අටහමාර

පෙර රජ දවස පටන් ම, රාත්‍රී අටහමාර යනු;

ක්‍රින්ජියානු සාගරයේ අමුතු ඇටය නොහොත් ලකේපංකාව යන අසිරිමත් දිවයිනේ මුල්ලකට වන්නට පිහිටියා වූ, ‘බීසනේ’ නිති රජකරන, මෙලෝ වගතුවක් නොමැති මිරිකාන පොලිස්වසම තුළ වසන සියල්ලෝම පාහේ, දරු මල්ලන් ගුරු දෙගුරුන් හිස දරාගෙන, බඩ බැඳගෙන, තදින් බදාගෙන, තුරු හිස්, ගොඩනැගිලි මුදුනින් පැන පොළා විත්, මහ පාර පුරා හිස් ලූ ලූ අත දිවගොස්, තම තමුන්ගේ ගේදොර කැදලි තුළට වැදී, හතිළමින්, හනි හනිකට දොරපලු වසාගෙන, කොසු ඉදලින් හැඳිමිටෙන් සන්නද්ධ ව, බුජම් බේසම් හා හට්ටි මුට්ටි ඔළු වල දමාගෙන, ඇඳ ඇතිරිලි, පාපිසි හා ජනෙල් තිර හෝ පහන්තිර වලින් සියල් සිරුරු වසාගෙන, පෙට්ටගම් පසුපස, සයනය යට, අල්මාරි තුළ හෝ වතුර ටැංකි තුළ, බියෙන් වෙව්ළමින්, කෙළ පෙරමින්, විසල් වූ දෑස් දෑතින් තද කර වසාගෙන, ඊටත් උඩින් සෙලෝටේප් හෝ රබර් ටේප් වෙළාගෙන, දිව හපාගෙන, සහේතුක ව සළිත වන සිරුරට අනිසි බලපෑමක් නොඒ යැයි සිතමින්, දෙවියන් බුදුන් හෝ හැකි සියල්ලෝම යදිමින්, කල් ගෙවන්නා වූ අතිශය බියකරු කණිසමකි.

අටහමාර පසු වී තත්පරයකින් හතළිස් දහකින් එකක් හෝ යන්නටත් පෙර ‘සෙනිකවම’ එකී ප්‍රදේශය වෙළාගන්නා වූ අද්භූත බලවේගයන්ගේ බලපෑම් ප්‍රාදේශීය දනන්ගේ මෙම විකාරරූපී හැසිරීමට හේතුවන බව විද්වත් මතය යි. ඒ මන්දැයි සිතන්නට ගොස් පැණනැගි කුතුහලය නිති සිත් පෙළන්නට වූයෙන්, නොවළාම ඒ සංසිදවාගනු වස්, රාත්‍රී අටහමාරේ කණිසමෙන් පසු, මෙම අද්භූත බලවේගයන් ඇසින් දුටුවන් සොයා මිරිකාන විජයාරාම පෙදෙසට ගිය අපට, ඒ අසිරිමත් පුරුෂෝත්තමයන්ගෙන් එක් අයෙක් මුණගැසීමේ භාග්‍යය ලැබිණි.

ඒ කෙසේ ද යත්;

ගෝල් දේශයේ තාඩන පීඩන වලට නොබියව මුහුණ දුන් කොට කලිසම් කිසිසේත් නාඳින රෝමානු සොල්දාදුවන්ගේ කඳවුරක අසිරි ගත්, චීනමහා ප්‍රාකාරය මෙන් අහස් කුස සිසාරන උස් තාප්පයකින් හා මිනීකන කිඹුලන් පිරි විසල් ඇළකින් වට කර, සිව්කොණ සතරවරම් දෙවියන්ට කැප කොට, එළාර මරා රට එක්සේසත් කර දිවංගත වූ මහා දුට්ඨගාමණී අභය දෙවියන්ගේ ආනුභාවයෙන්, තද තද හිත් ඇත්තා වූ මුරභටයන්ගේ ආරක්ෂාව නිති ලැබෙන්නා වූ, ජ’පුර පුරාණ රජමහා විහාරස්ථානය බලා ගිය අප පිරිසට, එම භූමියේ ඉදිරිපස ගේට්ටුව අසළ මඳක් නැවතීමට සිදුවිය.

ඒ අප පිරිසේ කිසිවෙක් කොටකලිසම් හැඳ නොසිටී ද යන්න බැලීමටත්, පුරුෂයන් මෙන් වෙස්වළාගත් කාන්තාවන් සිටිත් දැයි බැලීමටත්, අප පිරිසේ සියල්ලන්ගේම පුඃලිඟු අතගා, කන්‍යාවන් ද බැලීමට මුණ්ඩ පස්සට ගසා, ගුදමගට ඇඟිලි ගැසීමට ආරක්ෂක භටයන් හට ඉහළින් උපදෙස් ලැබී තිබූ නිසා බව තරමක් වයෝවෘධ ආරක්ෂක භටයෙක් අපට දැනුම් දුනි. ඔවුන්ගේ හතළිස් ඇඳිරියෙන් වැසුණු තීක්ෂණ දෑසින් මිදී ඒ සියල් පරීක්ෂා දරාගෙන ඒ මහා පුණ්‍යභූමිය තුළට අපි සැවොම කුළුණු හැඟීමෙන් යුතු ව ඇතුළු වූයෙමු.

බලන බලන අත එළි විහිදුවන්නා වූ විදුලි පහන් කුළුණු ය. අවට සිසාරා හමන වෙරළු මල් සුවඳ ය. මදක් එහාට වන්නට විසල් ගොඩනැගිලි මැදිකරගත් මහා වෘක්ෂයෝ ය. ඒ සියල්ල යා කරනා මහා මාර්ග ය. එනමුදු කිසිදු මිනිස් පුළුටක් පෙනෙන්නට නොවී ය. අසන්නට ද කිසිවෙක් නොවීයෙන් අපි ‘හිසහැරුණුඅතේ’ න්‍යාය භාවිතා කොට එක් මගක් තෝරාගෙන ඒ ඔස්සේ ඇදෙන්නට වීමු. තරමක් දුර යත් දී විදුලි එළි පහන් කිසිවක් ගොඩනැගිලි සීමාවෙන් ඔබ්බට නොමැති බව් වටහාගත් අප තරමක් දෙගෙඩියාවෙන් බලා සිටිත් දී, මඳක් එහාට වන්නට පිහිටි පඳුරු ගොන්නකින් චුන්දයා සූකරයන් මරත් දී උන් කෑගසන්නාක් මෙන් හඬක් නොනවත්වා නැගෙන්නට වී ය.

ඒ භයානක හඬින් බියපත් අප සැවොම, බියෙන් මුසපත් ව මහ පොළොව බදා එහි පිහිට පැතූ පිරිසේ අවශේෂයන් එතැන අතැර දමා, ‘සෙනිකවම’ එතැනින් ඈත් වනු වස්, අතපයට පණ දී දුවන්නට වූයෙමු. තරමක් දුර හිස් ලූ ලූ අත දිවූ අප නොදැනුවත්වම පැමිණ ඇත්තේ පඳුරු වලින් ගහණ අඳුරු පෙදෙසකට බව පසක් වූයෙන් බියෙන් සළිතව කරකියාගත කිසිත් නොහැකිව විසල් දෑස් අඳුරට යොමා වෙව්ළන්නට වූයෙමු.

විගස අසළ පඳුරක් වේගයෙන් සෙළවෙන්නට විය. මොහොතක ඇවෑමෙන් තවත් පඳුරක් ද, තවත් පඳුරක් ද යනාදී වශයෙන් වටා පිටාවේ වූ සියල් පඳුරු වේගයෙන් සෙලවෙන්නට විය. අවට සිසාරා භීෂණකාරී සුළඟක් නොකඩවා හමන්නට විය. පෙර ඇසූ සූකර මරහඬ සතර දෙසින් දෙගුණ තෙගුණ වී ඇසෙන්නට විය.

අප බියට පත් කුඩා ගැහැණු ළමුන් මෙන් සොප්‍රානෝ හඬින් යටිගිරියෙන් කෑගසන්නට වීමු.

‘සෙනිකවම’ සූකර මරහඬ ද පඳුරු සෙළවීම ද වේගවත් සුළඟ ද නැවතුණි.

මොහොතක ඇවෑමෙන් නැවතත් පඳුරු ගොනු සර සර හඬ නගමින් අක්‍රමවත්ව සෙළවෙන්නට විය. ඒ තුළ සිටි යම් කණ්ඩායමකගේ කලබලකාරී කතාබහක් ඇසෙන්නට විය.

“නෑඹුල් යුවතියන් පිරිසක් නේ ද සහෝදරයා?!”

“සහෝදරයා සහෝදරයා කියා කෑ නොගසා මේ කලිසම ඇඳගන්න මිතුර!”

“මගේ යට කලිසම ඔබ ඇඳගෙන සොයුර, අහෝ ඕක ගලවා දෙන්න!”

“කිසිදු මංගලෝත්සවයක් කිරීමට පෙර ඔබේ පුඃලිඟුව ඔය ගස් බෙණයෙන් ගලවා ගන්න යහලුවේ!”

“එළියට ගොස් බලන්න කොලුව, අප මෙහි සිටින්නම්!”

අසළ වූ පඳුරකින් එළියට පැන්නේ අපිළිවෙලට හැඳ පැළඳගත්, නවදැළි හේනක තනිවූ වඳුරකුගේ පිළිස්සුණු ලෝම මෙන් මුහුණේ තැනින් තැන යන්තම් දැළි රවුළු වවාගත් තරුණයෙකි. විසල් දෑසින් පඳුරු දෙස බලා නිහඬව නිසොල්මන්ව හුන් තැනම පාෂාණිභූත වී සිටි අප දුටු විගස තුෂ්ණිම්භූත වූ ඔහු, මොහොතකින් මුහුණ සිනාවකින් එකාලෝක කරගෙන අප වෙතට පැමිණියේ ය.

“Muhude nau giyata parawal hitinne nane.. ewage unata 8.30n psse hitiyata aulk na.. habai..ubala wage mekata ena hamaekagema muhudu na.. ubala ubalage ewa muhudu kragena widawana eka anith ahinsaka kelantath krala un widawanawa blnna asha athi.. ubala maha kuhakai.. ubalage wesa kamata anith un palida.. 8.30n psse meka inna gaththoth japure kello ithuru wenne nathuwa out weddi okkama ganu idi ubala asa ehema wenawa blnnada.. ubalata unu de anith untath krannada..?”

කියා ඇසූ ඔහු, අප සියල්ලන්ගේම සිත්තුළ පැණ පිට පැණ ඉතිරි කර තබා නැවත පඳුරකට පැන අතුරුදහන් වී ය.

© 2019 Pamuditha Zen Anjana

Advertisements

කුලප්පු වූ හරක් රැළකට මැදි ව

ඇස් අන්ධ කරලා, මොළ ගාණට කප්පාදු කරලා, රොබෝලා වගේ ප්‍රෝග්‍රෑම් කරලා අතෑරපු, උපසංකෘතිය කියලා කුණු වෙලා ඕජස් ගලන අහවල් එකක් කරපින්නාගත්තු, රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයීය බහුතරයක් වූ දුප්පත් හිඟන හැතිකරේ ගැන පුද්ගලිකව අත්විඳින්න මට චාන්ස් එකක් ලැබුණා. ඒ ඊයේ හවස පොඩි වැඩකට යාළුවෙක් හම්බවෙන්න ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්‍යාලයයට ගිය වෙලාවේ.

