයි

“අභිමානයේ සලකුණ ජේතවනාරාමය…
අවමානයේ සලකුණ මීතොටමුල්ල කුනුකන්ද…”
වෙන තැනක රොෂාන් මලින්ද කියලා ඩයල් එකක් දාපු කමෙන්ට් එකක් ඒ.
 
හරියටම හරි. අභිමානයයි අවමානයයි දෙක එක උඩ තියලා පෙන්නුවම ඒක රිදෙනවා තමයි. මොකද අභිමානයට වඩා ඔය කාගේ කාගෙත් හිත් වල අවමානය වැඩ කරනවා. කුණුකන්දක් නාය ගිහින් මිනිස්සු මැරෙන එක මොන විළි ලැජ්ජ නැති වැඩක් ද ඕයි? එතකොට ඔය කාට කාටත් අතීතකාමී පම්පෝරිය ගහන්න විදිහක් නැතුව යනවා. ඒ පම්පෝරිය ඉන්වැලිඩ් වෙනවා. හා නැද්ද?
 
– අඩෝ අපි අරක හැදුවා.. මේක හැදුවා.. අරකත් හැදුවේ අපි තමයි.. ඇයි මේක ඒකත් අපිම තමයි.. හැබැයි ඒ කාලේ!
– එතකොට උඹලා දැන් මොකද කරලා තියෙන්නේ?
– අපි කුණු කන්දක් හැදුවා ඕයි.. මෙන්න උස.. අඩෝ කඩන් වැටුණා කියහන්කෝ.. කැරිම සීන් එක!
 
ඔන්න දැන් විළි ලජ්ජාව එනවා ෂේප් එකේ එළියට. ගන්නවා කට්ටියම රෙදි කරට. අර අවමානය වහගන්න ඊට වඩා ලොකු අවමානයක් කියලා හිතට දැනෙන එකක් ඕන. ගන්නවා ආගම් පයිය(මල්ල) එළියට. ඒකෙන් තෝරගන්නවා “මේ අපේ ඩර්මේ හුත්තෝ” පැකේජ් එක. (2012 ඉඳන් ෆේස්බුක් ඉන්න උන් දන්නවා මේ පැකේජ් එක මොකද්ද කියලා) අරගෙන ගහනවා අර කොලාජ් එක යට ජංගි ගළවගෙන, දත්මිටි කාගෙන, කීබෝඩ් මිරිකගෙන, පුක විකාගෙන, බහුජ්ජභාවය හොඳටම පේන කමෙන්ට්ස්. අම්මටම බැණලා දානවා. සිංහලබෞද්ධයන්ට (තනි වචනයකි) ගෙදර බුදුන් අම්මා තමයි. හැබැයි අනුන්ගේ අම්මලා නෙමෙයි. එළකිරි දැන් වැඩේ ඕකේ.
 
ආර්ට් කියන්නේ ඕකම තමයි. ඒ දාපු හැම කමෙන්ට් එකක්ම දැන් ඒ කලාකෘතියේ කොටසක්. ඔය දෙපැත්තම නැතුව කලාව පවතින්නෑ. කලාව තියෙන්නේ මිනිස්සුන්ගෙන් රිඇක්ෂන් ගන්න. මිනිස්සුන්ට දේවල් ප්‍රශ්න කරන්න පුරුදු කරන්න. මිනිස්සුන්ට හිතන්න ඉඩ දෙන්න. ඒකයි කලාව පුද්ගලානුබද්ධ වෙන්නේ. ඕනම කලාකෘතියක් ඕනම පුද්ගලයෙක් කියවගන්නේ තම තමන්ගේ රාමු, පාට කණ්ණාඩි, පුරුදු, අත්දැකීම්, ආසාවන් අනුව. ආට් රසවිඳින්න හරි ආට් වලින් ඔෆෙන්ඩ් වෙන්න හරි බලපාන්නේ තම තම නැණම තමයි. ඒ නිසා කොහෙදිවත් කලාකරුවෙක් තමාගෙ කලාකෘතියක් අනික් අයට තේරුම් කර දිය යුතු නෑ.
 
