පරණ පොතකින් කොළයක්

කාලයක් පසුදොර ලියූ චාමියා දැන් ඊටත් පසු දොරකින් “ඒ කාලේ” ගැන කතා ලියනා පොතෙන් කොළයක් කැඩීමට මටද සිත් දුන්නේ නාසා ගිය නදීශාවන් අත්හළ කියුමක් නිසාය.

“කව්රු කොහොම කිව්වත් ලොව කරුණිකම නායකයා අප මහා විදුහල්පති තුමාය” ~ Nadeesha Chandrasena

නදීසාවන්ගේ ඉහත කියමන හා මා එකෙන්ම එකඟ වන්නේ සහේතුකවය.

මන්ද යත් ඒ කතාව අපේ විදුහල්පතිතුමාටත් අදාළ නිසා ය.

කාලයක් පංති කාමරයේ යතුර භාරව සිටි නිසා උදේ පාන්දර පාසැලට එද්දී ප්‍රසන්න මුහුණකින් වේවැලත් අතේ තියාගෙන ගේට්ටුවත් ඔෆිස් එකත් අතර පාරේ එහාට මෙහාට ඇවිදින විදුහල්පතිතුමා දුටු විට “ගුඩ් මෝර්නින් සර්” කීම සහ කුණු ඇහිඳීම එදිනෙදා චර්යාවක් වී තිබුණා මතක ය.

මන්ද යත් සැම විටම පාහේ ඔහුගේ පිළිතුර වන්නේ “ගුඩ් මෝර්නින්.. ඔය කොළ ටික ඇහිඳගෙන යන්න” බැවිනි.

අප පාසැල වෙනත් විදුහල්පතිවරයකු යටතේ එතරම් පිරිසිඳුව තිබූ කාලයක් මට මතක නැති ය.

අපේ පංති කාමර පිහිටියේ පාසැලේ කාර්යාල ගොඩනැගිල්ලේ ඉහළ මාලයේ ය. විවේක කාලය අවසන් බව දැක්වෙන සීනුව නාද වන විට වේවැලත් සමග එළියට බසින විදුහල්පතිතුමා තම නිල සංචාරයේ නිරත වන්නේ විවේක කාලය අවසන් බව අමතක වූ සිසුන්ට වේලාව මතක් කරන්නට සහ විදුහල්පති කාර්යාලය හා හරි කෙලින් පිට්ටනියට එහායින් පිහිටි ආපන ශාලාවේ කෑම සහ ප්ලේන්ටී අතර සිර වූ සිසුන් ඉන් නිදහස් කිරීමට ය. එම සීනුව නාද වූ පසු අප වැඩිපුරම විපරම් කරන්නේ විදුහල්පතිතුමා කොහේද යන්න විමසීමට ය. තනි සුදු අත්දිග කමිසය සහ කලිසමෙන් සැරසුණු ඔහු පාසැල් නිල ඇඳුමෙන් වෙනස් වන්නේ අත්දිග කමිසය සහ පැළඳ සිටින ටයි පටිය නිසා පමණකි. එබැවින් කලබලකාරී සිසුන් අතර ඔහු සොයාගැනීම ඉතාමත් අපහසු කාර්යයකි.

විවේක කාලයට පසු කාලපරිච්ඡේදයේ විදුහල්පති තම සංචාරයේ නිරත වන බව දන්නා සිසුන් අතර ඒ කාලයේ ප්‍රචලිතව තිබූ විනෝදාංශයක් වූ “පිනා එනෝ” ආතල් එක ගැනීමට ගොස් දිනක් කුජීත වූ අයුරු මට මතක ය.

ඉහළ මාලයේ සිට කෙලින්ම විදුහල්පති කාර්යාලය අසළට විවර වෙන පඩි පෙළ කෙළවරට බියෙන් පැකිළෙමින් යන සිසුන් කණ්ඩායමක් හදිසියේම ගාල කඩාගත් හරක් රැළක් මෙන් “පිනා එනෝ” යනුවෙන් කෑ ගසමින් දුව විත් ඩෙස් උඩින් පැන පංතියේ හිඳ ගැනීම මෙහිදී මූලික වශයෙන් සිදුවේ. ඉන් අපේක්ෂා කෙරෙනුයේ පංතියේ එවිට ආතල් එකේ ඩෙස් උඩ හිඳගෙන කකුල් පද්දමින් කතා දාගෙන සිටිනා සිසු සිසුවියන්ගේ ආතල් කුඩු කිරීමයි.