මම යම් කාලෙක ඉඳන් සාමාන්‍යයෙන් අඳින්නේ ෂෝර්ට්ස්. හිතුණොත් ඇරෙන්න මම දිග කලිසම් අඳින්නේ නෑ. ඊයේත් ඒ වගේම තමා වෙනසක් නෑ. තද වැස්සකුත් තිබ්බ වෙලාවේ මම ජ’පුරට ගියේ හවස හයහමාරට විතර. යාළුවා විසිටින් ලෙක්චරර් කෙනෙක්. පොර පහළට එනකම් මම ඉඳගෙන හිටියේ පසුව දැනගත්තු විදිහට සුමංගල ශාලාවද මොකද්ද එකක් කියන තැනක පහළ ඉන්ෆෝමේෂන් කවුළුව ගාව. ඔතනින් ගිය පොඩි එකෙක් “අයියා කැම්පස් එකේද?” කියලා ඇහුවා. මම “නෑ මචං ඇයි?” කියලා ඇහුවම පොර ෆෝන් එකත් කණේ ගහගෙන යන්න ගියා. මට ඒ වෙලාවේ වුණ දේ මීටර් නොවුණේ යාළුවා පහළට එන්නේ කොයි වෙලාවෙද කියලා හිත හිත හිටපු නිසා.

ඔහොම පැයක් විතර මම ඔතන ඉදගෙන ෆෝන් එක ඔබ ඔබ හිටියා. ලෙක්චර්ස් ඉවරවෙලා ඔතනින් ගිය එකෙක් වත් මාව දැක්කෙත් නෑ. දැක්කත් උන් මගේ ෂෝර්ට් එක දැක්කේ නෑ හෝ දැක්කත් ගණන් ගත්තේ නෑ. යම් වේලාවකට පස්සේ කැම්පස් එකේම මගේ යෙහෙළියක් ඔතනට ඇවිල්ලා සුමංගල ශාලාවේ දොරකඩ ළඟ හිටගෙන විනාඩි දෙකක් කතා කර කර ඉන්න ඇති. ලෙක්චර්ස් ඉවර වෙලා එතනින් ගිය හරක් හතරදෙනෙක්ගෙන් සමන්විත රැළක් තප්පුළාගෙන ඇණගන්න ආවා.

– “මචං ඔයා කැම්පස් එකේද?”

– “නෑ මචං මොකද්ද කේස් එක?”

– “ෂෝර්ට්ස් ඇඳන් ඇතුළට එන්න දෙන්නේ නෑ..!”

– “ආ හරි මචං. මම කෙනෙක් හම්බවෙන්න ආවේ. තව පොඩ්ඩකින් යනවා..!”

– “ඒත් ෂෝර්ට් ඇඳන් මෙතන ඉන්න බෑ! අටහමාරෙන් පස්සේ පුළුවන්! දැන් ගිහින් අටහමාරට එන්න!”

එතන හිටපු මොළ ශෝධනයට ලක් වෙච්ච හිඟන්නෙක් කිව්වම මට හිනා ගියා.

– “සීරියස්ලි?”

මිනිස්සුන්ට එච්චර මෝඩ වෙන්න පුළුවන්ද කියලා හිතුණු නිසා මම ඇහුවා.

– “මම ලෙක්චරර් කෙනෙක් හම්බවෙන්න ආවේ මචන්. මගේ වැඩේ තව විනාඩි පහකින් ඉවරයි. අයිල් බී ගෝන් සූන්!”

ඉංග්‍රීසි නිසා ඊගෝ එක ඌයියා වෙච්ච කොට හරකෙක්ට මළ පැනලා තිබ්බා.

– “කිව්වම අහනවා. මෙතන ප්‍රශ්නයක් වෙයි. ඊට කලින් යන්න. ගිහින් අටහමාරට එන්න. නැත්තන් එළියේ හම්බවෙන්න!”

– “ඔව් මේක ඇතුළට ෂෝර්ට් ඇඳන් එන්න දෙන්නේ නෑ!”

හරක් රැළම තප්පුළන්න ගත්තම මට ආයේ හිනා ගියා.

– “මගේ ෂෝර්ට් එක නිසා ප්‍රශ්නේ වෙන්නේ කැම්පස් එකටද? නැත්නම් ඕගොල්ලන්ටද?”

මම ඇහුවේ ඇත්තටම උන්ගේ ගොන් ආතල් එක මට නොතේරිච්ච නිසා.

“ඕන්නැති කතා ඕන්නෑ. දැන් එළියට යන්න කිව්වම අහලා!”

උන් තව කුලප්පු වෙලා තිබ්බා.

“හරි අයි විල් ගෝ ඉන් අ මිනිට්! තෑන්ක්ස්!”

වාතයක් නොවී ආපු වැඩේ කරගෙන යන්න ඕන නිසා මම කිව්වා.

දිනුම ලැබුණා කියලා හිතුණු නිසාද කොහෙද උන් ටිකක් ඈතට ගිහින් මම යයිද කියල බල බල එළියට ගියා. ටිකකින් ඔතනින් රෙදි වලින් ඔතපු දරමිටි වගේ පොට්ටනි කිහිපයක් කරේ තියාගත්තු කළු ඇඳගත්තු හිඟන්නෝ රැළක් ගියා. (පසුව මීටරේට වැටුණු පරිදි ඊයේ උද්ඝෝෂණේට බොක්කෙන් බැහැපු උන්) එක හිඟන්නෙක් ඉතාම ඔතෝරිටේරියන් විදිහට මාව ප්‍රශ්න කළා.

– “ඔබතුමා කැම්පස් එකේද?”

– “නෑ මචං!”

– “ෂෝර්ට් ඇඳන් එන්න දෙන්නේ නෑ! එළියට වෙලා ඉන්න. මෙතන ප්‍රශ්නයක් වෙයි!”

– “ඔව් මට දැනගන්න ලැබුණා! මම මේ එළියට යන්න හදන්නේ. නමුත් උඹලගේ මානසිකත්වය මට තේරෙන්නේ නෑ!”

– “තේරුන්නැති වුණාට කමක් නෑ. එළියට යන්න”

පොර එහෙම කියාගෙන යන්න ගියා.

මම යෙහෙළියත් එක්ක එළියට ආවා. කොහේදෝ ඉඳන් ආපු සෙකියුරිටි ඩයල් එකක් ගේට්ටුව ළඟදි මාව ප්‍රශ්න කළේ ඔය වෙලාවේ. වාතයක් වෙච්ච නිසා මට තද වෙලා තිබ්බේ. මිනිහෙක්ට නිදහසේ ඇඳුමක් අඳින්න දෙන්නේ නැති කැම්පස් කාළකණ්ණි ගැන තිබ්බ මළ තව පොඩ්ඩෙන් උගෙන් පිට වෙනවා.

වෙලාවට කලින් ඇණ ගන්න ආපු හිඟන හරක් සෙට් එක ඔතනටත් ආවා. තේරුණ විදිහට සික්කව එතන්ට එව්වෙත් උන්මයි. උන් ඈතට වෙලා මගේ ප්‍රතිචාරය බලන් ඉඳලා තිබ්බා.

– “තමුසේ මොකද තවත් කතා කර කර ඉන්නේ. අතනත් ඕනාවට වැඩියි. එළියට යනවා ඕයි කිව්වම අහලා”

– “එළියට තමා මේ යන්නේ. ඒ යන අස්සෙත් මඟුලක් කතා කරන්නේ මොකටද?”

– “පව් නොදී යනවා ඕයි එළියට!”

කොට හිඟන හරකා මාව දෙපාරක් විතර තල්ලු කරා. එතනට තත්පරේක ඇවෑමෙන් කට්ටිය එකතු වුණේ ෆ්‍රී ෂෝ එක මොකද්ද බලන්න වෙන්න ඕන.

– “කලින් මනුස්සයෙක් වගේ කතා කරන්න ඉගෙන ගනින්..! මිනිහෙක්ට මිනිහෙක් විදිහට සළකන්න ඉගෙන ගනින්..!”

මම කිව්වේ තරහකටමත් නෙමෙයි. කළකිරීම නිසා.

මට ඇත්තටම එතන වලියක් ඇදගන්න වුවමනාවක් තිබ්බේ නෑ. මොකද තනියෙන් දහයක් එක්ක ගහගන්න තරම් මට හැකියාවක් නොතිබුණ නිසා. අනික හිඟන්නෙක් ගේමක් ඉල්ලුවම හිඟන්නත් එක්ක පාර පුරා පෙරළිලා ඇරගෙන හිඟන්නගේ මට්ටමට වැටෙන්න කොහොමත් මට වුවමනාවක් තිබ්බේ නෑ. උන්ගේ හරක් හැසිරීම මට එච්චර ඇල්ලුවේ නැති නිසා උන් ඇදලා දාන්න කලින් මම එළියට ආවා.

රෑ අටහමාරට ලෙක්චර්ස් ඉවරවෙනකම් කිසිම මනුස්සයෙක්ට ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට එන්න බෑ ෂෝර්ට් එකක් ඇඳගෙන. ඒක තමා උන්ගේ අයිඩියා එක. පසුව දැනගත් පරිදි ඒක උන්ගේ ආතල් එකට හදපු අහවල් එකක් මිසක් නීතියක් හෝ රෙගුලාසියක් නෙමෙයි. කැම්පස් අයිති කැම්පස් එකේ ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩල වල උන්ට. රටට නෙමෙයි.

මගෙත් එක්ක ආපු යෙහෙළිය කැම්පස් එකේ වීම නිසා එයාට වුණේ අරුන්ගේ මඟුලේ දේශනා අහන්න. මම යාළුවට කෝල් කරලා සීන් එක කිව්වගමන් මිනිහා ලෙක්චර් එක නවත්තලා ආවා. හරක් සේරම එකතු වෙලා පොරත් එක්ක වාද කරනවා. අඩුම තරමේ මම ගාඩ් රූම් එක ගාවවත් ඉන්න එක උන්ට ප්‍රශ්නයක් වෙලා තිබ්බා. අතිශය හාස්‍යජනක පාට් එක තමා එතනට ශිෂ්‍ය සංගමේක සභාපති වෙලා හිටපු පොඩි එකෙක්වත් කෝල් කරලා ගෙන්නගෙන ප්‍රශ්නේ ගැන කතා කරන්න සෙට් වෙච්ච එක. කිසිම අයුරකින් ෂෝර්ට් එකක් ඇඳපු එකෙක්ව ඇතුළට ගෙන්න ගන්න බෑ කියන මතයෙන් පොඩ්ඩක් වත් එළියට එන්න එතන එකෙක් වත් සූදානම් නෑ.

මගේ යාළුවා ගේම ඉල්ලන්නේ හරක්ට අවකලනය බලෙන් තේරුම් කරන්න බව තේරුණ මම ඒක ඩ්‍රොප් කරන්න කිව්වා. ඇත්තටම උන් එක්ක කතා කරලා වැඩක් නෑ. උන්ට ඒ ප්‍රශ්නේ ඒ තරම්ම ආගමිකයි. උන් ෂෝර්ට් එකට ගේම ඉල්ලන්නේ අන්ධ භක්තියෙන් මරාගෙන මැරෙන ආගමිකයන්ට නොදෙවෙනි ආවේගයකින්. සාම්ප්‍රදායයි උන්ගේ අම්මගේ රෙද්දේ උපසංස්කෘතියයි ආරස්ස්සා කරගන්න උන් ලෙක්චරර් කෙනෙක් එක්ක වුණත් ගේම ඉල්ලනවා.

“සොරි සර්! සර් එක්ක එහෙම ප්‍රශ්නයක් නෑ! දන්නවනේ මේවයේ ළමයින්ගේ හැටි!”

ගාඩ් රූම් එකේදී සෙකියුරිටි ගාඩ් කෙනෙක් කිව්වා.

කවුරු හරි ෂෝර්ට් එකක් ඇඳන් ආවම ශිෂ්‍ය සංගම් වල බලාධිකාරයට කෙළ වෙන එක නිසා එකෙක් ෂෝර්ට් එකක් ඇඳපු එක විශ්ව විද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයේ ප්‍රශ්නයක් වෙන එක ගැන කල්පනා වුණේ සිදුවීම ඉවර වෙලා ආපු වැඩේ කරගෙන ගෙදර එද්දී. එකෙක් හරි උන්ගේ සාම්ප්‍රදායට අභියෝගයක් වෙන විදිහට ඇතුළට ආවම ඊටපස්සේ අළුතින් එන පොඩි උන් උන්ගේ බලාධිකාරය ප්‍රශ්න කරන්න ගන්නවා.