ජේතවනාරාමය කියන්නේ ලෝකෙන් ඊජිප්තු පිරමීඩ වලට පමණක් දෙවනි වෙන පතාර සයිස් ගොඩනැගිල්ලක් කියලා මම කොහෙන් හරි අහලා තිබ්බා. ආගමිකව ඕකට මල් පූජා කරන දොහොත් මුදුන් දී වඳින සාමාන්‍ය බෞද්ධයන්ගේ කුලකය පැත්තකින් තිබ්බම ඕක ඇත්තටම ලංකාවේ උන්, විශේෂයෙන්ම සිංහලබෞද්ධයන් (තනි වචනයකි) තමන්ගේ අතීතයේ පොර ටෝක් එක ලොකු සීන් එක පෙන්නන්න යොදාගන්න අයිටම් එකක්. ඒක උඩින් මුවිඳු ගෙනල්ලා තියනවා ලාංකේය අභි- සොරි අවමානය, මීතොටමුල්ල කුණු කන්ද. දැන් මිනිස්සුන්ට ලේසියෙන්ම ගන්න පුළුවන් එක දෙයක් තියෙනවා. අඩෝ මූ අපේ උරුමෙට කුණු පිරෙව්වා කියන එක.
 
ඈ බං.. උඹලගේ රෙද්දේ උරුමෙට කුණු පුරුවන්න දෙයක් නෑ. උඹලත් ඇතුළෙන් කුණු වෙලා ගඳ ගගහා ඉන්නේ. උරුමේ ඉස්සරහට අරන් යන්නේ උඹලා. ඔය කොලාජ් එකකට අමුතුවෙන් ඔෆෙන්ඩ් වෙන්න රෙදි කරට ගන්න ඕන්නෑ. උඹලා කණ්ණාඩියක් ඉස්සරහට ගිහින් තම තමන්ගේ මූණු බලපන්. මොළේ ඉඳන්ම දෙපතුළ දක්වාම කුණු. ඔෆෙන්ඩ් වෙනවනම් වෙන්න ඕන තම තමන් ගැනම තමයි.
 
අහක ඉඳලා චූන් වෙච්ච සෙට් එකක් අහනවා ඇයි “උඹලගේ” පල්ලියකට හරි වෙන මොකක් හරි එකකට ඔය කුණු පිරෙව්වේ නැත්තේ කියලා. මුවිඳු ඒ පිළිබඳව මොන වගේ අදහසක හිටියත් මම නම් ඉන්නේ ආගම් කියන්නේම කුණු ගොඩක් කියන තැන. ඔය ආගම් වලින් පුරවපු කුණු තමා හැමෝම හැම තැනම කමෙන්ට් විදිහට හළ හළ යන්නේ. එහෙම පල්ලියකට හරි වෙන අටමඟලයකට හරි කුණු වල ෆොටෝ එකක් දාලා කොලාජ් එකක් හැදුවොත් මට නම් ප්‍රශ්නයක් නෑ. මට වෙලාවක් තිබ්බනම් මමම ඕක කරලා දානවා.
 
කොහොමහරි ඔය අව් අස්සේ ජාතික හෙළු කරුමෙට පැත්තකින් මුක්කුවක් ගහන් ඉන්න, “හරි ගොසිප්” කියලා පජාත සයිට් එකක් කරන ලෙෂාන් ප්‍රබෝධ විදානගමාච්චි කියලා එකෙක් චූන් වෙනවා මුවිඳුගෙ කොලාජ් එක දැකලා. ජාතික හෙළු කරුමෙත් එක්ක පොර වැඩේට බහිනවා. කොහොමත් ජාතික හෙළු උරුමයට ඕන අර ඒ දවස්වල වගේ තමන් තාම ඉන්නවා කියලා ආයේ ලෝ- සොරි ලංකාවට පෙන්නන්න. ඒකට ඉතිං මුවිඳු බිනෝයි කියන නම මදි. එතකොට ඕන වෙනවා ප්‍රසිද්ධ නමක්. දකිනවා සමණලී ව. අම්මටසිරි ඒකි මේ කොලාජ් එක ෂෙයා කරලා තියෙනවා. අඩෝ වරෙන් හුත්තෝ ඩර්මේ රකින්න. ගැහුවා මඩ පෝස්ට් 7ක් 8ක්. දැම්මා කැප්ෂන් එකක්. “අලුත් පරපුරේ” සමණලී ජේතවන දාගැබට කුණු පුරවන්න කියයි කියලා විකෘති කරපු අදහසක්. දැන් සමණලීගෙ කර උඩ තමයි හෙළ උරුමෙ ඉන්නේ. කොලාජ් එක හදපු එකාට වඩා ගහන්නේ සමණලීට. මොකද අර අන්තවාඳී ඉස්ලාම් උන් ගෑණු පහතින් තියනවා වගේම බහුජ්ජයොත් කැමතියි ගෑණු සද්ද වහලා පැත්තකට වෙලා ඉන්නවට. ජාතික හෙළු කරුමය කියන්නේ ඔය බහුජ්ජයන්ගේ කැඩපත. ඒ දවස් වල ගංගොඩවිල සෝමගේ දෙණ උඩින් පාර්ලිමේන්තුවට ගියා වගේ ජාතික හෙළු කරුමය තාමත් දඟලන්නේ මොකකින් හරි තමන්ට ලකුණු ටිකක් දාගන්න.
 
