මරණ දණ්ඩනය

ලෝකප්‍රසිඬ විහිළුකාර ජෝජ් කාලින් විසින් එකදාස් නවසිය අනූහය වර්ෂයේ ජනගත කළ “බැක් ඉන් ටවුන්” නම් හිටං විහිළු දේශනාවේ “මරණ දණ්ඩනය” පිළිබඳ කොටසේ අතිශය සරළ පමුදිත 6සන් අංජන (මාරyeah) පන්නයේ ලාංකේය අනුවාදයක් බව කාරුණිකව සළකන්න.

“දැන් පොඩ්ඩක් හිතලා බලහං; ජීවිතයේ තියෙන පට්ට වැදගත්කමයි මරණ දඬුවමයි දෙකම හැදුවෙ මිනිස්සු වෙන අපි. ඉතිං උඹලට හිතෙන්නැද්ද අපරාදේ කියන්න බෑ අපි විවිධාකාර සමර්ථකම් ඇති එවුං කියලා?

දැන් අලුත්ම සීන් එක තමයි මේ රටේ ගොඩාක් උංට ඕන වෙලා තියෙනවා කුඩු ජාවාරම්කාරයො එල්ලලා මරන්න. මේක හෙණම ගොං සීන් එකක් ඕයි! තොපි හිතං ඉන්නේ කුඩු ජාවාරම්කාරයො මැරෙන්න බයයි කියල ද? උං දැනටත් කරන්නේ හැමදාම උං උං මරාගන්න එක. ගැන්සි පිටින් බැහැලා වෙඩි තියාගෙන කපාගෙන කොටාගෙන පාතාලෙ කියලා මහපාරේ මරාගන්නෙ උං තමයි. උං මැරෙන්න බය නෑ. මරණ දඬුවම නිසා අපරාධ අඩුවෙන්න තිබ්බා අඩුම තරමේ මැරෙන්න බය උංට ඒ දඬුවම දුන්නනම්. නිකං හිතපං, ඔය කුඩු ජාවාරම් වලින් හොයන කළු සල්ලි සුදු කරන දේශපාලකයොන්ට මරණ දඬුවම දුන්නා කියලා; අම්මටසිරි සට සට ගාලා කුඩු ජාවාරම් බලං ඉන්දැද්දි පහළ බහියි. ඔය හත්පොළේ මරන්න දඟලන ජාවාරම්කාරයෝ අමතක කරලා දේශපාලකයො දෙතුන් දෙනෙක් පෝරකේට දක්කන්න පටං ගනිං.

පෝරකෙත් අමතක කරහං. ඒක රිදෙනවා මදි. අපි මුංව කෙලිම්ම කුරුසයේ තියලා ඇණ ගහමු! මොකද කියන්නේ? එතනිනුත් ඕන්නං තව ටිකක් ඉස්සරහට ගිහිං අර ශාන්ත පීතර උන්නැහේ වගේ, මිනිස්සුංව ඔළුවෙන් හිටවලා කුරුසයේ තියලා ඇණ ගහමු. ආ අනික එහෙම ඇණගහන්න නියම වෙන එකෙක්ගෙ වත් ඇඟේ නූල්පොටක්වත් නෑ. හැම සතියකට සැරයක්ම ක්‍රිකට් මැච් එකක් පටන් ගන්න කලින්, අමු හෙළුවෙන්, ඔළුවෙන් හිටවලා, කුරුසයට තියලා ඇණ ගහලා, මරණ දණ්ඩනය දෙන එක ටීවී එකේ සජීවී ව පෙන්නනවා. සතිඅග කුරුසයේ ඇණ ගැහිල්ල! යකෝ ක්‍රිකට් බලන්නැති උනුත් ක්‍රිකට් මැච් බලන්න ගනියි. කොහොමද සංගක්කාර හරි ඔය විස්තර විචාරය කරන වෙන එකෙක් හරි අර ඇණ සෙට් එක අංශක අනූවක කෝණයකින් අවම බලයකින් ඇතුළට බහින්න ඕන ඇයි කියලා විස්තර කරද්දි?