“ඇයි අපිට විතරක් ෂෝර්ට් ඇඳන් එන්න බැරි?”

ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලවල උන් මේ ප්‍රශ්නෙට පට්ට බයයි. ඉතාම කුඩා නොවැදගත් සිදුවීමක් උණත් පවත්නා තත්වය යටතේ උන්ට කෙළ වෙන තැනට කැරකෙන්න ඉඩ තියෙන වග උන් හොඳටම දන්නවා. එක කෙල්ලෙක්ගේ නිර්භීත කම නිසා බලමණ්ඩල වල උන්ටයි හණමිටි කරේ ගහගෙන හිඟාකන උන්ටයි දවස් ගාණක් පාරට බැහැලා හිඟාකන්න වෙලා තියෙන වෙලාවක මේ වගේ කුඩා සිදුවීමක් ඇති කට්ටිය ට්‍රිගර් වෙන්න. සංස්කෘතික පොලීසිය වශයෙන් තමන්ගේ බලය පැවැත්වීමට ඇති අවශ්‍යතාවය උන් ඊයේ රිලීස් කරගත්තේ එහෙමයි. ඊගෝ එක ඌයියා කරගෙන මගෙත් එක්ක ගේම ඉල්ලපු කොට හිඟන්නා දෙතුන් පාරක් යන්න ගිහින් නැවත එතනට ආවේ ඒ බලාධිකාරය පෙන්නන්න. මම ඌගේ පිටට තට්ටුවක් දාගෙන මගේ යාළුවට සමුදීලා ගෙදර ආවා.

කැම්පස් යන පොඩි උන් ඉන්නවනම් මේ ටික කියන්නේ උන්ට;

බය නැතුව ඔය හරක්ගේ ඔතෝරිටි එක චැලෙන්ජ් කරපල්ලා. විශ්ව විද්‍යාල වලින් එළියට එන්න ඕනේ රොබෝලා වෙලා නෙමෙයි. තනියෙන් හිතන්න තනියෙන් හිතලා තීරණ ගන්න පුළුවන් තමන්ට කැමති විදිහට ජීවත් වෙන්න පුළුවන් මිනිස්සු වෙලා. එක එකාගේ හිඟන සංකීර්ණ උඹලගේ උගුරෙන් පහළට බලෙන් ඔබන්න ඉඩ දෙන්න එපා. අර කෙල්ලව ආදර්ශයට අරගෙන බය නැතුව උන්ට විරුද්ධව නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගන්න. මට ඇත්තටම මේක පිළිබඳ නීතියෙන් කටයුතු කරන්න අවශ්‍ය වෙලාව වත් පුකේ අමාරුව වත් නෑ. මට ඊට වඩා වැඩ තියෙනවා.

අන්තිමට වගේ එතන හිටපු දුප්පත් හිඟන්නෙක් කියපු කතාවකට මම තාම තනියෙන් හිනාවෙනවා.

“ඔයිට වඩා හොඳයි ඇඳුම් නැතුවම ආවනම්!”

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

#OccupyTheSquare

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී හර්ෂ ද සිල්වා අද හවස “නිදහස්” චතුරශ්‍රයේ පැවති විරෝධතාවයට කඩාපාත් වීම නිසා ගොඩක් අයගේ ආතල් කුඩු වෙලා ඇති බව පේනවා ය.
 
අනෙකක් තබා ඒ වෙලාවේ එතන සිටි මා ද කල්පනා කළේ යකෝ මූ මොකාටද මෙතනට එන්නේ කියලා ය. ඒ ප්‍රශ්නය ඩබල් වුණේ මන්ත්‍රීවරයා අර “අසරණ” සෙකියුරිටි ගාඩ්ලාව මැද්දට ගෙනැවිත් තවත් “අසරණ” කරනවා දුටු විට ය. මට පමණක් නොව එතන හිටපු ඔක්කෝටම වාගේ තිබ්බ ප්‍රශ්නේ මේ “අසරණ” මනුස්සයන්ව ඇයි හිර කරන්නේ කියලා ය. මොකද පහත් තැනින් ගලා යයි ජලේ කියා කියමනක් එතැනින් මිමිණෙනවා හීනෙන් මෙන් ඇසුණු නිසාත්, සාමාන්‍යයෙන් ලංකාවේ දේසපාලුවෝ කිසිදු දේශපාලනික සංවිධානයක් ප්‍රධානවී සංවිධානය නොකරන ඕනෑම අටමගලකට කඩා පාත් වී එක දාගෙන ලකුණු සීයම අරගෙන “විභාගේ” ගොඩ දාගන්නා බව දන්නා නිසාත් ය.
 
නමුත් මේ සිදුවීමේදී මන්ත්‍රීවරයාගේ මැදිහත් වීම නිසා මීට වඩාත් ලොකු අවධානයක් ලැබුණු බව සඳහන් නොකරම බැරි ය. මන්ද යත් “ෆේස්බුක් එකේ එවුන්ගේ විරෝධතාවයක්” යන්නට වඩා මන්ත්‍රීවරයෙක්ගේ මූණට රූපවාහිනී කාලය වෙන් වෙනවා වැඩි බැවිනි.
 
ලංකාවේ දේශපාලනය වැඩ කරන්නේ එලෙස ය. ලියන්නාගේ මතය වන්නේ ඒකට තාම උත්තර හොයන්නට තබා ඒ පිළිබඳව හිතන්නටවත් ලංකාව සූදානම් නැති බව ය. මන්ත්‍රීවරයාගේ ලකුණු දාගැනීම ලියන්නා නොසළකා හරින්නේ එබැවිනි.
 
කෙසේ වෙතත් ඇත්ත ප්‍රශ්නෙන් බාගයක් එළියට එන්නේ මන්ත්‍රීවරයාගේ ප්‍රශ්න කිරීමෙනි. දෙදාස් පන්සීයේ සංස්කෘතිය බේරාගන්නට, සංස්කෘතිය බිත්තරයක් මෙන් රකින්නට සැදී පැහැදී සිටින “සංස්කෘතික කටයුතු දෙපාර්තමේන්තුවේ” සදාදර අණ පරිදි නීතිය අකුරටම ඉටු කළා යැයි කියන, එම ආරක්ෂක නිලධරයන් නියෝග දුන්නේ කවුදැයි පැහැදිලි කරගත නොහැකිව බිත්තර ගිල්ලාක් මෙන් හිරවීමත්, නිදහස තකා අමු තකතීරු මට්ටමේ පිළිතුරු ලබාදීමත් නිසා පැහැදිලි වන්නේ ආරක්ෂක නිලධරයන් “හිතුමතේ ජීවිතේ” සංකල්පය අනුව යමින් සංස්කෘතිය සදාචාරය හා නිදහස් ස්මාරකය රකින්නට තමාගෙන් ඉටු විය යුතු දෑ මෙයැයි සිතා ලොකු සීන් දාන්නට ගොස් නාගත් වග ය. ඔවුන් තම හිතුමනාපෙට හා “කුලියාපිටි චින්තන මට්ටමට” අනුව සදාචාර ඉරි ගසාගෙන ඇති වග පැහැදිලි ය. එක් නිලධරයකුගේ සදාචාර ඉර “දරුවෙක් සමග එන යුවළක් පවුලක් වේ ලෙස අර්ථ දැක්වීම” දක්වාත් අනෙකාගේ සදාචාර ඉර “කරට අත දාගෙන සිටීම අවිනීත හැසිරීමක් ලෙස වර්ග කිරීම” දක්වාත් යන පරාස ඔස්සේ විහිදී ඇති බවද පැහැදිලි ය.
 
ප්‍රශ්නයේ ඉතුරු බාගය ඇත්තේ සෙකියුරිටි ගාඩ්ලාගේ අත නොවේ ය. ඉතුරු බාගය ඇත්තේ මෙලෙස සිතන්නට සෙකියුරිටි ගාඩ්ලා පුරුදු කරවූ දෙදාස් පන්සීයේ අම්මගේ රෙද්ද අස්සේ ය. එනම් මෙම ටොම්බා සයිස් ලොකු එකේ බුදු අම්මෝ වටිනවා රැකගන්න ඕනේ විනාස කරන්න දෙන්නේ කොහොමද යකෝ මේ අපේ සදාචාරේ යකෝ මේ අපේ සභ්‍යත්වය *ත්තෝ(ඇත්තෝ) ලෙස වර නගනා බිත්තර කටුව තුළ ය. සංස්කෘතිය සදාචාරය හා සභ්‍යත්වය යුතු පාලකයන් ද සංස්කෘතික අමාත්‍යාංශ ද සංස්කෘතික කටයුතු දෙපාර්තමේන්තු ද නිලධරයන් ද සෙකියුරිටි ගාඩ්ලා ද එම චින්තනයෙන් බැට කන බිත්තර කටුවෙන් එළියට එන්නට වැර දරණ මිනිසුන් ද බිහිවන්නේ එකී බිත්තර කටුව තුළමය. ආදරය හා ලිංගිකත්වය මැජික් වන්නේ ද ඒ බිත්තර කටුව තුළමය.
 
ඒ අනුව බලන කල ප්‍රශ්නයේ පළමු භාගයට පිළිතුරක් ලැබී ඇත. “හිතුමතේ” වැඩකළා යයි කියන ආරක්ෂක නිලධරයන් හා ඔවුන්ගේ ආයතනයේ ගිවිසුම අවලංගු කර ඇත. එනම් හෙට සිට ඉන්නේ වෙනත් ආරක්ෂක නිලධරයන් කණ්ඩායමකි. නව නිලධරයන් මේ කාරණය හා එහි ප්‍රතිඵල පිළිබඳ දැනුවත් බව නිසැක ය. එනම් හෙට දින සිට නිදහස් චතුරශ්‍රයේ කෙල්ලෙක්ට හා කොල්ලෙක්ට ඉඳගෙන සිටීමට ඊනියා නීති වලින් බාධාවක් නැති ය. අත් වැල් පටළා යෑමේදී කවුරුත් එළවන්නට එන එකක් නැති ය. ඉඳගෙන නිදහසේ සිටිද්දී එළවන්නට එන එකක් නැති ය. මන්ද යත් පණිවුඩය එළියට ගොස් හමාර නිසා ය.
 
අමාරු කර්තව්‍යය ප්‍රශ්නයේ දෙවන භාගයට පිළිතුරක් සෙවීම ය. මන්ද යත් ප්‍රශ්නයේ දෙවන භාගය නිදහස් චතුරශ්‍රයට පමණක් සීමාවන්නක් නොවන නිසා ය.
 
එය මේ තරම් පහසුවෙන් පිළිතුරු ලබාගත හැකි ප්‍රශ්නයක් නොවේ ය.. ඒ සඳහා ඊනියා; සංස්කෘතික ප්‍රේමියෝද, සංස්කෘතික ආරක්ෂකයෝ ද, සංස්කෘතික පොලීසි ද, ටොම්බා ලොකු සයිස් මහා සංස්කෘතියේ හිමිකරුවෝ ද සමග සටන් කරන්නට බිත්තර කටුවෙන් එළියට එන්නට වැර දරණ සියලු දෙනාට සිදු වේවි ය. අපහසුවෙන් වුව ද එයට ද අප ඉදිරියේ මුහුණ දිය යුතු ය.
 
එකෙළවර සිතුවිලි විප්ලවයකින් අනතුරුව සංස්කෘතිය පූජාසනයෙන් බිමට බස්වා ඊට නියමිත ස්ථානයේ තැබෙනු ඇත. සදාචාර ඉර නිවරදි තැනින් ඇඳීම ද සභ්‍යත්වයේ වර නැගීම නිවරදි ලෙස ද සිදුවනු ඇත. නිදහස් චතුරශ්‍රයේ ද විහාරමහාදේවි උයනේ ද පේරාදෙණියේ ද දියතේ ද කිලිනොච්චියේ ද දූපතේ අනෙක් තැනෙක ද ආදරයේ නිදහස නියමාකාරයෙන් වර නැගෙනු ඇත. මිනිසුන් දිගින් දිගටම සිහින දකිනු ඇති ය. සැබෑකරගන්නා සිහින සමග ඉදිරියට පිය නගිනු ඇති ය. ඒ දවස එන තුරු ලියන්නා මග බලා සිටිනවා ය.
 
