සන්දීප මධුෂාන් පුංචි පුතාගේ වීර ක්‍රියා

උබේ අම්මගේ පනුවෝ හුත්තෝ. උබේ අම්මගේ පුකට කොකෙක් දාන්නද කොටන්න? පිස්සු බල්ලෙක්වත් ලෙව කන්නේ නැති උබේ අම්මගේ පුකට කොක්කු කොටයිද කියන්නත් සැකයි උබේ අම්මා පුක විකුනපු එක තමයි සුදූ ලොකුම කතාව. ලන්කාවට එන්නකෝ, අරාක්ෂිතම තැන එයාර් පෝර්ට් එක. උබ වාර්තාවක් තියනවා එයාර් පෝර්ට් එකේ බල්ලෙක් වගේ සෙම දාලා වෙඩි කාලා මැරිලා උබව මම මැරුවම උබේ අම්මට අයේ පුක විකුන්න වේවි නේද? බය වෙන්න එපා පකයෝ උබේ අම්මගේ පුක පල්ලියෙන් ගන්නවා . අල්ලහ් උබේ අම්මගේ පුක එනකන් මග බලන් ඉන්නේ. මෙන්න හුත්තෝ අපේ අල්ලපු ගෙදර බල්ලත් උබේ අම්මට පුකේ අරිනවා ඇයි උබ හැන්ගෙන්නෙ? ලන්කාවට වරෙන් උබේ පවුලේ ඔක්කොටම එන්න කියපන් එයාර් පොර්ට් එකට ? උබ දවසක් දීලා අවොත් උබට මම එයාර් පෝර්ට් එකේදිම වෙඩි තියන්නේ. උබ හිතන් ඇති එහෙම කරන්න බෑ කියලා උබ ලේ පෙරාගෙන දගලනකොට උබ දැනගනීවී මම කවුද කියලා. ආහ් උබේ අප්පා මැරිලද? උබේ අම්මා පුක 250ට විකුනලා උබට කන්න දීපු නිසා තමයි බොට ඔහොම උනේ උබ ගිහින් අම්මගේ පුක කාලා නිදාගනින් පොන්නයා උබට තාත්තා කෙනෙක් නෑ හුත්තෝ . මැරු එකා උබේ තාත්තා නම් වරෙන් මාව හම්බෙන්න. උබ එනකන් මම කියන්නේ උබේ අම්මා වේසකමේ යනකොට උබේ අම්මට බල්ලෝ හිකුවා කියලා. උබ වරෙන් ලන්කාවට . උබ වරෙන් අපේ රටට පුලුවන් නම් මට දවසක් දීලා උබේ මුලු පවුලම ඇවිත් හිටියත් මම උබට දෙයියන්ගේ නාමෙන් වෙඩි තියනවාමයි. පමුදිත ලන්කාවට එන්න ඔයා අපි හම්බෙලා කතා කරමු බන්. මම උබේ අවසන් ගමන එක්ක යන්නම්. එහෙම හොදයි නේද? උබේ උපරිමේ මාව යවන්න බලපන් මොකද උබේ අම්මාව තාත්තව උනත් අවසන් ගමන් යවන්න උබත් එක්කම මම බලාගෙන ඉන්නවා. නන්ගිලා අක්කලා එහම ඉන්නවා නම් අපි බාරගන්නම් . අපේ බල්ලෝ ඉන්නවා ඇති කරන උන්ගේ පොල්ලේ හිරි යාවි නේ මම මේ උබට අබියෝගයක් කරන්නේ. උබ ලන්කාවට වරෙන්. එන දවස කියපන් එයාර් පෝර්ට් එකේ ඉදන්ම උබේ පස්සෙන් අපි ඉන්නම් උබ කෑලිවලට ඉරනකන්ම. උබේ ආරක්ෂාව අපි බලාගනම්. උබත් එක්ක මූන්ට මූන විසදගන්න ලෑස්තියි. කට කපලා නිකන් ඉන්නේ නෑ. උබට අයේ පොස්ට් දන්න ඉඩ දෙන්නේ නෑ. උබ අයෙත් පෝස්ට් දැම්මොත් මම පරාදයි. උබව මරලා උබේ ගෙදරත් මම ගිනි තියාලා දානවා. මිනිස්සු එක්කම හරි අලු වෙලා යවි නේ බන් උබේ ගෙදර. ඒ යන ලෝකෙදි ගෙයක් හදග්නින් කට පරිස්සම් කරගෙන.