ආතල්ම සීන් එක තමා ටික කාලෙකට පස්සේ හරි ආයෙමත් “සාමකාමී” බහුජ්ජයන්ගේ රෙදි ගැලවෙන එක. ජාතික හෙළු කරුමයේ සම සභාපති මැඩිල්ලේ විමලසාර කියලා කෙනෙක් පොලිස්පතිට ලියුමක් යවලා හීනියට තර්ජනය කරනවා “සිත් රිදීමට ලක් වූ බෞද්ධයන් නීතියට පිටතින් ගොස් අදාළ චූතියන් සොයා ඔවුන්ට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක වීම වැළක්විය හැක්කේ පොලීසිය මේ සඳහා කඩිනම් ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමෙන් පමණක් බව” කියලා. ඒ ඉෂූ කරන්නේ අයිසිස් පන්නයේ ටෝක් එකක්. ත්‍රස්තවාඳී ක්‍රියා පිළිබඳව ඇඟවීමක්. උඹලා නොකළොත් අපි නීතිය අතට ගන්නවා පන්නයේ ටෝක් එකක්. ලිඛිත තර්ජනයක්. ඔන්න අස්සේ හැංගිලා තියෙනවා බහුජ්ජයන්ගේ ඇත්ත කතන්දරේ. හා බොරු ද?
 
ෂාරුක්ට බෝම්බ ගහපු එකේ, ඒකෝන්ට විසා නොදුන්න එකේ, බුදු ටැටූ එකක් ගහපු ටුවරිස්ට් කෙනෙක්ව පිටුවහල් කරපු එකේ, බුදු පිළිමයක් ගිලෙනවා ඇන්ඳා කියලා ගප්පියව මරං කන්න හදපු එකේ උඹව මරං කන්න මේ රටේ උන් බලන් ඉන්න එක පුදුමයක් නෙමෙයි බං. ඊළඟ ටොපික් එක එනකම් තව දවස් කීපයක් උඹව මරං කන්න හදන උන් දිහා බලාගෙන ආතල් එකේ හිටපං, එහෙමත් නැත්තම් සමන්තබද්‍ර තියරිය මෙතනට ඇප්ලයි කරලා මේකෙන් උඩ පලයං මචං කියලා විතරයි මුවිඳුට කියන්න තියෙන්නේ.
 
සාධු කියන්න පිංවතුනි
බෞදියට ඔබ සැම සාදරයෙන් පිළිගනිමු.
 
ප. ලි.
මම ඔය කොලාජ් එක යට කමෙන්ට් කරද්දි “උඹේ අම්මගේ ෆොටෝ එකක් ඔහොම එඩිට් කරලා දැම්මොත් අවුලක් නැද්ද?” කියලා මගෙන් අහන බහුජ්ජ උන්ට කියන්න තියෙන්නේ පුළුවන්නම් අපේ අම්මගේ ෆොටෝ එකක් හොයාගෙන එහෙම දාපන්. මට නම් අවුලක් නෑ. කවුරුහරි ෆොටෝ එකක් එඩිට් කරාම අපේ අම්මට අවනම්බු වෙන්න අම්මා ෆොටෝ එකක් නෙමෙයි නේ. නේ ද?
 