දිනක් විවේක කාලයෙන් පසුව නැවත පංති කාමරයට ගොස් ඒ කාලපරිච්ඡේදයට නියමිත ගුරුවරයා පැමිණ නැති බව දැන පහළට ගිය කණ්ඩායමත් සමග “පිනා එනෝ” යනුවෙන් කෑ ගසමින් දුව විත් ඊට ඉහළ මාලයේ සිට පහළට බසිමින් සිටි විදුහල්පතිගේ ඇඟේ හැපී විළිලජ්ජාවට පත් වූ අයුරු මතක් වෙද්දීත් දැන් නම් හතර හිනා ය. විදුහල්පතිතුමාට ද සිනහ පහළ වූවෙන් කුඩා වේවැල් පහර කීපයක් ඒ මේ අතින් රැන්ඩම්ලි කා “දුඃ පංතිවලට” කියා අසාගෙන පංතිවලට ගියා මතක ය.

තවත් දිනෙක අප දහදෙනෙක් පමණ “ෆ්‍රී පීරියඩ්” එකක් ආපන ශාලාවේ ගත කර එළියට බහින්නට හදද්දී, කාර්යාලයෙන් එළියට බට විදුහල්පතිතුමා සංඥා කර අප සියල්ල ගෙන්වා කාර්යාලය ඉදිරියේ සිටුවා තිබ්බා මතක ය. විනාඩි තිහක්  හතළිහක් පමණ යත්දී ප්‍රාථමික අංශයට පාසැල නිමවීමේ වේලාව හඟවන සීනුව නාද විය. එකේ දෙකේ පංතිවල පොඩි එවුන් පන්තිවලින් පෝලිමට එළියට බැස පිට්ටනිය පසු කරත්දී පෝළිම් ලොවෙත් කඩාගෙන ආතල් එකේ දුව එනු දුටු විදුහල්පතිතුමා අප කිහිප දෙනාට සන් කොට පොඩි උන්ගේ පෝළිම් හදන්නට කීය.

පෝළිම් හදනා අතරේ අප සමග හිටි “ගප්පියා”(නෑ නෑ ඒ ගප්පියා නෙමෙයි වෙන එකෙක්) යන අන්වර්ථ නමින් හැඳින්වූ සගයෙක් මරු වැඩක් කළේ ය.

අර පෝළිමට යන්නට හදනා පොඩි උන්ට විදුහල්පතිතුමා පෙන්වූ ඔහු “මල්ලී අතනින් යද්දී අර මාමට ටටා කියන්න හොඳේ” යනුවෙන් පැවසීය. අර පොඩි උන් දන්නා විදුහල්පතීත්වයක් නැති නිසා උන් හැමෝම කාර්යාලය පසු වෙත්දී මහ හඬින් “මාමේ ටටා.. මාමේ ටටා” යනුවෙන් අත් වනමින් යනු දැක විදුහල්පතිතුමාට ද හතර හිනා ගියා මතක ය. පොඩි උන් ටික ගේට්ටුවෙන් එළියට ගිය පසු සිනාමුසුව සිටි විදුහල්පතිතුමාට “සර් අපිත් පංතිවලට යන්නම් එහෙනම්” කියා ශේප් වී එන්නට අපට හැකිවූයේ ඔහුට විහිළුවක් සිනාසී භාර ගැනීමට හැකිවූ නිසා බව නම් ෂුවර් ය.