මං උඹලට එක දෙයක් ෂුවර් කරලා කියන්නම්, සතියකට එකා ගාණේ කුරුසයට තියලා දේශපාලකයෝ ඇණගහපං, ආයි ලොවෙත් නැති විදිහට පට්ට වේගෙකින් ඔය කුඩු ජාවාරම් ඔක්කොම පහළ බහියි. බලාගෙන ඉඳිද්දි පහළ බහියි! කොටිම්ම කිව්වොත් අඩුම තරමේ ඉස්කෝලවල තියා හිරගෙවල් වල වත් කුඩු හොයාගන්නවත් නැති වෙයි!

ඇත්තටම කිව්වොත්; මට ඔය මරණ දඬුවම ගැන සතපහක ගාණක් නෑ. ඕක දුන්නත් එකයි, නැතත් එකයි. මොකද ඒකෙන් වෙන හුත්තක් නෑ. ඕන්නං අර කාලයක් තිස්සේ හැමෝගෙම හිත් අස්සේ එක එක සයිස් එකෙන් ඉතුරු වෙලා තියෙන, පළිගැනීම පිළිබඳ ආගමික ආසාව සම්පූර්ණ කරගන්න පුළුවන් වෙයි. පොඩ්ඩක් ඔය ආගම් ගැන හොයලා බලහං. ඔය හැම එකේම තියෙන්නේ පව් ඵල දීමයි පළිගැනීමයි තමයි. ඉතිං හරියට බැලුවොත් ඔය මරණ දඬුවම කියන්නේ ආගමික වතාවතක් හා සමානයි. කොටිම්ම කිව්වොත් පිරිපහදු කිරීමේ එහෙම නැත්නම් ශුද්ධපවිත්‍ර කිරීමේ අයිතියක් වගේ එකක්. නූතන සංස්කාර ධර්මයක්. නිකං හරි ඒක ඇත්තක් නම් මං කියන්නේ, පොඩ්ඩක් අපි මේ සීන් එක අප් කරලා ගමු. උඹලා ඔය මරණ දණ්ඩනය පොඩ්ඩක් විතර විනෝදාත්මක කරලා, හරියට මාකට් කරන්න ඉගෙන ගත්තොත්, ඒ හොයන සල්ලිවලින් කෙලිම්ම රටේම ණය සේරම බේරගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා මං බොක්කෙම්ම විශ්වාස කරනවා!

ආ අනිත් එක, මං මේ ටික කියන්නේ මගේ ප්‍රියාදර සිංහලබෞද්ධ(තනිවචනයකි) ජනතාවට; මං කුරුසයේ ඇණ ගැහිල්ල විතරක් ගෙනල්ලා ඕගොල්ලන්ව අමතක කරන්නෑ. අපි කෙලිම්ම ගේමු හිස ගසා දැමීම. හා ද? කොහොමද ටීවී එකේ හිස ගසා දානවා පෙන්නද්දි, ස්ලෝමෝෂන් දාලා ඉන්ස්ටන්ට් රී-ප්ලේ එක්ක? ඕන්නං උඹලට පුළුවන් පොඩි කඳු ගැටයක් වගේ එකක ඉඳන් හිස ගසා දාලා, කන්ද දිගේ ඔළු පහළට රෝල් වෙලා එන්න වැඩේ කරන්න. කඳුගැටේ පාමුළ එකේ ඉඳං පහ වෙනකං අංක දාපු හිල් පහක් හදලා අර එන ඔළුව ඒ එකකට වැටෙන්න හදන්න. එතකොට ගෙදර ඉන්න උංට පුළුවන් අර ඔළුව වැටෙන්නේ මොන හිලටද කියලා ඔට්ටු අල්ලන්න. ක්‍රිකට් ස්ටේඩියම් එකේම මැද මොකක් හරි අට්ටාලයක් හදලා ඒක කරානම් ස්ටේඩියම් එකේ ඉන්න උංටත් එතනම ඉඳන් සජීවී ව ඔට්ටු දාන්න පුළුවන්. එහෙම කරලා තව ටිකක් සල්ලි හොයාගන්න පුළුවන්. ඒකත් නිකං ඉක්මණ් වැඩියි වගේ නම්, ඇඩ් එකක් දෙකක් දාගන්නවත් වෙලා මදි නං, වෙලාව අදින්නත් එක්ක උඹලට පුළුවන් හොඳට කැපෙන කඩුවක් හරි, පොරවක් හරි පාවිච්චි කරනවා වෙනුවට, පොඩි කියත් පටියක් වගේ එකක් පාවිච්චි කරන්න. ආ මෙච්චර දුර ඇවිත් දැන් මේක කියවන එක නවත්තන්න එපා යකෝ. දැනටමත් අපේ අතේ ලේ ගෑවිලා ඉවරයි. එකම කාරණාව තමයි කොච්චර මට්ටමකට අපි ලේ සාධාරණීකරණය කරනවද කියන එක. හා හා හරි අපි කියත් පටිය අමතක කරමුකො. වෙනසකටත් එක්ක අපි තව ටිකක් සියුමැලි දෙයක් පාවිච්චි කරමු. කොහොමද හිස ගසා දාන්න චූටි ගෑරුප්පුවක් පාවිච්චි කළොත්? අපිට තව සෑහෙන වෙලා ඇදගන්න පුළුවන් නේ?