ප.ප.ලි.
අඩෝ ඇත්තටම මට ආසයි සමන්තබද්‍ර මේකට මොනා කියයිද බලන්න.
© 2017 Pamuditha Zen Anjana
#බහුජ්ජාතල්කැඩීම #ජේතවණේමීතොටමුල්ලටගේමු #වරෙංරෙදිගලවංයන්ඩ #ජාතිකහෙළුකරුමය #ෆොටෝෂොප්බෑඩෝ #මුවිඳුබිනෝයි #තග්ලයිෆ් #ෆොටෝෂොප්උගන්නමු #ෆොටෝෂොප්ඉගෙනගමු #අහසේදෙවියෝනෑ #ජාති #තදතද #නිගාදීලා #කොලාජ්එකටඇවිස්සුණුකඩිගුල #කුණුෆෙටිෂ් #ජාතකේහොයනවා #මංඅවජාතකයිලු #කහසිවුරුත්රස්තවාදය #බහුජ්ජයෝඅම්මගේහුත්තේකුණුපුරවපංකිව්වාබං #අම්මගහයි #කුණුකෑවාෆ්රෙන් #මීතොටමුල්ලෙකුණුඅම්මගේහුත්තටවඩාලොකුයිනේ #බෞද්ධෆෙටිෂ් #මොකෙක්හරිමොකක්හරිකළොත්අලුත්පරපුරේ #හෑෂ්ටැග්අංජන #එහෙමත්නැත්නම්එන්ජීඕඑකේ #පල්ලිකාක්කා #පුකේමාමයිට් #අහකඉන්නජේසුටයිඅනිත්උන්ටයිත්බණිනවා #මංපැස්ටාෆාරියන් #කේතෑක්ස්බයි #lka
18034148_1892139821062858_1082000691022892380_n
Advertisements

පරණ පොතකින් කොළයක්

කාලයක් පසුදොර ලියූ චාමියා දැන් ඊටත් පසු දොරකින් “ඒ කාලේ” ගැන කතා ලියනා පොතෙන් කොළයක් කැඩීමට මටද සිත් දුන්නේ නාසා ගිය නදීශාවන් අත්හළ කියුමක් නිසාය.

“කව්රු කොහොම කිව්වත් ලොව කරුණිකම නායකයා අප මහා විදුහල්පති තුමාය” ~ Nadeesha Chandrasena

නදීසාවන්ගේ ඉහත කියමන හා මා එකෙන්ම එකඟ වන්නේ සහේතුකවය.

මන්ද යත් ඒ කතාව අපේ විදුහල්පතිතුමාටත් අදාළ නිසා ය.

කාලයක් පංති කාමරයේ යතුර භාරව සිටි නිසා උදේ පාන්දර පාසැලට එද්දී ප්‍රසන්න මුහුණකින් වේවැලත් අතේ තියාගෙන ගේට්ටුවත් ඔෆිස් එකත් අතර පාරේ එහාට මෙහාට ඇවිදින විදුහල්පතිතුමා දුටු විට “ගුඩ් මෝර්නින් සර්” කීම සහ කුණු ඇහිඳීම එදිනෙදා චර්යාවක් වී තිබුණා මතක ය.

මන්ද යත් සැම විටම පාහේ ඔහුගේ පිළිතුර වන්නේ “ගුඩ් මෝර්නින්.. ඔය කොළ ටික ඇහිඳගෙන යන්න” බැවිනි.

අප පාසැල වෙනත් විදුහල්පතිවරයකු යටතේ එතරම් පිරිසිඳුව තිබූ කාලයක් මට මතක නැති ය.

අපේ පංති කාමර පිහිටියේ පාසැලේ කාර්යාල ගොඩනැගිල්ලේ ඉහළ මාලයේ ය. විවේක කාලය අවසන් බව දැක්වෙන සීනුව නාද වන විට වේවැලත් සමග එළියට බසින විදුහල්පතිතුමා තම නිල සංචාරයේ නිරත වන්නේ විවේක කාලය අවසන් බව අමතක වූ සිසුන්ට වේලාව මතක් කරන්නට සහ විදුහල්පති කාර්යාලය හා හරි කෙලින් පිට්ටනියට එහායින් පිහිටි ආපන ශාලාවේ කෑම සහ ප්ලේන්ටී අතර සිර වූ සිසුන් ඉන් නිදහස් කිරීමට ය. එම සීනුව නාද වූ පසු අප වැඩිපුරම විපරම් කරන්නේ විදුහල්පතිතුමා කොහේද යන්න විමසීමට ය. තනි සුදු අත්දිග කමිසය සහ කලිසමෙන් සැරසුණු ඔහු පාසැල් නිල ඇඳුමෙන් වෙනස් වන්නේ අත්දිග කමිසය සහ පැළඳ සිටින ටයි පටිය නිසා පමණකි. එබැවින් කලබලකාරී සිසුන් අතර ඔහු සොයාගැනීම ඉතාමත් අපහසු කාර්යයකි.

විවේක කාලයට පසු කාලපරිච්ඡේදයේ විදුහල්පති තම සංචාරයේ නිරත වන බව දන්නා සිසුන් අතර ඒ කාලයේ ප්‍රචලිතව තිබූ විනෝදාංශයක් වූ “පිනා එනෝ” ආතල් එක ගැනීමට ගොස් දිනක් කුජීත වූ අයුරු මට මතක ය.

ඉහළ මාලයේ සිට කෙලින්ම විදුහල්පති කාර්යාලය අසළට විවර වෙන පඩි පෙළ කෙළවරට බියෙන් පැකිළෙමින් යන සිසුන් කණ්ඩායමක් හදිසියේම ගාල කඩාගත් හරක් රැළක් මෙන් “පිනා එනෝ” යනුවෙන් කෑ ගසමින් දුව විත් ඩෙස් උඩින් පැන පංතියේ හිඳ ගැනීම මෙහිදී මූලික වශයෙන් සිදුවේ. ඉන් අපේක්ෂා කෙරෙනුයේ පංතියේ එවිට ආතල් එකේ ඩෙස් උඩ හිඳගෙන කකුල් පද්දමින් කතා දාගෙන සිටිනා සිසු සිසුවියන්ගේ ආතල් කුඩු කිරීමයි.

දිනක් විවේක කාලයෙන් පසුව නැවත පංති කාමරයට ගොස් ඒ කාලපරිච්ඡේදයට නියමිත ගුරුවරයා පැමිණ නැති බව දැන පහළට ගිය කණ්ඩායමත් සමග “පිනා එනෝ” යනුවෙන් කෑ ගසමින් දුව විත් ඊට ඉහළ මාලයේ සිට පහළට බසිමින් සිටි විදුහල්පතිගේ ඇඟේ හැපී විළිලජ්ජාවට පත් වූ අයුරු මතක් වෙද්දීත් දැන් නම් හතර හිනා ය. විදුහල්පතිතුමාට ද සිනහ පහළ වූවෙන් කුඩා වේවැල් පහර කීපයක් ඒ මේ අතින් රැන්ඩම්ලි කා “දුඃ පංතිවලට” කියා අසාගෙන පංතිවලට ගියා මතක ය.

තවත් දිනෙක අප දහදෙනෙක් පමණ “ෆ්‍රී පීරියඩ්” එකක් ආපන ශාලාවේ ගත කර එළියට බහින්නට හදද්දී, කාර්යාලයෙන් එළියට බට විදුහල්පතිතුමා සංඥා කර අප සියල්ල ගෙන්වා කාර්යාලය ඉදිරියේ සිටුවා තිබ්බා මතක ය. විනාඩි තිහක්  හතළිහක් පමණ යත්දී ප්‍රාථමික අංශයට පාසැල නිමවීමේ වේලාව හඟවන සීනුව නාද විය. එකේ දෙකේ පංතිවල පොඩි එවුන් පන්තිවලින් පෝලිමට එළියට බැස පිට්ටනිය පසු කරත්දී පෝළිම් ලොවෙත් කඩාගෙන ආතල් එකේ දුව එනු දුටු විදුහල්පතිතුමා අප කිහිප දෙනාට සන් කොට පොඩි උන්ගේ පෝළිම් හදන්නට කීය.

පෝළිම් හදනා අතරේ අප සමග හිටි “ගප්පියා”(නෑ නෑ ඒ ගප්පියා නෙමෙයි වෙන එකෙක්) යන අන්වර්ථ නමින් හැඳින්වූ සගයෙක් මරු වැඩක් කළේ ය.

අර පෝළිමට යන්නට හදනා පොඩි උන්ට විදුහල්පතිතුමා පෙන්වූ ඔහු “මල්ලී අතනින් යද්දී අර මාමට ටටා කියන්න හොඳේ” යනුවෙන් පැවසීය. අර පොඩි උන් දන්නා විදුහල්පතීත්වයක් නැති නිසා උන් හැමෝම කාර්යාලය පසු වෙත්දී මහ හඬින් “මාමේ ටටා.. මාමේ ටටා” යනුවෙන් අත් වනමින් යනු දැක විදුහල්පතිතුමාට ද හතර හිනා ගියා මතක ය. පොඩි උන් ටික ගේට්ටුවෙන් එළියට ගිය පසු සිනාමුසුව සිටි විදුහල්පතිතුමාට “සර් අපිත් පංතිවලට යන්නම් එහෙනම්” කියා ශේප් වී එන්නට අපට හැකිවූයේ ඔහුට විහිළුවක් සිනාසී භාර ගැනීමට හැකිවූ නිසා බව නම් ෂුවර් ය.