ඔහු, සිසුවෙක් වරදක් කළ විට අම්බානක නෙළනවා මෙන් පේන්නට වරදකාරී සිසුවා අල්ලා වටේ පිටේ බිත්තිවල හප්පා පිටට ගසා මහා කලබගෑනියක් සාදන නමුදු ඒ ගහන එකක්වත් රිදෙන්නට ගැසූ බවක් මේ වන තෙක් අසා නැත. (නමුත් ඊට හරියන්නට මාරාවේශයෙන් පහර දෙන ඇරියස් සහිත සහකාර විදුහල්පතිවරයෙක් සිටි බව ද නොකියාම බැරිය. ඔහු සිටියොත් නම් වැඩේ එහෙම ලේසියෙන් ගොඩ යන්නේ නැති ය. පාසැලෙන් ඉවත් වූ බොහෝ දෙනා තාමත් ඔහු සමග බද්ධ වෛරයකින් සිටිනා බවද ෂුවර් ය.) විදුහල්පතිතුමා අත මෙහෙක් කොට බොකුටු කර පිට මැදට ගසන පහරවල රිදීමක් නොවුණද “දබොක්” යනුවෙන් මහා හඬක් නැගෙයි. ඊට වටා පිටාවේ සියල්ලම අතිශය භීතියට පත් වී එකෙන්ම සයිලන්ට් වී යයි.

ශිෂ්‍ය නායකයකුව හිටි කාලයේ වෝනින් දෙකකට පසුවත් “කට්” එකක් කපා පාසැල් ගිය දවසක ඔෆිස් එක තුළ මා කොටු කර බැජ් ගලවා මා ඒ මේ අත විසි කර එසේ “පහර දී” ඇති කළ කලබගෑනිය දැක මොකද්දෝ සයින් කරගන්නට කියා ඔෆිස් එකට අවේලාවේ ඇවිදින් සිටි මගේ යෙහෙළියකගේ ඇසට කඳුළු ද නැගුණා මතක ය (මලිත් චංචලා වගේ සිද්දියක් නම් නොවේ). එහෙත් මා නම් සිටියේ ඒ මේ අත විසි වීමෙන් ඇති වූ තුෂ්ණිම්භූත බව හා කැටි වුණ මද බියකින් වුවද අමුතුම අන්දමේ ආතල් එකෙනි. ඇමියුස්මන්ට් එකකිනි.

මන්ද යත්, හරි හැටි රිදෙන්නට පහරක් වත් ගැහුවේ නැත්තේ ඇයි කියා මා කල්පනා කරමින් සිටි බැවිනි.

ඔහු කවදාවත් සිසුවෙක්ට රිදෙන්නට පහර දී නැති බව මා දන්නා හැටියට බොක්කෙන්ම කිව හැකි ය. වනාතමුල්ල මැගසින් පාරේ සිට අප පාසැලට පැමිණෙන දාමරික ගැටවරවියේ හුන් මැරෑටි කොල්ලෝ සෑහෙන ගණනක් ගොඩ ගියේ වරදකදී ඔහු ඇති කරන මහා කලබගෑනියෙන් සහ ඉන්පසු කියනා වචන කිහිපය හිතට වදින්නට කියන නිසා බව මට බුදු ෂුවර් ය.

කල් ගතවී ඒ ලෙවල් රිසල්ට්ස් ආ දවසේ (මා ඒලෙවල් ෆේල් ය) මා පාසැලෙන් සමුගැනීමට ඔහු හමුවීමට ගිය අවස්ථාවේ ඔහු විසින් කියන්නට යෙදුණු, මගේ ජීවිතය වෙනස් කළ කතාවක් තාමත් මා මතකයේ රැව් දේ. අවසානයට එයද මෙතනට අතහැර මෙය අහවර කර දමමි. මන්ද යත් මේ වෙද්දී මතකයට නැගෙන කෙළවරක් නොමැති රස කතා ලියන්නට ගියහොත් ඉවරයක් නැති නිසා ය.

“තමුසේ පහනක් වගේ මිනිහෙක්. තමුසේ ඒක තේරුම් අරන් වැඩ කරන්නේ නෑ. එහෙම කළානම් තමුසේ ඉන්නේ මෙතන නෙමෙයි!”

© 2015 Pamuditha Zen Anjana

Advertisements

One thought on “පරණ පොතකින් කොළයක්

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s