උබේ ගෙදර උබේ පවුලේ එවුන් එක්කම ගිනි තියන එක මගේ ආතල් එක Mu enne na munata muna. hangila tmai inne. ඒක තමයි බන්, මූ සුද්දොන්ගේ ගූ කනවා, මුගේ අම්මා කන්නෙත් සුද්දොන්ගේ ගූ පොන්ට් එක පෙන්නම් උබේ අම්මාගේ පුකට සුපර් ග්ලූ දාලා. උබ මාත් එක්ක හැප්පියන් කෙලින් ඇවිත් පිරිමියෙක් වගේ. තොපි වගේ පිට රට ඉදන් සුද්දොන්ගේ පුක ලෙවකාලා හම්බකරන්නේ නෑ යකෝ අපි. අපි මහන්සියෙන් එකෙක්ටවත් වහල නැතුව හම්බකරන්නේ. තෝ එනවා නම් එයාර් පෝර්ට් එකෙදී උනත් උබව බල්ලෙක් වගේ මරලා දාලා ඕන හිර කූඩුවක යන්න මම ලෑස්තියි. උබ හිතන්නේවත් නැති වෙලාවක උබත් ඉවර කරලා උබේ තාත්තගේ පුකට වෙඩි තියාලා උබේ අම්මාගේ පුකත් කාපාගෙන යන්නේ. උබේ අම්මගේ පුක ගගට දැම්මට වැඩකුත් නෑ මාලු කන්නෙත් නෑ සුද්දෝ ඇරපු පුකවල් නේ. උබේ අම්මගේ පුක මම Export කරන්නම් . රටේ ආර්තිකේ වෙනුවෙන් ෆේක් වලින් ඇයි කෙලින් ඇවිත් පුලුවන් දෙයක් කියපන් පකයෝ? උබේ අම්මාගේ හුත්තේ ඉදන් ඉරන්නේ කැරියා දැනගනින් උබ වරෙන් මූනට මූන වරෙන් පකයෝ. මම උබව මරනවා උබේ අම්මගේ පුකේ ඉදන් හම ගහන්නේ සින්හලෙන් කියපන් පකයා. උබෙ අම්මටයි ගෑනිටයි සුද්දෝ පුකේ ඇරියද? උබේ අම්මා උබට කන්න දුන්නේ පුක පල්ලියට දීලද? මරන්න? උබ ඇවිත් පුලුවන් නම් ඔය ටික මගේ ඉස්සරහ කියපන්කෝ? මම සැදැහැවත් එකෙක්. උබට පුලුන් නම් ඔය වචන ටික උබේ කටින් මගේ ඉස්සරහා කියපන්. මම ලෑස්තියි උබව හම්බෙන්න. මම ගල්ලේ පිලානේ ගෙවල්. උබ කොහෙද? කොහෙද්ද හම්බෙන පුලුවන්? පොර ටෝක් දෙනවා නම් පිරිමි වගේ කරලා පෙන්නපන් පොන්නයෝ නොවී. උබව මම මගේ අත් දෙකෙන් මරන්නම් . උබ ඔය කිව්ව ටික ඇවිත් මගේ ඉස්සරහා කියපන්. අපි වෙලාවක් දගෙන හම්බෙලා කතා කරමු. උබට පුලුවන්ද? උබේ ටෝක් ෆෙස්බුක් එකේ විතරද? උබේ ගෙදර මිනිස්සු එහෙමත් ඇති නේද? අම්මා එහෙමත් ගෙදරද ? ගෑනි දරුවෝ එහෙම ගෙදර කොහෙද කියපන් එන්නම් රෑ වෙලා උන හිතන්නේ නැතිව් එලාවක. මගේ බල්ලා ඔයාගේ කෙල්ලට පුකේ අරින්නේ හැමදාම ඔයාව රැකගන්න . මගේ බල්ල නිසයි උබේ කෙල්ලට කිරි එරුනේ? බොරු නම් වරෙන් හම්බෙලා කතා කරන්න. උබේ කෙල්ලත් අරන් වරෙන් මම බල්ලා අරන් එන්නම් උබේ කෙල්ලට පුකේ ඇරවන්න. මෙන්න මේකී හොයාගන්න ඉන්නේ බල්ලොන්ගේ පොල්ලේ හිරි අරින්න. පුපේ ඇරෙව්වම හරි බල්ලොන්ට කියලා උබට කට වහගන්න. ගැට්ට කැඩුනා කියල ඇහුවොත් පපුව පැලෙයි නේ උබේ? පමුදිත උබ අනුන්ගේ ආතල් නේ කඩනේ කැරි හම්බයා උබ වරෙන් මූනට මූන කතා කරන්න. උබේ අම්මට බල්ලෝ හුකලා උබව තණකොල පිස්සක් මත පත බැව්වා. උබේ බෙල්ල කඩන්න මම ලෑස්ත්යි, වරෙන්කෝ හම්බෙන්න. උබ මේකේ රගන්නේ නැතුව වරෙන් පාහරයා මම විශ්වාස කරන දෙවි හාමුදුරුවන් පල්ල උබ මට දවසක් දීලා වරෙන් උබට උබේ නෑදැයෝ බල්ලන්න මම ඉඩ තියන්නේ නෑ උබේ ඇස් අරින්න දොස්තරලට ඉඩ තියන්නෙත් නෑ. මම උබව මරනවා . උබ මට දවසක් දීලා වරෙන් පිරිමියෙක් වගේ. උබට නිවාඩු නැත්නම් මම උබට නිවාඩු අරන් දෙන්නම් උබෙඋ ගෙදර කියපන් මම උබේ ගෙදර ගිනි තියනවා උබට නිවාඩු ලැබෙයි වරෙන් මරයා ලගට උබේ. උබ එන දවස මට කියපන් මම එනවා උබේ අවසන් ගමන එක්ක යන්න උබ මරන එකේ වගකීම මම බාරගන්නේ. මම සන්දීප් පමුදිත පිරිමියෙක් නම් උගේ අම්මට බල්ලෝ නිසා කිරි එරුනේ නැත්නම් ඌ ඒවි මාව හම්බෙන්න. මාරයා ලන් උනාම ඌ මෙහ්ම කතා කියනවා ඇති. උගේ අවසන් ගමන මම අරන් යන්නම්. පමුදිත මම ගල්ලේ උබේ ගෙදර තියෙන තැන කියපන් උබේ ගෙදර අලු එකතු කරන්න උබට ඉක්මනට ලන්කාවට එන්න පුලුවන් උබ ආවම උබෙත් අලු මම ම ගගක පා කරන්නම්. වරෙන්. මට උබව ඔනේ. මගේ අත් දෙකෙන් උබ මේ ලෝකෙන් යවන්නම්. මූ ඉන්න තැන මුගේ ගෙවල් ගැන කියපන්. මුගේ අම්මා තාත්තා උනත් කමක් නෑ උස්සන් යන්න. කෑලි එකතු කරන්න මූ ඒවි ආවම මුගේ කෑලි ගැන බලාගන්නම්. සන්විදාන නෙවෙයි මගේ නම සන්දීප් උබ මූන දීලා කෙලින් ඇවිත් මාත් එක්ක කතා කරපන් උබට මාවද දැනගන්න ඕනේ? උබ වරෙන් මාව හම්බෙන්න හුත්තොගේ පුතා. තොගේ අම්මවත් බල්ලෙක් වගේ මරලා දානවා යකෝ. තොපිව මට ලොකු නෑ පකයෝ. උබ දවස දීපන් උබේ අම්මට කියපන් උබේ පොස්ටර් ගහන්න ලෑස්ති වෙන්න කියලා එකත් කියලා පොලීසි බැරි නම් උසාවි එක්ක වරෙන් . කටින් ලේ වක්කරගෙන යන්න උබටත් දෙන්නම් වරෙන් උබලා ඔක්කෝම ඔක්කොම මරලා දාලා තමයි මම කූඩුවට යන්නේ. මම කවුද කියන්න හොයපන්. උබේ ගෙදර කියපන් උබේ අම්මා රෑට මම අරන් එන්නම් මගේ එවුන්ට නිකන් ඉන්න එකේ හුක හුකා ඉන්න මම විශ්වාස කරන දෙවි හාමුදුරුවන් පල්ල උබ මට දවසක් දීලා වරෙන් උබට උබේ නෑදැයෝ බල්ලන්න මම ඉඩ තියන්නේ නෑ උබේ ඇස් අරින්න දොස්තරලට ඉඩ තියන්නෙත් නෑ. මම උබව මරනවා . උබ මට දවසක් දීලා වරෙන් පිරිමියෙක් වගේ. උබට නිවාඩු නැත්නම් මම උබට නිවාඩු අරන් දෙන්නම් උබෙඋ ගෙදර කියපන් මම උබේ ගෙදර ගිනි තියනවා උබට නිවාඩු ලැබෙයි වරෙන් මරයා ලගට උබේ. උබ එන