ඔහු, සිසුවෙක් වරදක් කළ විට අම්බානක නෙළනවා මෙන් පේන්නට වරදකාරී සිසුවා අල්ලා වටේ පිටේ බිත්තිවල හප්පා පිටට ගසා මහා කලබගෑනියක් සාදන නමුදු ඒ ගහන එකක්වත් රිදෙන්නට ගැසූ බවක් මේ වන තෙක් අසා නැත. (නමුත් ඊට හරියන්නට මාරාවේශයෙන් පහර දෙන ඇරියස් සහිත සහකාර විදුහල්පතිවරයෙක් සිටි බව ද නොකියාම බැරිය. ඔහු සිටියොත් නම් වැඩේ එහෙම ලේසියෙන් ගොඩ යන්නේ නැති ය. පාසැලෙන් ඉවත් වූ බොහෝ දෙනා තාමත් ඔහු සමග බද්ධ වෛරයකින් සිටිනා බවද ෂුවර් ය.) විදුහල්පතිතුමා අත මෙහෙක් කොට බොකුටු කර පිට මැදට ගසන පහරවල රිදීමක් නොවුණද “දබොක්” යනුවෙන් මහා හඬක් නැගෙයි. ඊට වටා පිටාවේ සියල්ලම අතිශය භීතියට පත් වී එකෙන්ම සයිලන්ට් වී යයි.

ශිෂ්‍ය නායකයකුව හිටි කාලයේ වෝනින් දෙකකට පසුවත් “කට්” එකක් කපා පාසැල් ගිය දවසක ඔෆිස් එක තුළ මා කොටු කර බැජ් ගලවා මා ඒ මේ අත විසි කර එසේ “පහර දී” ඇති කළ කලබගෑනිය දැක මොකද්දෝ සයින් කරගන්නට කියා ඔෆිස් එකට අවේලාවේ ඇවිදින් සිටි මගේ යෙහෙළියකගේ ඇසට කඳුළු ද නැගුණා මතක ය (මලිත් චංචලා වගේ සිද්දියක් නම් නොවේ). එහෙත් මා නම් සිටියේ ඒ මේ අත විසි වීමෙන් ඇති වූ තුෂ්ණිම්භූත බව හා කැටි වුණ මද බියකින් වුවද අමුතුම අන්දමේ ආතල් එකෙනි. ඇමියුස්මන්ට් එකකිනි.

මන්ද යත්, හරි හැටි රිදෙන්නට පහරක් වත් ගැහුවේ නැත්තේ ඇයි කියා මා කල්පනා කරමින් සිටි බැවිනි.

ඔහු කවදාවත් සිසුවෙක්ට රිදෙන්නට පහර දී නැති බව මා දන්නා හැටියට බොක්කෙන්ම කිව හැකි ය. වනාතමුල්ල මැගසින් පාරේ සිට අප පාසැලට පැමිණෙන දාමරික ගැටවරවියේ හුන් මැරෑටි කොල්ලෝ සෑහෙන ගණනක් ගොඩ ගියේ වරදකදී ඔහු ඇති කරන මහා කලබගෑනියෙන් සහ ඉන්පසු කියනා වචන කිහිපය හිතට වදින්නට කියන නිසා බව මට බුදු ෂුවර් ය.

කල් ගතවී ඒ ලෙවල් රිසල්ට්ස් ආ දවසේ (මා ඒලෙවල් ෆේල් ය) මා පාසැලෙන් සමුගැනීමට ඔහු හමුවීමට ගිය අවස්ථාවේ ඔහු විසින් කියන්නට යෙදුණු, මගේ ජීවිතය වෙනස් කළ කතාවක් තාමත් මා මතකයේ රැව් දේ. අවසානයට එයද මෙතනට අතහැර මෙය අහවර කර දමමි. මන්ද යත් මේ වෙද්දී මතකයට නැගෙන කෙළවරක් නොමැති රස කතා ලියන්නට ගියහොත් ඉවරයක් නැති නිසා ය.

“තමුසේ පහනක් වගේ මිනිහෙක්. තමුසේ ඒක තේරුම් අරන් වැඩ කරන්නේ නෑ. එහෙම කළානම් තමුසේ ඉන්නේ මෙතන නෙමෙයි!”

© 2015 Pamuditha Zen Anjana