සත්‍යයට ජය!
 
© 2016 Pamuditha Zen Anjana

ප. ලි.

අද හවස නිදහස් චතුරශ්‍රයේ නිදහස සොයා ආ සැමෝටම බොක්කෙන්ම ස්තූතියි ය!

දූපතේජීවිතේ_01

අපි ඉන්න දූපතේ උන් අවුරුදු බරගාණක් තිස්සේ රැකගෙන ආපු පට්ට මොන්ගල් ලොකු මෙවුවා එකේ සංස්කෘතියක් තියෙනවලු ඈ. ඒක මේ දැන් හැදෙන *ත්තන්ට(ඇත්තන්ට) කොහොමටත් තේරෙන්නෑලු ඉතිං. කොටින්ම කියනවනම් මේ අමුතු සංස්කෘතියේ හැටියට මෙහා ගමේ එකාට දාව එහා ගමේ ගෑණු දෙතුන් දෙනෙක්ටම සමහරවිට ළමයි හම්බවෙනවලු.. ඔව් යකෝ.. අම්මපා!

මාත් හරියටම දන්නෑ. ඔය මම කියන ගම් දෙකේම කරක් ගහපු පොඩි එකෙක් කිව්වේ.

ඒ පොඩි එකා කියපු විදිහට ඒ ගමේ ගෑණුයි මේ ගමේ පිරිමියයි කවදාවත් ළඟටවත් එන්නේ නැල්ලු. ඇහැක් ඇරලවත් දෙන්නට දෙතුන්දෙනා බලලවත් නැල්ලු. කවදාවත් හම්බවෙලත් නැල්ලු. අතකින් අල්ලලවත් නැල්ලු. අඩුම තරමේ හීනෙකින්වත් දැකලා නැල්ලු. (බොරු නම් ඒ ගම් දෙකේ උන්ගෙන් අහන්න) හැබැයි කොහොමහරි උන්ට දාව ළමයි උපදිනවලු. ඒ ළමයි ඉපදුණාම ගමේ උන් පුදුම වෙන්නේ කලබල වෙන්නේ මොකුතුත් නැල්ලු.

එහෙම වෙන්නේ කොහොමද කියලනේ අහන්නේ?

ඒක වෙන්නේ මෙහෙමයි.

ඔය ළමයි හම්බුණාම රෙඩා පොට් වෙලා තියෙන්නේ තමන්ගේ ගමේ එකෙක්ගෙන් වෙන්න බෑ කියලා සැකහැර දැනගන්න ගම්මුලෑදෑනියයි ඒ ගමේ අනිත් උනුයි ඒ පැත්තේ ඉඳන් කෑ ගහලා මෙහා ගමේ උන්ගෙන් අහනවලු “මේ ළමයා කොහෙන්දෝ..ඕ..ඕඕඕ?” කියලා.

එතකොට මෙහා ගමේ උන්ට සීන් එක මීටර් වෙලා ඒ පැත්තට ඇහෙන්න හයියෙන් කෑගහලා කියනවලු “රෝස කැලෙන් ඇහින්දෝ..ඕ..ඕඕඕඕ!” කියලා. ඔය විදිහට ළමයි දෙතුන් දෙනාගෙම ජාතකේ හොයාගත්තට පස්සේ විනාඩි පහක විරාමෙකින් අනතුරුව “දඩිං බිඩිං ඩෝං” කියලා වැඩේ සාමයෙන් සාමදානයෙන් ඉවර වෙනවලු.

එහෙම තමා මේ රටේ සංස්කෘතිය දෙදාස් පන්සීයක් නොනැසී ඉස්සරහට අරගෙන ඇවිල්ලා තියෙන්නේ ඈ.

ඒ වැඩෙන් සංස්කෘතියේ රැකුණේ කොහොමද කියලා අහන්නේ?

ඇයි බූරුවෝ තොට තේරෙන්නැද්ද එහෙම තමයි සංස්කෘතිය රැක ගන්නේ. සංස්කෘතිය රැකගන්න ඒක ඉදිරියට ගෙනියන්න ළමයි හදන්න ඕනා. වෙන රටවල හදනවා වගේ “සභ්‍ය” විදිහට ළමයි හදන්න මේ දූපතේ *ත්තෝ(ඇත්තෝ) දන්නේ නෑ නේ. දන්න සභ්‍යම ක්‍රමේ ඕක. ඒ විදිහට තමා ඒවා මේන්ටේන් කරන්නේ. අවුරුදු දෙදාස්පන්සීයක් රැකපු හඩු රෙද්ද නොහෝදා එහෙමම ඉස්සරහ පරම්පරාවලටත් පෙරවගන්න දෙන්න ඕන. ඔව්වා තොපිට තේරෙන්නෑ. සංස්කෘතියක, සදාචාරයක, සභ්‍යත්වයක අගය තොපිට තාම දැනෙන්නෑ. දැනුම් තේරුම් තියෙන දවසකට ඔය රෙද්දේ හඩ්ඩේ අගේ තොපිට තේරෙයි.

එතකන් කොල්ලෙක්ටයි කෙල්ලෙක්ටයි නිදහසේ කතා කරන්න, ඇවිදලා මහන්සි වුණාම ඔහේ බලාගත්තු අතේ බලාගෙන ඉඳන් ඉන්න, නිකන් ළඟට වෙලා ඉඳන් ඉන්න වගේ දේවලට රෝස කැලේ හොයාගනිල්ලා. මොකද මේ රටේ ඉන්න හැමෝම පොඩි ළමයි. පොඩි ළමයිව වරදින් මුදාගන්න මේ දූපතේ *ත්තෝ(ඇත්තෝ) ඕන *කක්(එකක්) කරයි!

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

මේ තුජේ මාර්දූඟා කුත්තේ කමීනේ සාලේ ටීවී එකේ!

දන්නා කාලයේ සිටම ලංකාවේ බහුතරයකට ඉන්දියාව ලොවෙත් පේන්නට බැරි ය. ඉන්දියාවේ එකෙක් වැරදිලාවත් පාරේදී හම්බුණොත් කාරා කෙළ ගහන සයිස් එකට මළ ය. ඒ කොහෙන් ආ මළක් දැයි මට නම් නිච්චියටම කිව නොහැකි ය. හැබයි එකෙක් දෙන්නෙක් හැර මට මෙතෙක් මුණ ගැහුණු ඇටිකිච්චාගේ පටන් බක පණ්ඩිතයා දක්වා ලාංකිකයන් සැවොම එලෙස ඉන්දියාවටත් ඉන්දියානුවන්ටත් රොම්බ සයිස් එකෙන් බණින බව නම් නිසැකවම දන්නවා ය.

කෙසේ වෙතත් පසු කාලීනව බෝවූ මාරාන්තික ක්‍රිකට් උණ නිසා ඉන්දියාවත් සමග පවතින මේ ජන්මාන්තර වෛරය තවත් වැඩි වී ඇති බව පැහැදිලි ය. ක්‍රිකට් උණෙන් ඔද වැඩුණවුන් ඉන්දියානුවන්ගේ මවු පියන් ආදරෙන් පවා සිහිපත් කරනවා ය. කවදත් මරාගන්නට බලාගෙන ඉන්නා ලංකාවේ උන් සෙල්ලමක් නිසා පවා මරාගන්නවා ය. ඉනුදු නොනැවතී සීපා එක්ටා වැනි ගිවිසුම් අත්සන් කරනවා කියූ ගමන් ගිවිසුමේ අකුරක්වත් නොදැක පවා මුන්දැලා ඉන්දියන් කාරයොන්ගෙන් සමාජ වෙබ් අඩවි වල මරාගෙන මැරෙන්න ගේම ඉල්ලනවා ය.

හැබැයි ඒ කෙසේ වෙතත් ලංකාවේ උන් වෙනස් ය.

ඉන්දියාවේ සබන් ඔපෙරා හෙවත් එක් පවුලක, පරම්පරා ගණනාවක ඕපා දුප ගණනාවක් නාට්‍යරූපි ලෙස ඉදිරිපත් කරන ශාන්ති, ප්‍රීති, භීති, ප්‍රවීණා, මහ ගෙදර, එහා ගෙදර, ඊට එහා පැත්තේ එකාගේ ආච්චිගේ ගෙදර වැනි අම්බානක දිග නාට්ය වගේ ඒවා රෑ බතත් පසෙක ලා තලු මර මර රස විඳිනවා ය. එවුවායේ රඟපාන නිළියන් මෙහේ “වැඩැම්මවූ” විට ඇකයේ හුන් දරුවන් පවා බිම අතහැර කාර් රැළියට අතවනන්නට දුව යනවා ය. ඉන්දියන් නළු නිළියන් මතකයට නංවාගෙන හොරෙන් හොරෙන් ස්වයං වින්දනයේ යෙදෙනවා ය. ඉන්දියන් ගීත රස විඳිනවා ය. හින්දුස්ථානී සංගීතය දේවත්වයෙහි ලා සළකනවා ය. අනෙකක් තබා ඒවායේ තනු ගෙඩි පිටින් ගෙන මෙහේ රීමේක් කරනවා ය. ෆිල්ම් පවා රීමේක් කරනවා ය. හැබැයි ඒ ඉන්දියාවෙන්ම ෂාරුක් ඛාන් ලංකාවට ආ විට මෙහේ උන් බෝම්බත් ගැහුවෝ ය. එනිසා මොනා වුණත් හැබැයි ඉන්දියාවත් එක්ක මුන්ට අමර මළක් තියෙනවා කියන එක නම් ෂුවර් ඇන්ඩ් ෂොට් ය.

ඇත්ත වශයෙන්ම කියුවහොත් ඒ වෙනස ගැන අපි ආඩම්බර විය යුතු ය.

සමහර විට මේ මළේ මුල ආදී රජ කාලේ ඉඳන් තිබූ සොළී ආක්‍රමණ නිසා විය හැකි ය. අනගාරික ඉන්දියාවට ගොස් බුද්ධගයාව බේරාගෙන එහෙටම වී ආයේ නම් ආත්ම ගණනාවක් ගියත් ලංකාවේ නම් නොඉපදේවා කියා මිය ගිය නිසා ද විය හැකි ය. තවත් සමහරක් විට මහින්ද අහසින් වැඩ තිස්සට කෝචොක් දමා අඹ ගස් ගැන ඇසීමෙන් වූ විළිලජ්ජාව නිසා විය හැකි ය. නැත්නම් සංගමිත්තා ජය ශ්‍රී මහා බෝධිය වැඩමවීමත් සමග දූපතට ආ සංස්කෘතික ආක්‍රමණය නිසාත් විය හැකි ය. එසේත් නැත්නම් ඉන්දියාවෙන් පිටුවහල් කළ විජය, තම්බපණ්ණියේ කුවේණිට රෙඩා පොට් කර බෝඩ් එකෙන් එළියට විසික් කළ නිසා ද විය හැකි ය. හැබැයි අන්තිම පොයින්ට් එක එච්චරම ලෙජිට් නැති ය. මන්ද යත් ඉන්දියාවත් එක්ක මේ තිබෙන මළේ හැටියට එහෙනම් මෙහේ එකාලා කුවේණිගේ දරු දෙපළ වන ජීවහත්ථ හා දිසාලාගේ පරම්පරාවට දූපතේ උරුමකරුවන් ලෙස සැළකිය යුතු නිසා ය. එහෙත් දැන් ඉන්න උන්දැලා වැද්දන් හෙවත් ලංකාවේ ආදිවාසීන්ව තඹ පයිසාවකට වත් ගණන් නොගන්නා බව ආදිවාසීන් පවා දන්නවා ය. මොකද මෙහේ බහුතරයකට ඇත්තේ සිංහ ලේ බව දන්නෝ දන්නා නිසා ය.