දවස මට කියපන් මම එනවා උබේ අවසන් ගමන එක්ක යන්න උබ මරන එකේ වගකීම මම බාරගන්නේ. මම සන්දීප් uba mata bayada? marenna baya natnam kiyawanne natuwa waren උබේ ගෙදර තියෙන තැන කියපන්. මම උබේ ගෙදර එවුන් පන පිටින් ගිනි තියනවා. කියපන් ඕන තැනක . මම සන්දීප් ගෙදර ගාල්ලේ. සැක කාරයෝ නෑ., කරන්නේ මම. උබ පිරිමියෙක් නම් ගෙදර තියෙන තැන කියපන් පුලුවන් නම් ගෙදර බේර ගනින්,. මම උබට අභියෝගයක් කරන්නේ. උබේ ගෙදර තියෙන තැන කියපන්. මම උබේ ගෙදර එවුන් පන පිටින් ගිනි තියනවා. කියපන් ඕන තැනක . මම සන්දීප් ගෙදර ගාල්ලේ. සැක කාරයෝ නෑ., කරන්නේ මම. උබ පිරිමියෙක් නම් ගෙදර තියෙන තැන කියපන් පුලුවන් නම් ගෙදර බේර ගනින්,. මම උබට අභියෝගයක් කරන්නේ. උබේම එකක්ද? එහෙමද ප්‍රචාරය? උබේම මිනිය හොයන්නත් නැති වෙනවා බන්. උබේ ගෙදර තියෙන තැන කියපන්. මම උබේ ගෙදර එවුන් පන පිටින් ගිනි තියනවා. කියපන් ඕන තැනක . මම සන්දීප් ගෙදර ගාල්ලේ. සැක කාරයෝ නෑ., කරන්නේ මම. උබ පිරිමියෙක් නම් ගෙදර තියෙන තැන කියපන් පුලුවන් නම් ගෙදර බේර ගනින්,. මම උබට අභියෝගයක් කරන්නේ. උබේ ගෙදර තියෙන තැන කියපන්. මම උබේ ගෙදර එවුන් පන පිටින් ගිනි තියනවා. කියපන් ඕන තැනක . මම සන්දීප් ගෙදර ගාල්ලේ. සැක කාරයෝ නෑ., කරන්නේ මම. උබ පිරිමියෙක් නම් ගෙදර තියෙන තැන කියපන් පුලුවන් නම් ගෙදර බේර ගනින්,. මම උබට අභියෝගයක් කරන්නේ. උබේ ගෙදර තියෙන තැන කියපන්. මම උබේ ගෙදර එවුන් පන පිටින් ගිනි තියනවා. කියපන් ඕන තැනක . මම සන්දීප් ගෙදර ගාල්ලේ. සැක කාරයෝ නෑ., කරන්නේ මම. උබ පිරිමියෙක් නම් ගෙදර තියෙන තැන කියපන් පුලුවන් නම් ගෙදර බේර ගනින්,. මම උබට අභියෝගයක් කරන්නේ. උබේ ගෙදර තියෙන තැන කියපන්. මම උබේ ගෙදර එවුන් පන පිටින් ගිනි තියනවා. කියපන් ඕන තැනක . මම සන්දීප් ගෙදර ගාල්ලේ. සැක කාරයෝ නෑ., කරන්නේ මම. උබ පිරිමියෙක් නම් ගෙදර තියෙන තැන කියපන් පුලුවන් නම් ගෙදර බේර ගනින්,. මම උබට අභියෝගයක් කරන්නේ. Uba mata bayada pamuditha ? Pamuditha mama ubage awasan gamana genayanawa deiyo mage me ath deken උබේ ගෙදර තියෙන තැන කියපන්. මම උබේ ගෙදර එවුන් පන පිටින් ගිනි තියනවා. කියපන් ඕන තැනක . මම සන්දීප් ගෙදර ගාල්ලේ. සැක කාරයෝ නෑ., කරන්නේ මම. උබ පිරිමියෙක් නම් ගෙදර තියෙන තැන කියපන් පුලුවන් නම් ගෙදර බේර ගනින්,. මම උබට අභියෝගයක් කරන්නේ.