තව අමතක වෙච්ච ක්‍රම සෑහෙන තියෙනවා ඕයි!

අපි අන්තිමට කවද්ද කාවහරි පණපිටින් ගිණි තිබ්බේ? ඒකට කල් ගත්තා සෑහෙන වැඩියි නේ? මෙන්න තවත් ආගමික පදනමක් සහිත සුන්දර ලෙස මරණ දණ්ඩනය දීමේ ක්‍රමයක්. වරදකරුවන් පණ පිටින් ගිණි තැබීම. සාදර අනුග්‍රහය: ලක්විජය ගල් අඟුරු. අපි ඒක සජීව විකාශයක් දෙමු ඉරිදා උදේට. උඹලා හිතන්නේ ඒකට මේ හුත්තේ රටේ රේටිං නැතිවෙයි කියලද? හුත්තො මිනිස්සු ඉරිදා පල්ලි යන එක නවත්තලා ඕක බලන්න එයි ෂුවර් එකටම.

ආ ඕන්නං අතීතෙං තව ගන්න පුළුවන් ක්‍රම සහ විධි. කොහොමද වැරදිකාරයොංව නටන තෙල් හැළියකට බස්සන එක? අන්න ඒ කාලෙනෙ ඉන්න තිබ්බේ නේ? පත සයිස් හැළියකට තෙල් පුරවලා, යටින් ගිණි අවුළවලා, ලස්සනට තෙල් ටික නටාගෙන එද්දි; ඔළුව පහළට හිටින්න කකුල් දෙකෙන් එල්ලපු වැරදිකාරයව හිමීට ටික ටික පහළට එවද්දි ආතල් එක කොහොමද? මහජන සහභාගීත්වය වැඩි කරන්න ඕන්නං, අපි ඒ ස්ටේඩියම් එකේ රැස්වෙලා ඉන්න මිනිස්සුංට, අරූව පහත් වෙන වේගය පාලනය කරන්න ක්‍රමයක් දෙනවා. පවුලේ සැමට එකසේ විනෝද විය හැකි ක්‍රියාකාරකමක්. පොඩි උං පට්ට ආස වෙයි ඕක කරන්න. පොඩි උං එහෙම විනෝද වෙද්දි, අපිට පුළුවන් ෂේප් එකේ දිට්ඨධම්මවේදනීය කර්මය, එහෙමත් නැත්තම් කළ පව් මේ ආත්මයේදිම පඩිසන් දෙන ආකාරය පිළිබඳ බෞද්ධ සංකල්පය උගන්නන්න. එක ගලෙන් කුරුල්ලො දෙන්නයි. නටන තෙල් හැළියට බැස්සීම. සාදර අනුග්‍රහය: මන්දාරම් සුපිරිසුදු පොල්තෙල්! ඕන්නං මෙහෙමත් පුළුවන්, හැමදාම තෙල්වල බස්සන එකත් කම්මැලි වගේ නම් අපිට පුළුවන් ඉඳලා හිටලා වැරදිකාරයොන්ව ෆ්‍රෙන්ච් ෆ්‍රයි කරන්න. නිකං ආතල් එකටත් එක්ක, හොඳට ගහලා බැට කරලා ගත්ත බිත්තර සාරු වල ඔබලා බැදලා ගන්න.