ගොඩක් කාලෙකින් මොකුත් නොලිවූ නිසා වටෙන් ගොඩෙන් මතක් වූ ඉන්දියන් කතා එලෙස පෙළ ගැස්වූ කල, මේ වෛරයට හේතුව දූපතේ හිමිකාරීත්වය තියෙනවා යැයි රාමායණයේ සහ ජනවහරේ සඳහන් වන රාවණා පරපුරේ යක්ෂ ගෝත්‍රිකයෝ පුටු කේස් එකක් නිසා ගිරි දිවයිනට එළවූ බුදුන් ගේ ක්‍රියා කලාපය ද විය නොහැකි බව ලියන්නාට හිතෙනවා ය. මන්ද යත් ඉන්දියාවේ උන්ට *ක *රාගෙන (දුක දරාගෙන) බණින ලංකාවේ උන්ගෙන් හෙණම සෙට් එකක් අදහන්නේ ඉන්දියාවේ ජීවත් වූ ආගමික ශාස්තෲවරයෙක් වූ බුදුන් හඳුන්වා දුන් දර්ශනයෙන් බිඳී ආ ආගමක් නිසාත් ඒ ආගම බිත්තර රකිනා කිකිළියන් මෙන් රැක ගන්නට තතනන උන්ගේ අම්මෝ ලොකු මෙවුවා එක විවිධාකාරයෙන් එළියට දැමීම නිසාත් ය.

බන්දු සමරසිංහ කියන්නා සේ “ආඩම්බරයි තේරුමක් නැතුව” ය.

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

රට වෙනුවෙන් අට පාවිච්චි කරමු!

පළමුවට.. මේ දූෂිත පාලනය වෙනස් කළ යුතු ය.

දෙවනුවට.. මේ දූෂිත පාලනය වෙනස් කළ යුතු ය.

තෙවනුවට ද.. මේ දූෂිත පාලනය වෙනස් කළ යුතු ය.

මෛත්‍රී පාලනයේ අඩුපාඩු ඉන්පසුව විසඳාගත හැකි ය.

පවත්නා දූෂිත තුප්පහි පාලනය හැකි ක්‍රමයකින් වෙනස් කළ යුතු ය. ඉන්පසු පත්වන නව පාලනය දූෂිත එකක් නම් එයටද මේ සන්තෑසියම අත් කළ දිය යුතු ය. මෙය අටවෙනිදායින් අවසන් වන්නට නියමිත සටනක් නොවේ. දූෂිත පාලනය නැති බංගස්ථාන කොට මිසක අපි නොනවතිමු. මහින්ද වේවා මෛත්‍රීපාල වේවා අනෙකෙක් වේවා, දූෂකයාට දූෂකයා හැර “අහිංසක කුක්කු පැටියා උයා ඕනි දෙයක් කළාට කමක් නෑ මගේ මැණික උයා යුද්දේ දින්නනේ චූටි පැටියෝ” කියන්නට, එසේ කියමින් දෙකට නැවී තව දුරටත් කළගුණ සළකන්නට මේ රටේ යටත් වැසියන් නොවන “පුරවැසියන්” වන අපි කිසිසේත් ම සූදානම් නැත.

නිදහස් පක්ෂය කැඩෙන්නට හේතුව ඔය ඉන්න අයට සැළකුවේ නෑ කියන කාරණාව බව අපි දනිමු. ඔය එන කාටත් රට ගැන හැඟීමක් කියනා තරම් විසල් හැඟීමක් නැති බැව් ද අපි දනිමු. එහාටයි මෙහාටයි පැන පැන රජපස්සගේ දූෂණ වංචා වලට උඩ ගෙඩි දීගෙන කටයි අහවල් එකයි වහගෙන අවස්ථාවක් එනකම් සිටියා විනා සද්දයක්වත් නොකළ බව, වචනෙකින් වත් විරුද්ධ නොවූ බැව් අපි දනිමු.

එසේ වුව ද, දැන් රජපස්සගේ ආතල් කුඩු කරන්නට අවස්ථාවක් එළඹ ඇත. මෙච්චර කල් ඇරපුවට හරියන්න කණේ පාරක් දෙන්නට, මෙතෙක් කල් ඔබේ ඉවසීමෙන් අයුතු ප්‍රයෝජන ගත් මේ දූෂිත දේශපාලකයාට අතුල් පහරක් දෙන්නට ඔබට අවස්ථාවක් එළඹ ඇත.

මෛත්‍රීපාලගේ පැනිල්ලට, මෙතෙක් කල් බයට (රජපස්ස උත්තමයෝ බය කරපු නිසා) වැහිලා තිබ්බ කටවල් විවර වන්නට, අඩු කර දමා පාගා දමා තිබූ හඬ අවදි වන්නට පටන් ගත්තේ පුදුමාකාර වේගයකිනි. ඉස්සර ත්‍රීවීල් එකක යද්දී හොරෙන් හොරෙන් කුණු කුණු ගා බැණපු බැණිලි වෙනුවට පොඩි මිනිහගේ පටන් සියළුම දෙනා ප්‍රසිද්ධියේ කතාකරන්නට බණින්නට පටන් ගත්හ. මේ රටේ අමතක කර දැමුණු මිනිස්සු නිදහසේ කතා කරන්නට අදහස් ප්‍රකාශ කරන්නට ගත්තේ මෛත්‍රීගේ පැනිල්ලට ඇහැරවී කිව හොත් එය නිවරදි ය. අට වෙනිදට ක්‍රියාත්මක වනවාට රජපස්සලා බය ඔන්න ඔය සත්‍යයට ය. රටේ නැති බොරු ගොතන්නේ ඒ නිසා බව පැහැදිලි කාරණාවකි. පෙර ද ඔහු විසින් විකුණන්නට යෙදුණේ මිනිස්සුන්ගේ බය වන අතර අදත් විකුණන්නේ එයම ය.

පාරවල් හැදුණා ඇත්ත ය. සංවර්ධනය කියා එක එක එව්වා වුණා එය ද ඇත්ත ය. එහෙත් මේ රටේ අපේ සහෝදර මිනිස්සු බොහෝ දෙනා ඒ සංවර්ධනය නිසාම දුක් විඳිති. අප බොහෝ දෙනා අමාරුවෙන් වුව ද ගැටගහගෙන, රෝල ගහගෙන ‘කාලා ඇඳලා’ ජීවිතය ගත කරන බව ඇත්ත ය. එලෙසම එදාවේල සොයාගෙන ජීවත් වන මිනිසුන්ට කිසිදු සෙතක් අත් නොවූ බව ද ඇත්ත ය. ඔවුන් ඇන්ඳොත් කන්න නැත. කෑවොත් අඳින්න නැත. ඔබ කළගුණ සළකන්නට අදහස් කරනවා නම් සැළකිය යුත්තේ බේබිලට, බේබිලගේ තාත්තලට නොව, ඔවුන්ට ය. මන්ද යත් ඔය ආඩම්බරකාර තාත්තාට ඉතාමත් ආඩම්බරෙන් “මම මේ රටේ යුද්ධේ ඉවර කළා” කියා කියන්නට පුළුවන් වී ඇත්තේ ඒ මිනිසුන් නිසා වීම ය. ඔය දැන් වැලි ගෝනි අදින, ටොයිලට් හෝදන, වතුර ඉල්ලුවම වෙඩි තියන්න බල කෙරෙන “රණවිරුවන්ට” යුද්ධේ ඉවර කරන්න ප්‍රතිපාදන හම්බුණේ ඔවුහු පටි තද කරගෙන යුද්ධේ ඉවර වෙනකම් බඩගින්නේ හරි ඉන්නම් කියා කළ කැපවීම නිසා බව අප අමතක නොකළ යුතු ය.

එහෙත් ඔවුහු තවමත් එලෙස ම පටි තද කරගෙන අමාරුවෙන් පණ කෙන්ද ගැටගසා ගනිති. ඒ අතර එක විසල් පවුලක් පටි රෝල් කර ගනිති. මේ වන විට එම පවුලේ අයවලුන්ට තිබුණ පටි පාවිච්චි කිරීමට තියා පටි තද කර ගැනීමටවත් නොහැකි වී තිබේ. මන්ද යත් හොරා කෑමට සරිළන ලෙස මහත් වී සිටින ඔවුහු පුපුරන්නට ඔන්න මෙන්න කියා සිටින නිසා ය.

මේ දිනවල බොහෝ පිරිසක් වෙනසක් කිරීමට තබා ඒ පිළිබඳ අසන්නට වත් වුවමනාවක් නැති බව ප්‍රකාශ කරනු අපට ඇසුණි. ඔවුන්ගේ අදහස වූයේ මේ පවත්නා දේවල් වෙනස් කිරීමට නොහැකි බවයි. දූෂිතයි කියලා දැන දැනත් තව තවත් දූෂණයට හවුල් වෙන උන්ට කියන්නට තිබෙන්නේ ඔබ සැම කුහකයෝ කියා පමණි. වෙනස් වීම තමන්ගෙන් පටන් ගත යුත්තකි. වැරදි තැනදි කතා කළ යුතු ය. ඊට නිසි පියවර ගත යුතු ය. එසේ සිතන්නට වටේ සිටින අයවත් පුරුදු කළ යුතු ය. වටේ සිටින අයද එම පණිවුඩය අනෙකාට දැන්විය යුතු ය. රටක් වෙනස් කළ හැක්කේ එලෙස ය.

කොහොමටත්, 2022 වෙනකම් එකම මූණ තියාගන්න ආස අයට, උඩු රැවුළට ආස අයට, ළමයි වඩාගන්නවට ආස අයට වෙනසක් වුවමනා නැති ය. වෙනසක් වුවමනා වේල් දෙකක් කන්නට නැති උන්ට ය. තමන්ගේ අම්මව, අක්කව, නංගිව අවලම් දේශපාළුවෝ (ආඩම්බරකාර තාත්තා තාම එහෙම එවුන් රකිනවා) උස්සන් ගියාම කර කියාගන්න දෙයක් නැතිව, කියන්න කවුරුවත් නැතිව අසරණ වෙච්ච උන්ට ය. වතුර ඉල්ලලා වෙඩි කන්න වෙච්ච උන්ට ය. අධ්‍යාපන අයිතීන් ඉල්ලුවම ගුටි කන්න වෙච්ච උන්ට ය. පොඩි එකාට එක නීතියක්, ලොකු එකාට තව නීතියක් බව දැක්කම බෙල්ලේ වැල දාගන්න හිතෙන උන්ට ය. වෙනසක් වුවමනා එහෙම උන්ට ය.

අනිත් අයට කොහොම කුමක් වුව ද එක ය. කන්නට නැති වුණත් උන් උන්ගේ පාඩුවේ ඉඳීවි ය. එහා ගෙදර එකාට නොව තමාට දෙයක් වන තුරු ඔවුන්ට මේ වෙනසක වුවමනාව දැනෙන්නේ නැත. ලංකාවේ ඇත්තෝ එහෙමය. වැඩියෙන් ජනප්‍රිය වෙනසක් හොයන්නට නොව පාඩුවේ ඉන්නට ය.