~ මීට සන්දීප මධුෂාන්
Untitled-1
මා දැමූ ෆේස්බුක් පෝස්ට් එකකට, එක් දිනක් තුළ එනම්, 2016 අගෝස්තු 13 වැනිදා උදෑසන 09.36 සිට හැන්දෑවේ 06.52 දක්වා කාලය තුළ, සන්දීප මධුෂාන් නමැති කුඩා දරුවකු, මා, මගේ මව හා අනෙකුත් නෑදෑ හිතමිත්‍රාදීන් වෙත ඇති ආදරය ගෞරවය පළ කිරීම වෙනුවෙන් දැමූ සියළුම කමෙන්ට් වල එකතුවකි. මාගේ අවධානය දිනා ගැනීම උදෙසා මෙතරම් අකුරු ප්‍රමාණයක් ඒ වෙනුවෙන් වැය කළ ඒ දරුවා හා ඔහු විසින් මගේ පෝස්ට් එකේ ටැග් කරන්නට යෙදුණු එහෙත් කිසිදු කමෙන්ට් එකක් පළ නොකළ ඔහුගේ දයාබර හිතමිත්‍රාදීන් වන රස්තා ටයිගර්, යං බෝයි, රොක්ස්ටා ගැන්ස් හා කසිරි චුට්ටෙ යන අයට මේ බ්ලොග් පෝස්ට් එක උපහාරයක් ලෙස පළ කරමි.
~ පමුදිත

බබා හුකුං ඉඳං හිටං

බබාලන්තයේ ජනගහණ වර්ධන වේගය මෑතක සිට ඉතාමත් ඉහළ ගොස් ඇතැයි ලියන්නාට ළඟකදී පටන් වෙනදාට වඩා දැනෙන්නට පටන් ගත්තේ ය. ඒ රට ජාතිය රකින්නට පෙරට ආ බබාලා ලයිට් නිවා රෝස කැලෙන් බබ්බු ඇහිඳීම ඉහළ ගිය නිසා නොවේ. බබා රජයේ සංගණන වාර්තා වලට අනුව හෝ සංඛ්‍යා ලේඛණ දත්ත සළකා බැලීමෙන් අනතුරුව හෝ ද නොවේ. මෑතක දී පටන් එක එක බබාලා දාන බබා පාට් ප්‍රමාණය ඉහළ ගිය නිසා ය. බබාවරණයෙන් පසු සිදුවූ දෑ හා එක් එක් බබාලා කළ කී දෑ පිළිබඳව මොන්ටිසෝරි දැනුමක් හෝ ඇති මෙය කියවන බබාලාට, අමුතු ඇටයේ බබාලා ප්‍රමාණය ඉහළ ගොස් ඇති වග දැනෙන්නට ඇති බැව් නිසැක ය.

ඉදින් මේ කියන්නට යන කතාව බබාලන්තයේ බබාලා හා ඔවුන්ගේ බබා පාට් ගැන ය. පොඩි දේටත් හිත රිදෙන බබාලා සහ මෙහෙක් කරද්දී පුෂ්පය විකසිත වෙන බබාලා වෙත් නම් කරුණාකර මෙය නොකියවා සූප්පුවක් කටේ ඔබාගෙන වෙනත් බබා හුකුං වැඩක් බලාගන්නේ නම් හොඳ ය.