හරි හරි, අතීතකාමය ඇති. අපි බලමු වර්තමාන කාලයට ගැළපෙන විදිහේ නවීන ක්‍රමවලට කොහොමද මරණ දණ්ඩනය දෙන්නේ කියලා.

නිකං හිතපං, උඹලා වැරදි කාරයෙක්ව විසික් කරනවා පිටකොටුවෙ වර්ල්ඩ් ට්‍රේඩ් සෙන්ටර් එකේ උඩම තට්ටුවෙන්. ඌ විසි වෙලා ගිහින් කාගේ හරි ඔළුව උඩට වැටුණොත්, ඒ අහක හිටපු පුද්ගලයට එදා රෑ ජාතික ලොතරැයි මණ්ඩලය විසින් දිනුම් අදින ලොකුම ලොතරැයි ත්‍යාගය හම්බවෙනවා. ඕන්නං අපි තව ටිකක් විදග්ධ ක්‍රමයක් බලමු. උඹලා වැරදිකාරයෙක්ව ඔබනවා වටේටම ඒඩ්ස් වෛරස් එක තියෙන ඉන්ජෙක්ෂන් කටු බිත්තිවල ගහලා තියෙන කාමරේකට. ඒකටම දානවා පොරකන සත්තු සීයක් විතර. ඌ ආයේ ජීවිතේට බස් වලදි පොඩි උංට අතවර කරන එකක් නෑ. ආ තව සිරා ක්‍රමයක් මතක් වුණා. ඔය වැරදිකාරයෙක් අරගෙන ඌව දානවා පත සයිස් කැටපෝලෙකට. දාලා ඌව විදිනවා කෙලින්ම කොන්ක්‍රීට් බිත්තියකට. එකම අවුල තියෙන්නේ ඒ ක්‍රමය ඉක්මන් වැඩියි. ඉක්මණට ඉවර වෙන නිසා ටීවී එකේ පෙන්නන්න තරම් මදි. හරි ඒකට විසඳුමකුත් තියෙනවා. ඕන්නං පුළුවන් එක දිගට වැරදිකාරයෝ ගොඩක් ඒ විදිහට මරන්න. කඩිමුඩි දණ්ඩන! කැටපෝල පහළවයි. එකක් විදිද්දි අනිත් ඒවා ලෝඩ් කරනවා. අතරමැද පොඩි පොඩි විරාම ගන්න වෙනවා බිත්තිය සුද්ද කරන්න හැබැයි. ශුද්ධවන්තභාවය දේවත්වය ළඟින්ම තියෙන එකක් නේ.

හරි, අපි බලමු අති නවීන තාක්ෂණික ක්‍රම වලට කොහොමද මරණ දණ්ඩනය දෙන්නේ කියලා. මං දන්නවා ගොඩක් කට්ටිය නවීන තාක්ෂණික ක්‍රමවේද වලට ආසයි. මං ගාව තියෙනවා විසඳුම්. හරිම සරළයි. පොඩි න්‍යෂ්ටික බෝම්බයක් ගන්නවා. ඒක ඔබනවා වැරදිකාරයගේ පුකේ! කොහොමද ඒක? ආ ඊට වඩා මරු ක්‍රමයක් තියෙනවා. ගන්නවා ඊටත් ටිකක් පොඩි පරමාණු බෝම්බයක්. අරගෙන, අර වැරදිකාරයගේ පකේ කෙළවරේ තියෙන පොඩි හිලේ ගහනවා. ඔව්, පකේ බෝම්බයක්! කොහොමද පුපුරද්දි, ඌට බඩු යනවද එනවද කියලා හිතාගන්න බැරිවෙයි නේ?”

ලංකාවට ගැළපෙන ලෙස උදාහරණ සමහරක් වෙනස් කර ඇති හෙයින් ඔරිජිනල් දේශනාව පහළින් ගොස් ඉංග්‍රීසියෙන් බලන්න.

Advertisements

එල්ලලා මරමු

මීට අවුරුදු බරගාණකට කලිං(එච්චර බරත් නෑ හැබැයි), ඒ කිව්වේ මං ඉස්කෝලේ යන කාලේ, (ඉස්කෝලේ ඉගැන්වීම සෑහෙන හොඳ නිසා ගිය) ටියුෂන් පාරක් ඉවරවෙලා (ගණන් ක්ලාස්සෙකක්ද කොහෙද) ගෙදර ආවා මහදවල්.