එසේම, පෙර දැන සිටි සියලු කාරණා අවැසි නැත. ඒ සියල්ලම පසෙක තැබුව ද මහින්ද රාජපක්ෂට ඡන්දය නොදීමට ඔහුගේ ඡන්ද ප්‍රචාරණ කැම්පේන් එකම ඇති ය. මෙතෙක් කාලයකට ලංකාවේ කළ විශාලතම ඡන්ද “අලෙවිකරණය” සිදු කළේ ඔහු විසිනි. ඡන්ද නීති හිතූ මනාපෙට උල්ලංඝනය කරමින් එසේම එම නීති වල සිදුරු සොයමින් නින්දිත අයුරින් යුද්ධය විකුණමින් කළ ඒ කාර්යය දකින ඕනෑම මනුෂ්‍යයෙක්ට ඇති වන්නේ කළ කිරීමකි. ‘කණු පති’ ‘කණු රජා’ යනාදී විරුදාවලි ලබන්නට තරම් පාරේ ලයිට් කණුවක් කණුවක් ගාණේ ගැසූ විරිත්තන බෝඩ් ලෑලි ද, තැන් තැන් වල යුද්ධයේ විවිධ පැතිකඩවල් දැක්වෙන කටවුට් ද, විවිධ තැන් වල නවත්වා යුද්ධය සිහි ගන්වන කෙටි වීඩියෝ පෙන්වන ලොරි රථ ද, කුඩා කඩ හිස් ඉඩම් ආදිය ආවරණය කරමින් අඩියක් අඩියක් පාසා ඉදි කරන ලද කාර්යාල ද, “කළගුණ සළකමු” යි සඳහන්, ජංගම දුරකථන, බිත්ති ඔරලෝසු, අත් ඔරලෝසු, සිල් රෙදි, කුඩා දරුවන්ගේ පාසල් බෑග් බෙදා දෙමින් ද, එක් දිනෙක සියළුම පුවත් පත් වල ඉදිරි පිට සම්පූර්ණයෙන්ම යොදාගනිමින් කළ දැන්වීම් ද, රාජ්‍ය මාධ්‍ය අනිසි ලෙස යොදාගනිමින් කළ ප්‍රචාරණ කටයුතු ද, මුදල් ගෙවා නිර්මාණය කරවන ‘මඩ’ ගණයට වැටෙන්නා වූ වීඩියෝ ද, දුරකථන ඇමතුම් ද, නොනවත්වා එවන කෙටි පණිවුඩ ද, ඉන්දීය නළුවන් ගෙන්වා කළ ප්‍රචාරණ කටයුතු ද, යනාදී වශයෙන් ඉතාම විශාල වූ ප්‍රචාරණ ක්‍රියා දාමයක් ඔහු දියත් කළේ ය.

එහෙත් මේ සියල්ලටම ඔහු වියදම් කළේ තමාගේ සාක්කුවෙන් ද? කිසිසේත් ම නැත. ඒ සියල්ලට ඔහු ආතල් එකේ සල්ලි විසි කරේ ඔබේ ද මගේ ද සාක්කුවෙන් උදුරාගෙන ය. ඒ මුදල් රටේ යහපත් කටයුත්තකට වියදම් කොට ඔහුට ඡන්දය ලබා දෙන්නට කිව්වේ නම් ඊට වඩා නම්බු ය. ඒ මුදලින් තමා ඉදිරියට කරන්නට බලාපොරොත්තු වන යහපත් ක්‍රියා, සංවර්ධන කටයුතු, රට ඉදිරියට ගෙන යන අයුරු ගැන මිනිසුන් දැනුවත් කිරීමට ප්‍රචාරක දැන්වීම් නිර්මාණය කරන්නට තිබුණි. රටේ ස්වභාවික ව්‍යසන වලින් පීඩාවට පත්ව සිටි අසරණ මිනිසුන්ට උදව් කරන්නට තවත් මුදල් යොදන්නට තිබුණි. එසේ කරන්නට ගොස් පැරදුණ ද මේ රටේ මිනිසුන් ඇත්තටම වැඩක් කරන්නට ආ ජනාධිපති තුමා කියා ඔහු ඔසවා තබන්නට, පසසා ගරු කරන්නට ඉඩ තිබුණි. එහෙත් බල ලෝභී රාජපක්ෂට ඒවා මතක් වූයේ නැත. බලයට පෙරේතකමේ තෙවන වතාවටත් බෙදාගන්නට යන රාජපක්ෂට ඒ නුවණ නැත. යුද්ධය අවසන් කළ ජනාධිපතිවරයා ගෙදර යන්නට බයේ මෙසේ නොවටනා තරම් බැගෑපත් වී, වාතයක් වී, ඇණයක් වී බලය රැකගන්නට දඟලනවා දකින අපට නම් ඇති වන්නේ අතිශය කණගාටුවකි.

රාජපක්ෂව වීරයෙක් කළේ මේ රටේ මිනිස්සු ය. එහෙත් රාජපක්ෂ සිතාගෙන ඉන්නේ තමා වීරයෙක් නිසා මේ රටේ මිනිස්සු තමන් ඔසවා තැබූ බවයි. ඔහු වීරයාට ඇන්ඳේ ය. ඉන්පසු ඇදගෙන නෑවේ ය. ඉතින් වීරකමේ නාමයෙන් රටේ මිනිසුන්ට හෙවත් ඔබට මට, හයිරම් පාන්නේ ඒක ය.

එහෙත් මේ රටේ මිනිස්සු දැනගත යුත්තේ රාජපක්ෂ වීරයෙක් වන්නේ ඔබ ඔහු වටා පෙළ ගැසී සිටින තාක් කල් බව ය. ඔබ ඔතැනින් ඉවත් ව තම තමා වටේ සිටගන්න. තම සහෝදර පුරවැසියන්, මිනිසුන් සමග පෙළගැසෙන්න. රාජපක්ෂ යනු නිකම්ම නිකම් පිම්බූ බැලුම් බෝලයක් වී යනු ඇත. පිම්බූ බැලුම් බෝලයකට කටුවකින් ඇන්නහොත් සිදු වන්නේ කුමක් දැයි ඔබ දැක ඇති බව නිසැක ය.

ඔව් පුරවැසි බලය එතරම් විශාල ය. එක කූඹියෙක් කනවාට වඩා මිලියන විස්සක් කූඹි කෑවොත් කොහොමට තියේවි ද? නවතින්න.. සිතන්න.. අට වැනිදාට මොළේ පාවිච්චි කරන්න!

සත්‍යයට ජය!

© 2015 Pamuditha Zen Anjana

එන්න, අට වෙනිදාට

යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, මීගමුවේ ඇන්ටනීලාට..
යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, රතුපස්වල අකිල දිනේෂ්ලාට..
යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, කටුනායක රොශේන් චානුකලාට..
යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, අරන්තලාවේ පොඩි හාමුදුරුවරුන්ට..
කළගුණ සළකන්න.. රජාගෙයි, කේපීලා, කරුණා අම්මාන්ලාගෙයි ආතල් කුඩු වෙන්න..

යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, ඔහු විසින් සමූහ දූෂණයට ලක් කෙරුණු නීතියට..
යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, ලක්ෂ පහක ණයත් එක්ක ඉපදෙන ඔබේ දරුවන්ට..
යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, සුනාමියට ලැබුණු ආධාර අහිමි වූ ඔබේම නෑදෑයන්ට..
යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, ඔබ වෙනුවෙන් මියැදුණු ලසන්තලාට, එක්නැළිගොඩලාට..
කළගුණ සළකන්න.. රජාගෙයි, වටේ ඉන්න හොර හැත්තගෙයි කකුල් වෙව්ලන්න..

යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, චීනෙට විකිණුනු සිරි ලාංකිකයන්ට..
යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, නානසාර නිසා නොමග ගිය මිනිසුන්ට..
යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, මාලකලා, මර්වින්ලා අතින් හිරිහැරයට ලක් වූ ඔබේ මිනිසුන්ට..
යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, සාරුවා සුනිල් අතින් දූෂණයට ලක්වූ ඔබේ අක්කලා නංගිලාට..
කළගුණ සළකන්න.. රජාගෙයි, අමතක වෙච්ච උන්ගෙයි මතකේ අළුත් වෙන්න.

යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, ඔහු අතින් මියැදුණු සාමාන්‍ය මිනිසුන්ට..
යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, ඔහු අතින් සාධාරණය ඉටු නොවුණු අසරණයන්ට..
යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, ඔහු අතින් අසාධාරණයට ලක් වූ අහිංසකයන්ට..
යුතුකම් ඉටු කරන්න.. රජාට නොව, වැලි කොට්ට කර මතින් ගෙන දැක්කවූ “රණවිරුවන්ට”
කළගුණ සළකන්න.. රජාගෙයි, වටේ ඉන්න උන්ගෙයි ඉහ මොළ රත් වෙන්න..

ඔව් අනිවාර්යයෙන්ම “සුභ අනාගතයක්!”

© 2014 Pamuditha Zen Anjana

තේරුමක් නැති(?) කතා තුනක්

කතා අංක #01

“මේ.. නයෙක් ඉන්නවලු හරි ද.. පෙණ හතක් තියෙනවලු.. හැතක්මක් විතර දිගයිලු.. මේ නයා පෙණ හතෙන්ම ගින්දර පිට කරනවලු.. දෂ්ට කරනවා නෙමෙයි බෙලි ගලවනවලු..

දැන් ඔය නයා මරන්න අපේ සෙට් එකක් එනවලු යුධ ටැංකි මල්ටි රොකට් ලෝන්චර් අරගෙන ඇපෑචි මිග් කෆීර් වගේ අහස් යාත්තරා වලින් වැඩ කෑලි දාගෙන එහෙම.. දැන් ඔය එද්දී ඒ එන පාර දෙපැත්තේ ගම් නගර වල හිටපු මිනිස්සු මරාගෙන වගා පාළු කරගෙන කුඩු පට්ටම් කරගෙන ලු එන්නේ.. දැන් මේක ගැන වෙන කරන්න දේකුත් නෑලු.. මොකද නයා මරන්නත් එපැයි.. කොලැටරල් ඩැමේජ් කියලා හිත හදාගෙන එනවලු.. දැන් ඔහොම ජීවිත ගණනාවක් විනාස කරගෙන නයා ඉන්නවයි කියන තැනට අපේ සෙට් එක ළං වුණාලු..

පෙණ හතේ හැතැක්මක් දිග ගිනි පිඹින නයෙක් පේන තෙක් මානෙක නෑලු.. දැන් ඉතින් කට්ටියම හොයනවලු මේ පතරංග නයා කොහේද කියලා.. ඒත් නෑලු..

ඔන්න ටිකකින් මේ සෙට් එකේ නායකයා කෑ ගහනවලු අන්න නයා.. මෙන්න පෙණේ අරකද මේක ද කියලා.. බලද්දී ඉන්නවලු අඩි හතරක් පහක් දිග නයෙක්.. ඉතින් අනේ අර ගිය පතරංග සෙට් එකෙන් එක ගැටයෙක් ඇවිල්ලා භූමිතෙල් ටිකක් ගහලා නයාව කැළේ පැත්තට එළෙව්වලු..

පට්ටම සීන් එක කියන්නේ අර දෙපැත්තේ තිබ්බ ගම් නගර ගැනවත් ඒවයේ හිටපු මිනිස්සු ගැන වත් කවුරුත් කතා කරේ නෑලු..”

කතා අංක #02

“මා දන්නා සමහර හාමුදුරුවරුන් බේබද්දන් ය.. මා දන්නා සමහර හාමුදුරුවරුන් ස්ත්‍රී සොඬුන් ය.. මා දන්නා සමහර හාමුදුරුවරුන් බාලාපරාධකරුවෝ ය.. මා දන්නා සමහරුන්ද එවන් හාමුදුරුවරුන් දන්නා බව මම අසා තිබේ.. එසේම තවත් සමහරුන් එවන් හාමුදුරුවරුන් සිටිනා බැව් සාක්ෂි සහිතව සනාථ කර තිබේ.. එමෙන්ම එවන් හාමුදුරුවරුන් ගැන මම පුවත්පත්වලද රූපවාහිනී පුවත් වලද දැක තිබේ..

ඒ අනුව මගේ නිගමන..

සියළුම හාමුදුරුවරුන් බේබද්දන් ය
සියළුම හාමුදුරුවරුන් ස්ත්‍රී සොඬුන් ය
සියළුම හාමුදුරුවරුන් බාලාපරාධකරුවන් ය

එමෙන්ම මේ හාමුදුරුවරු සියල්ලෝම බුද්ධ චීවරය ඇඟලා සිටින නිසා බුදු දහමට අනුව හැසිරෙන්නෝ වෙති..

එබැවින් මගේ අනෙක් නිගමනය…

මේ හාමුදුරුවරුන්ට මෙලෙස හැසිරෙන්නට බල කරන බුදු දහමේ විශාල වරදක් තිබේ.. මෙය ම්ලේච්ඡ ආගමකි..!!!”