එදා හොඳට ඉර පායලා තිබ්බ, හුළං එහෙම හොඳට හමපු, කාස්ටක දවසක්. එහා පැත්තෙ තාප්පෙ වහලා හිටපු කාක්කො ටික ක්‍රාක් ක්‍රාක් කියලා යටිගිරියෙන් කෑ ගහලා මට වෝනිංස් එකක් දුන්නට මං නෙමෙයි ඒක පඩේකට ගණන් ගත්තෙ. ගෙදර කවුරුත්ම හිටියේ නැති තැන මං අම්මට කෑගහන එක නවත්තලා හොර ක්‍රමේට දොරත් ඇරං ඇතුළට ගියා.

ඇතුළට ගිහිං පුරුදු පරිදි අතේ තිබ්බ පොත්ටික කෑම මේසෙට විසික්කරං කාමරේට රිංගද්දි දැක්ක දර්සනෙං මං තක්බීර් වෙලා ගියා.

අල්මාරිය හූයි ගාලා ඇරලාදාලා, ඒකෙ තිබ්බ බඩු ටික ලෝකෙ වටේ විසික්කරලා තිබ්බා. කාමරේ ලයිට් දාලා තිබ්බෙ නැති නිසා කළුවරයි. කළුවර කාමරේට බෝම්බයක් ගහලා වගේ. මං ඒත් හිතුවා අම්මා අල්මාරිය අස්කරංඩ අරංවත් ද කියලා. කෝකටත් කියලා විපරම් කරාම, මං දැක්කා…

මං දැක්කා කොණක තිබ්බ අල්මාරියත් බිත්තියත් අතරමැද්දෑවෙ කළුවර හිඩැසෙං මං දිහා බලං ඉන්න ඇස් දෙකක්.

නෑ නෑ හුත්තො, හොල්මනක් නෙමෙයි, ටහුකන්ඩ කැරි හොරෙක් කාමරේ අස්සේ කියාංකො.

කොල්ලා සට සට ගාලා මොළේ කල්පනා කරලා නොදැක්කා වගේ එළියට ආවා. මේං අර කැරියා මං ඌව දැක්කද කියලා සුවර් කරගන්ඩ හරි, මාව ගෙන්නගන්ඩ හරි අල්මාරියට අතිං ගගහා බිට් එකක් ගහනවා කියහංකො. (ඔව් ඔව් උඹලා හිතුවා හරි, මං ඒකට රැප් කළා ටහුකන්ඩ)

වටපිට බලලා ආයුධයක් දෙකේ දෙකේ පොල්ලක් නැති තැන මේසයක් උඩ තිබ්බ කතුරක් අරං පුකේ තිබ්බ ගට තනට අරං “එළියට වරෙං කැරියෝ!” කියලා කෑ ගැහුවට මූ නෙමෙයි එළියට ආවේ.

මේ කෝම්පිට්ටුපොන්නයා තාම අල්මාරියට තට්ටුව දාං බීට් එක ගහනවා.

එහා ඟෙදර ඩයල්ලෙක පොලිසියේ. (නෑ නෑ ඇත්ත පොලිස් නෙමෙයි, ට්‍රැෆික් ඕඅයිසී කෙනෙක්) පොර දවල්ට ගෙදර. මං ටාර් ගාලා එළියට ඇවිල්ලා උගෙ ගෙවල් පැත්තට දිව්වා. උගෙ යාළුවෙක්ද කොහෙද බැල්කනියේ චිල් එකේ හිටියා. මං ඌට සීන්නෙක කිව්වම පොර චිල්ලෙකේම පහළට ආවා.

ඌ එනකං මට පහළ පොල්ගාන්න බැරි නිසා මං සුටුස් ගාලා ආයේ අපේ ගෙවල් පැත්තට යද්දි මෙන්න මේ බෝල්ට්කැරියා සර්ට්ටෙකකුත් නැතුව පුල් ටොප්ලස් එකේ සේප් න්‍යායෙං පස්සෙ ගේට්ටෙකෙං මාරු වෙනවා. පස්සෙං දුවලා ගිහිං බෙල්ලෙං අල්ලගත්තම මේ වම්බටුහුකන්නා මගෙං ගේම ඉල්ලනවා කියාංකො.