කතා අංක #03

“සභාවක් ඉදිරියේ යම් අයෙක් කතාවක් පවත්වමින් සිටියි. උද්වේගකර කතාවක් බව පෙනෙන අතර විටින් විට සභාවෙන් “සූ” හඬ ද ඔල්වරසන් ද නැගේ.

“…මට මේ වෙලාවෙදි මිත්‍රවරුනි මතක් වෙනවා පොඩි සිදුවීමක්! අපේ ඉස්සරහ ගෙදර මනුස්සයා මට ඩිනර් එකකට ආරාධනා කළා මේ ඊයේ පෙරේදා.. පට්ට සීන් එක කියන්නේ මට එතකොටම මිත්‍රවරුනි මතක් වුණා, මොකද්ද.. මේ මිනිහා අදහන ආගම..! යකෝ ඒ ආගම ම්ලේච්ඡ ආගමක් නේ.. අනික උන්ගේ ආගමේ උන් වෙන වෙන රටවල මිනීමරනවා.. ඉතින් කොහොමද මිත්‍රවරුනි අපි සහජීවනේ කොරන්නේ.. මම ඩිනර් එකට යන්න බෑ කිව්වා.. දැනගන්න මිත්‍රවරුනි මගේ බල්ලවත් මිනීමරුවොන්ගේ ගෙවල් වල යන්නේ නෑ..!

මම එතනින් නැවතුණේ නෑ.. ආරාධනාව කරන්න ගෙදර ආපු එකාට කතා කළා කොම්පියුටරේ ගාවට.. මිත්‍රවරුනි, මූට මේක පෙන්නුවම කට උත්තර නැති වෙන බව මම නොදන්නවැයි.. පෙන්නුවා ආගමේ මිනීමරන්න දීලා තියෙන උපදෙස් ටික.. ඇඩ්‍රස් නෑ ඌට.. නැට්ට පුකේ ගහගෙන ගියේ..

එනවා මෙතන සහජීවනේ කොරන්න..”

සභාවෙන් ඔල්වරසන් හඬ නැගෙයි..

“ජයවේවා!”

“අපේ සටනට ජයවේවා!”

“අපේ ආගම ජාතිය රැකගමු!”

එහෙත් සභාවේ අයෙක් නැගෙන ඔල්වරසන් අතුරින් කතාවට බාධා කරයි.

“මේ මේ.. මහත්මයා.. පොඩි ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා.. මේ.. එතකොට ඉස්සරහ ගෙදර උන් මිනීමරුවො ද? එහෙමත් නැත්නම්… මොකද දැන් ඔබතුමා කිව්වනේ මිනීමරුවොන්ගේ ගෙවල් වලට ඔබ තුමාගේ බල්ලොවත් යන්නේ නෑ කියලා..? මට පොඩ්ඩක් ඒක පැහැදිලි කරනව ද?”

“ඒ.. ඒ.. ඒක තමයි.. ඒ සම්බන්ධව ඔබ අහන්න ඕනේ…”

**දැන් කට්ටියට තියෙන මොළවල තරමට තම තම නැණ පමණට තේරෙනවා මේ කතා.. එහෙමත් නොතේරෙනවනම් ඉතින් කරන්න දෙයක් නෑ නේ.. නේ ද?

© 2014 Pamuditha Zen Anjana

ගොන් කතාවක්

මෙහේ එකාලාට මෑතක පටන් වී ඇත්තේ අන්දරේට වූ හදිය ම ය. මඟුල් ගෙදර යන්නට පෙර ආඩම්බරකාර අප්පුච්චා ගොනා වාගේ ඉන්නට කියූ දා සිට මුං ගොනා වාගේ ම ඉන්නවා ය. අපරාදේ කියන්නට බැරි ය. ඉන්නවා විතරක් නොව අත් දෙකේම ඇඟිලි වලින් ඔළුවේ අං සාදාගෙන එකිනෙකාට ඇණ ගන්නට පවා යනවා ය. ඒ දැක මඟුල් ගෙදර කා බී නටමින් ගයමින් ප්‍රීති වෙන වැඩිහිටියන්ට හතර හිනා ය. කතාව ඒ මඟුලක් ගැන නොව ලංකාවේ ගොන්නු ගැන ය.

මෙහේ ගොන්නු ප්‍රතිශතයක් ලෙස ගත්තාම සෑහෙන වැඩි ලු ය. ගොන් ප්‍රභේද වලින් නා නා විධ, විවිධාප්‍රකාර ගොන්නු මෙහේ ඉන්නවා ලු ය. බත් කන හරක් කියා ලංකාවටම ආවේණික ප්‍රභේදයක් ගැන ද ලියන්නා කොහේදි හෝ අසා තිබෙනවා ය. ගොඩක් ගොන්නුන්ට පමණක් නොව ගොපල්ලන්ට ද විවිධ භාෂා වලින් උම්බෑ කීමේ හැකියාව තිබෙනවා ලු ය. ඔය කාට කාටත් ඒ බව සැකයි නම් රෑ නවයහමාරෙන් පමණ පසු රූපවාහිනියේ ගුවන් විදුලියේ පවා විවිධ භාෂා වලින් උම්බෑ කියන ගොන්නු සහ ගොපල්ලන් දැකීමට ඇසීමට හැකිය. ලියන්නා පත්තර කියවනවා සෑහෙන අඩු ය. එහෙත් කලාතුරකින් පත්තරයක් අතට ගත්තාම පොල්ගෙඩි අකුරින් පිටු පුරා උම්බෑ කියන ගොන්නු ලියන්නා දැක තිබෙනවා ය.

ලංකාවේ ගොන්නුන්ට නොතේරෙන එව්වා ද ගොඩක් තිබෙන්නේ ය. මතක් වෙන හැටියකට ඒවා මෙහි ලියන්නට ලියන්නා උත්සාහ කරනවා ය.

ගොන්නු හිතං ඉන්නේ හැමදාම උලා කන තණ බිම් උන්ගේ කියා ය. එහෙයින් හැමදාම තණබිම් වල අයිතිය රැක ගන්නට, ඒ අටමඟලෙම හිතාගෙන ඉන්නා වෙන වෙන ගොන්නු සමඟ ඇණ කොටා ගන්නවා ය. මේ එක ගොනෙක්ට වත් නොතේරෙන්නේ තණ බිම් මොන හරකෙක්ට වත් අයිති නැති බව ය. ඔළුවෙන් හිටගෙන කීවද, බීරි අලින්ට වීණා ගැහුවාට ඇහෙන්නේ නැතිවාක් මෙන් තණකොළ කා උම්බෑ කියන්නට පුරුදු ගොන්නුන්ට ඒවා කියා වැඩක් නැති ය. ඒ අව් අස්සේ ගොන්නු බලන ගොපල්ලන් ද තණ බිම් උන්ගේ බාප්පොච්චාගේ වාගේ හැසිරෙනවා ය. ගොනෙක් වැරදිලා වත් සීමාවෙන් පිට ගියොත් උන්ගේ රැස්පොට් බැලිය හැකිය. උන්දැලා එහෙම හිතාගෙන හිටියාට එව්වා උන්ටත් අයිති නැති ය. ඔය කොච්චර රැස්පොට් තිබ්බ ද ගොන්නු කෙතරම් කුළල් කාගත්තද ගොපල්ලන්ට වගක් වත් නැතිවාක් සේ ය. ආතල් එකේ තමන්ගේ වැඩක් බලාගෙන වස් දඬුවක් පිඹගෙන, කෑල්ලකට ලයින් දාගෙන උන් ඉන්නවා ය. ඉතින් ඇණ කොටාගන්න එකෙන් කෙළ වෙන්නේද ගොන්නුන්ට ය. එය නොතේරී තව තවත් මරාගන්නේ ද ගොන්නු ම ය.

ඔය කුමක් වුවත් ගොපල්ලෝ ගොපලු තනතුරට පත් වන්නේ කොහොමද යන කාරණාව ගොන්නුන්ට ඒ හැටි නිනව්වක් නැති පාට ය. එහෙම මෙව්වා එකක් තිබ්බ ද ඒ හැටි ගාණක් නැති පාට ය. ඔහේ වමාරා කමින් ඔළුව වනමින් ඉන්නවා ය. ලියන්නාට හිතෙන්නේ, ඒ ගොන්නු, තමන් ගොන්නු බව නොදන්නා නිසා කියා ය. මොකද මේ නිකම් ගොන්නු නොව ගොන් බබාලා නිසා ය. දෙන දෙයක් කා, වෙන දෙයක් බලාගෙන ඉන්නට මේ ගොන් බබාලා පට්ටටම කැමති ය. ඉඳහිට කරත්තයේ, බරබාගයේ බැන්ඳාම පොඩ්ඩක් කුණු කුණු ගෑව ද, බර අදින්නට පටන් ගත් විට ලෝස් නැතිව අයිතිකාරයාගේ අම්මාගේ අප්පුච්චාගේ පටන් පවුලේ බේබිලාගේ පවා බර අදිනවා ය. ඒ ගැන උම්බෑ ගාන්නට යන ගොනෙක් නැති ය.

මන්ද යත් ඒ උම්බෑ සද්දේ ජූංජක් හෝ වැඩි වුවහොත් පස්සට ගොපල්ලාගේ කෙවිටි පාර සුවර් බව හැම ගොනෙක් ම දන්නා නිසා ය. තත්වය එසේ වුව ද ඉඳහිට කණාවට වාගේ නාහෙට නාහන ගොන්නු ද සිටින බව කලාතුරකින් අහන්නට ලැබෙනවා ය. ඒ ද උන් සුද්දාගේ වෑන් වල යන චාරිකාවෙන් අනතුරු ව මස් කඩේට දැක්කුවාට ද පසුව ය.

“දුප්පත් කමත් වලිගය නැති ගොනා වැනි ය” කියා කතාවක් ලියන්නා පොඩි කාලේ පටන් අසා තිබේ ය. මොකද එකී කතාවට මුල්වූ ගොන්නු දෙන්නාගෙන් එකෙක්ට මැස්සන් එළවීමට වලිගයක් තිබුණේ නැති නිසා ය. මැස්සන් කනවා දැනුණ ද එළවන්නට වලිගයක් නැති ය. මෙහේ ගොන්නුන්ට වෙලා තියෙන්නේ ද ඔය හා සමාන සංගදියක් ය. අයිතිකාර ඇත්තෝ ඔක්කෝගේම වලිගය කපාලා ය. ලියන්නාට හිතෙන්නේ දැන් දැන් ඉපදෙන වහු පැටවුන්ගේ පවා වලිගය ඉපදෙද්දීම කපනවා කියා ය. මොනා වුණත් හදිසියකට මැස්සෙක් මදුරුවෙක් එළවාගන්නට වලිගය නැති එක ගැන නම් පට්ට දුක ය.

ගොන්නු ගැන කියන්නට ගොන් කතා තවත් තිබෙනවා ය. ඒත් එහෙම කතා ඔක්කොම එකට ලියලා ද වැඩක් නැති ය. පස්සේ දවසක තවත් ගොන් කතා පුළුවන් වුණොත් ලියන්නම් ය.

අන්තිමට කියන්නට තවත් එකක් මතක් වුණේ ය. ඒ ගොන්නු කොපමණ සිටියද එළදෙනුන්ගේ හිඟයක් දැනෙනවා වාගේ ය. මොකද මෙච්චර හරක් ඉන්නා රටේ කිරිපිටි ගිනි ගණන් ඇයි ද කියා සකබග් උන්දෑගේ අඩවියේ පෝස්ට් එකක් හුවමාරු වෙනවා දුටු නිසා ය. එක අතකින් බැලුවාම ඒ හැටි පුදුමයක් ද නැති ය. මොකද මේක මහ අමුතු ඇටයක් නිසා ය. පඳුරකට පයින් ගැහුවාමද ඇස් දෙකටම ඇඬෙන්නට ආශ්චර්යය එළියට පනින නිසා ය.

මේ උම්බෑ කිව්වා හොඳටෝම ඇතිය. හදිසියේ වත් සද්දේ වැඩි වෙලා කංකරච්චලයක් වගේ වලව්වට ඇසුණොත් ලියන්නාගේද වලිගය කපා සුද්දාගේ වෑන් වල එක්ක ගොස් එලොව පොල් පෙන්නාවි යැයි ලියන්නාගේ මෑණියන්දෑ කීවා ය. එහෙම වුවමනාවක් ලියන්නාට තාම නම් නැති ය. මේ ගොන් අඩවියට ඇවිදිං ගොන් කතා කියවා යන ගමන් ඔය මොනා හරි කොටාගෙන යන එකෙන් ලියන්නාට තවත් ගොන් කතා ලියන්නට හිතේවි ය. ඒ නිසා ඕන ගොනෙක් කැමති ගොන් කතාවක් ඕන විදිහකට දාගෙන ගියාට ලියන්නාට අවුලක් නැති ය.

© 2014 Pamuditha Zen Anjana

යුද්ධයට උපන්නෝ

අපි යුද්දෙට ඉපදුණ දරුවෝ. මේ පුංචි දූපත ඇතුළේ දන්න දවසේ ඉඳන් පැවතුණ, (ඊට ඉස්සරත් පැවතුණා ලු!) ඉදිරියටත් පවතින්නට නියමිත ජාතිවාදෙට ඔහේ මුදාහැරුණු ජීවියෝ කොටසක් තමයි අපි.

මම ඉපදෙන්නේ අසූඅටේ. කළු ජූලියට අවුරුදු පහකට පස්සේ. මමඉපදුණ දා ඉඳන් දෙදාස් නවය වෙනකම්ම ඇහුවේ යුද්දේ ගැන කතා. “පර දෙමළු” උන්ට රටෙන් කෑල්ලක් ඉල්ලපු හැටි, දුටුගැමුණු රජ්ජුරුවෝ දෙමළු පලවා හැරලා රට එක්සේසත් කරපු හැටි, ඇයි මේ රට අපේ (සිංහලයන්ගේ) වෙන්නේ, ඇයි කොටි මරාගෙන මැරෙන්නේ, යනාදී කතා බොහොමයක් ඒ කාල සීමාව තුළ අපි ඇහුවා. තේරෙන කාලෙට එද්දී අපි යාළුවෝ එක්ක වාද කළා. සමහර විට ඔය කතා බහට එක් වුණු දෙමළ යාළුවෝ උන් කොටි ගැන හිතන විදිහ අපිට තේරුම් කරන්න උත්සාහ කරලා බැරි බව දැනුණම, කාගෙවත් ඊළමකට වඩා යාළුකම වටින නිසාද කොහෙද කතාව වෙන මාතෘකාවකට මාරු කළා.

කොහොම හරි දෙදාස් නවයෙදි යුද්දේ ඉවර වුණා (?) කට්ටිය නම් කිව්වේ අපේ ජනාධිපති තුමා යුද්දේ ඉවර කළා කියලා. ළඟදි හිරෙන් නිදහස් වෙච්ච ජෙනරල් යුද්දේ ඉවර කළා කියලා තවත් සමහරු කිව්වා මට මතකයි. ඒත් ඇත්තටම යුද්දේ ඉවරද? අවි අතට අරගෙන දෙපැත්තෙම උන් එකිනෙකා මරාගත්තු යුද්දේ ඉවර ලු! එහෙමයි දන්න හැමෝම කියන්නේ. මගේ මොකෝ, යුද්දේ හැමදාමත් කොළඹ අපිට සෑහෙන දුරින් තමයි දැනුණේ. බෝම්බයක් දෙකක් කණ ළඟින් පුපුරලා කෙස්ගහකින් පණ බේරුණාම නම් ටිකක් විතර ළඟින් දැනුණා. ඊට පස්සේ, “ඔය කොටි ඔක්කොම වනසල නැති බංගස්තාන කරලා දන්න ඕන, උන්ගේ පවුල් පිටින් නැති කරලා දාන්නෝන” කියලා සතියක් විතර යනකම් තැන තැන බැණලා ගෙදර ගිහින් හවස ප්‍රවෘත්ති විකාශයේ කොටි අච්චරක් මෙච්චරක් මැරුණා ආමි එකේ දෙන්නෙක් විතරයි මැරුණේ වගේ කතා අහලා අනුපාතය ගැන කුරිරු සතුටක් විඳලා නිදාගන්න යනවා. ඒත් සතියකට දෙකකට පස්සේ ආයෙමත් කොළඹ වෙනදා වගේම කලබලකාරියි. (ලංකාවේ මිනිස්සුන්ට ඕනම දෙයක් මතක හිටින්නේ සතියයි කියලා වේලුපිල්ලේ ප්‍රභාකරනුත් කිව්වලු නේ)

යුද්දේ ඉවරවෙලා අවුරුදු හතරකුත් ඉවර වේගන එනවා. ඒත් අපි හැමෝම හිත් ඇතුළෙන් (සමහරු නම් පාරවල් වලත්) වෙන වෙන යුද්ද වල පටළැවිලා. ආණ්ඩුවේ යම් යම් දේවල් විවේචනය කළාම, “ෂ්ෂ්! කෑගහන්න එපා බූරුවෝ, සුදු වෑන් එකක යන්න ආසද?” කියලා  ඒ ගැන දන්නව කියන මිනිස්සු අහනවා. (ආණ්ඩුවේ කවුරුවත් තාම එහෙම අහනවා නම් මට ඇහිලා නෑ) පාරේ නම් දැන් යුද්ද කරන්න පටන් අරන් තියෙන්නේ හාමුදුරුවරුයි, (චීවරධාරියෝ?) සිංහලබෞද්ධ (තනි වචනයකි) මිනිස්සුයි. එයාලට ආගම ජාතිය බේරගන්න ඕනෙයි කියන්නේ. මුස්ලිම් මිනිස්සු තව අවුරුදු ගාණකින් රට අල්ලගන්න යනවයි කියන්නේ. අපේ කට්ටියගේ (සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම්) ජාතිවාදය අන්තර්ජාල සමාජ ජාල, අවුල්ජාලයක් කරලා. කුණුහරුපවලින්, තම තමන්ගේ ආගම් වල ධර්ම කාරණා වලින් දිගට කොමෙන්ට් දාලා වාද විවාද කරලා තමන්ගේ එක තමා හරි එක, ලොකු එක කියන්න දඟලනවා. සමහරු නම් කියනවා මෙව්වා වෙන වෙන අයගේ යටි උගුල් අහුවෙන්න එපා කියලා. (කියලා වැඩක් නෑ)

ඇත්තටම මේ රටේ මිනිස්සු කියන්නේ (මාත් ඇතුළුව) ඕපාදූප වලින් තොරව ජීවිතය ගෙවාගන්න බැරි ජාතියක්. යුද්දේ තියෙනකම් යුද්දේ ගැන ඕපාදූප ඇහුවා. දැන් යුද්දේ ඉවරවෙලා වෙන වෙන ඕපාදූප හොයනවා. ග්‍රීස් යක්කු, සුදු වෑන්, දුටුගැමුණුගේ කඩුව, මහින්ද රාජපක්ෂගේ වශී බෝලේ, පිටසක්වළ ජීවියෝ, තෙවන පාර්ශව, රෝහිතගේ ගෑණු ළමයගේ උපන් දිනේට දුන්න තෑගි, එජාපයේ ජාතිය පාවාදීම්, හලාල්, විදේශීය කුමන්ත්‍රණ, අනම් මනම් ඕපාදූප කෝටියයි.

යුද්දේ ගැන තාම කතා වෙනවා. කලින් විදිහට නැතුව වෙන වෙන විදි වලට යුද්දේ ගැන කතා වෙනවා. යුද්දේ ඉවර කළා කියන එක (ලංකාවේ අයට සතියකින් අමතක වෙන නිසාද කොහෙද ) දවස ගාණේ කවුරු හරි කියනවාමයි. ටීවී එකෙන් ඇහෙන “අවුරුදු තිහක යුද්දෙකට පස්සේ මේ රට දියුණු වෙන මේ අවස්ථාවේ..” කියන වාක්‍යයේ ඉඳන් සාමන්‍ය මිනිහා කියන “මොනා වුණත් යුද්දේ ඉවර කළානේ” කියන වචන ටිකට වෙනකම්ම මේක අපේ මොළවලට ‘ඉන්ජෙක්ට්’ කරලා. වෙන උදාහරණ ඕනේ නෑ, මේ මාත් ලියන්නේ.

දැන් හැබැයි පොඩි අමුතු විපර්යාසයක් වේගන යනවා. බොහෝ තැන් වල දකින්න ලැබුණු කාරණාවක් තමයි වැඩි දෙනාගේ හිත් වල හිටපු වීරයෝ දැන් මැරිලා කියන එක. දැන් ඒ රික්තකය මකන්න වෙන වීරයෝ නැති නිසා දුෂ්ටයා වීරයෙක් වේගෙන එනවා. පොඩ්ඩක් ආපස්සට හිතලා බැලුවොත් ඒ කාළේ යුධ වීරයෝ පසුව දුෂ්ටයෝ වුණු විදිහ ගැන සිදුවීම් කල්පනාවට එයි. සරත් ෆොන්සේකාගෙන් පස්සේ එකී කාරණාවට උදාහරණයක් වෙන්නේ වැලිවේරියේ වෙඩි තැබීම. “උඹලා ආරක්ෂා කරන්න බෝධි පූජා තියපු අපිට මෙහෙම නම්, උතුරේ හිටපු උන්ට කොහොමද කියලා අපිට හිතාගන්න පුළුවන්” කියන තැනේ ඉඳන් “මොනා වුණත් අවුරුදු තිහක් වත් මෙහෙම ගේම් එකක් තනියෙන් ගහන්න තරම් ප්‍රභාකරන් වීරයෙක්” කියන කාරණාවට එනකම්ම මේ රටේ මානසිකත්වය වෙනස් වේගන යනවා. ඥාණසාරගේ පටන් එක එක යටි අරමුණු රැගත් තනි තනි පුද්ගලයන් තාවකාලිකව ලංකාවට අවශ්‍යව තිබෙන වීරයාගේ භූමිකාව රඟපාලා ඒ කාරණාවෙන් අවධානය වෙන අතකට ගත්තට වතුරේ ඔබන්න හදන රබර් බෝලයක් වගේ ඒක උඩ එනවා.

ඒ එක්කම ප්‍රකාශනයේ නිදහස ගැන ප්‍රශ්න ඇහෙන්න ගන්නවා. වාරණය කියන කාරණාව සාමාන්‍ය වචනයක් බවට පත් වෙනවා. පවතින ක්‍රමයට එරෙහිව යමින්, සිදු වෙමින් පවතින විකාරරූපී සිදුවීම් ගැන තමන්ට හරි කියලා හිතෙන දේ ගැන කතා කරන බොහොමයක් දෙනා අතුරුදන් වෙනවලු. එහෙම නැත්නම් ඒ අය රාජ්‍ය විරෝධී, දේශද්‍රෝහී ලේබල් වලට එහෙමත් නැත්නම් කොටි පිල්ලියක්, එන්ජීඕ කාරයෙක්, හම්බයෙක් වගේ ලේබල් වලට ලක් වෙනවලු. කලා කාරයන්ට තමන්ගේ නිදහස වෙනුවෙන් කලාව කැප කරන්න වෙනවලු. හැබයි වගකිව යුත්තන්නම් කියන්නේ එහෙම එකක් නෑලු. මේවට අනේ මන්දා සරත් කියලා හුස්මක් අරගෙන දුක තමා රංජනී කියලා මේ වගේ ලිපියක් එක්ක ඒ හුස්ම පිට කරලා දාන එක ඇර වෙන කරන්න දෙයක් නෑ (?)

එකී මෙකී නොකී සියළුම කාරණා පැත්තකට දැම්මම, මොනා වුණත් අපිට තාම කල්පනා කරන්න කාරණාවක් ඉතුරුවෙලා තියෙනවා. ඇත්තටම යුද්දේ ඉවරද? නැත්නම් හරි යුද්දේ පටන් ගත්තේ දෙදාස් නවයෙද?

– යුද්දේ නැතුව පාළුයි! | Bored without War!

© 2013 Pamuditha Zen Anjana