“ඇයි මේ? ඇයි මොකද? මාව අතෑරපං” (නෑ නෑ වනචරයා කිව්වෙ නෑ, හින්දි ෆිල්ම්මෙකක් කියලා හිතුවද?)

“ඈ පකෝ තෝ ගේ අස්සෙ ඉඳං එළියට දුවලා දැං හොකද කියලා හාන්නේ?”

“මොන ගෙදර ද? මාව අතාරිනවා ඕයි!” (ඌ බබානෙ, මං ඌව නැළෙව්වා)

“හොරකං කරලා තව බබාහුකුං වෙන්නත් යනවද හුත්තො?”

මේ වෙද්දි ගෙවල් පැත්තෙ දෙතුන් දෙනෙක් සීන්නෙකට එන්ටර් වුණා. ඒකෙං ඌ සැලෙන්ඩර් වුණා. ගේම ඥරු ඥුරුවක් වුණා. වටෙං පිටෙං ආපු සෙට්ටෙක අරූට සබ්බුවක් දෙන්න හැදුවත් මං ගහන්න දුන්නෑ. (අපි හැමදාම හුක්තිය හාදාරණය වෙනුවෙන් පෙනී හිටිය කොල්ලො හරිය?)

අර කලිං කිව්ව පොලිසියෙ ඩයල්ලෙකත් චිල්ලෙකේම කලබලයක් නැතුව ඒ පැත්තට ඇවිදං ආවා. පස්සේ පොලිසියට කෝල් කරලා වන්ඩිය බැස්සම ඒකෙම එච්ච්රවෙලා ඔරව ඔරව හිටපු අරූවත් රෝල් කරලා බිම ගහලා, මාවත් සීන්නෙක හරියටම කියලා එන්ට්‍රියක් දාගන්න ඕන කියලා සීට්ටෙකක වාඩි කරගෙන සෙට්ටෙකම ගියා දෙමටගොඩ පොලිසියට.

නවත්තපු සෙනිකවම පොලිසියේ උං ටික ජීප්පෙකෙං බැහැලා අරූව වඩාගත්තා, මගෙ අම්මනා කැටේ කිය කිය පුක අතගගා කෙලිම්ම ඇතුළට එක්කං ගියා, මට එළියෙ පුටුවක ඉඳං ඉන්න කිව්වා.

පැය බාගයක් විතර ගියා. හෙණ ඩොටේ පැත්තකිං ඇහෙනවා හීනෙං වගේ,

“බුදු අම්මෝ මහත්තයෝ ගහන්න එපා! බුදු මහත්තයෝ එපා! අම්මෝ!’

කියලා සද්දයක්.

වන්ඩියේ පස්සෙ සීට්ටෙකේ හිටපු කොස්තාපල් බුවා ආවා,

“මල්ලි එන්නකෝ මේ පැත්තට”

මාත් පස්සෙං ගියා.

අපි ගියේ ක්‍රයිම් සෙක්ෂන් එක පැත්තට. ඉස්සරහට යන්න යන්න අර ඩොටෙං ඇහිච්ච සද්දෙ එන්න එන්න වැඩිවෙනවා.

“බුදු අම්මෝ! ඇති! අම්මේ! එපා!”

අපි ඇතුළ් වුණේ පොඩි කාමරේකට. මැද්දේ අර අටපට්ටංකැරියව වෙසක් කූඩුවක් වගේ රෝල් කරලා කකුලෙ ඇඟිලි වලිං එල්ලලා තිබ්බා. වටේ ඉන්න පොලිස්කාරයෝ දෙතුන් දෙනෙක් බැටන් වලිනුයි, ක්‍රියේටිව් බැටන් වලිනුයි(ඒ කිව්වේ වැලි පුරවපු එස්ලෝන් බට) අරූට (වැඩියෙම්ම උගෙ පුකට, මොකද වැඩිය පාරවල් හිටින්නැල්ලු, මානව හිමිකම්නෙ!) ආදරේ කරනවා. ආදරේ වැඩි කමට ඌ මෙරිගෝරවුන්ඩ් එක වගේ කැරකි කැරකි බලනවා. මාව දැක්කම උගෙ කෑගැහිල්ල වැඩි වුණා. (ඌ හිතන්ඩැති අල්ලපු වෙලාවෙදිත් නෙළන්න දුන්නැති නිසා මං වැඩේ ෂේප් කරයි කියලා, පකතමා, ඌට හොරකම් කරන්න පුළුවං වගේ තමයි මට ඒ ආතල්ලෙක ගන්නත් පුළුවං!)

පොලිසියේ ඩයල් ටික දැං අරූට ආදරේ කරන ගමං අහනවා ගත්ත දේවල් කියපං කියලා. මූ වෙන මොකුත් ගත්තේ නෑම කියනවා. අරුං ඉතිං තව තව ආදරේ කරනවා. ඕක ඔහොම විනාඩි කිහිපයක් රිපීට් යන අතරේ අර කොස්තාපල් බුවා මාව ඕඅයිසීව බැහැදැක්කුවා.

ඕඅයිසී අරූගෙ සාක්කුවෙ තිබ්බ හුත්තවල් ටික මේසෙ උඩිං තියලා අපේ ගෙදර අයිටම්ස් ටික අඳුරගන්න කිව්වා.

අනේ ඉතිං අපි හෙණට සල්ලි තියෙන පාරම්පරික වවුල්-සොරි- වලව් කාර පොෂ් ඩයල් නිසා මූ පැය ගාණක් අල්මාරිය හාරලා හාරලා හොයාගෙන තියෙනවා අපේ අම්මා ඒ කාලේ ඉඳං එකතු කරපු පරණ රුපියල් දහයෙ විස්සෙ පණහෙ සීයේ නෝට්ටු හත අටකුයි, පරණ කාසි දහයක් පහළවකුයි, තව පරණ පත්තර කෑල්ලකුයි.

මං අර සෙට්ටෙක පෙන්නලා ඒවා අපේ ගෙදරිං ගත්තෙව්වා කිව්වම ඕඅයිසී ඒ ටිඅකයි අර පත්තර කෑල්ලයි දුන්නා. මං පත්තරේ දෙපාරක් උඩිංපල්ලෙං බලලා රිටන් කළා ඒක අපේ නොවෙන නිසා. ඕඅයිසී ඒක දිගෑරලා බැලුවම ඒකේ මොනා හරි ඉටි වගේ සීන්නෙකක් තියෙනවා. බලද්දි අර අම්බස්ථලකැරියා කලින් දවසක කාපු කණේ පාරක ආෆ්ටරිෆෙක්ට් එකක්, කණෙං ඉටි එනවා. ඒ ඉටි පිහිදාපු කොළේ කියාංකො. (ඒක ඉතිං සංරක්ෂණය කරන්නයැ, විසික්කළා ඒ වෙලේම)

පස්සේ ඕඅයිසී ඉතුරු වැඩේ බලාගන්නං කියලා මට එන්ට්‍රි එක දාලා යන්න කිව්වම මං එළියට ඇවිත් එන්ට්‍රියත් ලියලා ගෙදර යන්න හදද්දි අර කොස්තාපල් බුවා එනවා හිනාවක් දාගෙන.

“මොකෝ අයියේ සීන්නෙක? අරූට දැං මොකද කරන්නේ?”

“ආ තාම වැඩ මල්ලි, ඔය හැත්ත එළියෙ හිටියම ආයේ හොරකමේ යනවා. අපිට මළ වාතේ. මේක ලොකු හොරකමක් නෙමෙයි නෙ. ඇතුළට දාන්න මදි. පහුගිය සතියේ ඔය මාළිගාවත්තෙං එහෙම ආපු හොරකං එන්ට්‍රි දෙකතුනක් උගෙ පිට දාලා, ඌව මාස තුන හතරකට ඇතුළට දානවා.”

“අම්මටහුඩු, එහෙමත් සීන්නෙකක්ද?”

“ඔව් මල්ලි, අඩුම තරමේ ඒ මාස තුන හතරේ හරි ඌ හොරකම් කරන්නෑනේ”

“ආ ඔව් නේ. මං එන්නං අයියේ තෑන්ක්ස්!”

මං ඉතිං ගෙදර ආවා.

© 2018 Pamuditha Zen Anjana