බබාලන්තයේ වැඩකටයුතු සිදු වන්නේ ඉතාමත් සංකීර්ණ බබා වැඩ කෝටියක් සමග ය. බබා වැසියන් කන්නේ බොන්නේ ද ශරීර කෘත්‍යය ඉටු කරන්නේ ද එදිනෙදා වැඩ කටයුතු පිළිබඳ තීන්දු තීරණ ගන්නේ ද එකී මෙකී නොකී දෑ සියල්ල කරන්නේ ද වැව උඩ ඩේ කෙයා සෙන්ටර් එකට පත් කර යවන බබාලා පිළිබඳ අපරිමිත විශ්වාසයක් තබා ය. ඩේ කෙයා සෙන්ටර් එකට තෝරා යවන බබාලා සියල්ලම පාහේ එකී විශ්වාසය එක් එක් වේලාවට බිඳ දමන අතර, එසේ බිඳ දැමූ පසු බබා පාට් දෙකෝටියක් පමණ දමා ඡන්ද දායක බබාලා සනසන්නට ලොලිපොප් දෙන්නෝ ය. ඡන්ද දායක බබාලා ද ඒ ලොලිපොප් සාමාන්‍යයෙන් සතියක පමණ කාලයක් රස විඳ විශ්වාසය පිළිබඳව වගේ වගක් නැතුව නැවත සූප්පු කටේ ගසාගෙන තමන්ගේ බබා ජීවිත සටනේ නියැලෙන්නෝ ය.

විශ්වාසය කඩ වෙන්නට යන බව ඉඳ හිට දැනෙන බබාලා පාරට බැස පෙළපාලි පා ගමන් උද්ඝෝෂණ වල නියැළුණ ද ඩේ කෙයා සෙන්ටර් එකේ බබාලා ඒවා වගේ වගකට ගන්නේ නැති ය. එකී ක්‍රියාවල සද්දය ඕනාවට වඩා වැඩි වුණහොත් හෝ බබාලන්තයේ වෙන දේවල් මොකුත් නොදන්නා, දැනගත්තත් ඒ දේවල් වගේ වගක් නැතිව ජීවන සටනේ යෙදෙන අනිත් බබාලාගේ බබා ජීවිතයට බාධා වෙන වගක් දැනුණ හොත් පොලිස් බබාලා හෝ කැරළි මර්ධන බබාලා යොදා වතුර හා කඳුළු එන දුම්බෝම්බ ගසා ඔවුන් පළවාහරින්නට ඩේ කෙයා සෙන්ටර් එකේ බබාලා පසුබට වන්නේ ද නැත. එසේ ගේට්ටු උඩින් තාප්ප උඩින් පා ගමනින් වඩින්නට ගිය හාමුදුරු බබාලා ටිකක් ද හොඳින් නාගත් බව ලියන්නාට කාලෙකට පෙර අසන්නට ලැබුණි.

බබාලන්තයේ මතක ඇති කාළෙක දැමූ ලොකුම බබා පාට් එක දැම්මේ දුමින්ද බබා ය. මිනීමැරුම් චෝදනා එල්ල වෙන බව දැනගත් ඒ බබා කිව්වේ “අනී අංකල් මත මොකූත් මතක නෑනී” කියා ය. අනේ ඉතින් බබාලන්තයේ බබාලාද දවස් දෙකක් විතර ඇයි මතක නැති වෙන්නේ බබෝ කියා අසමින් ඉඳ වෙනත් බබා වැඩ ගැන කරදර වෙන්නට තිබෙන නිසා ඒ බබා පාට් එක තාවකාලිකව අමතක කර දැමුවෝ ය. ලියන්නාගේ අදහස නම් බබාලා බබා පාට් දාන්න වැඩියෙන් පෙළඹුණේ දුමින්ද බබාගේ ඒ බබා පාට් එකෙන් පසුව බව ය. දුමින්ද බබාගෙන් අත්පොත් රැගෙන එකී බබා පාට් එක එක් එක් විදිහට එක් එක් බබාලා පසුකාලීනව දැම්මෝ ය.

තරමක කාලයකට පෙර “දැක්කේ නෑ, දැනං හිටියේ නෑ” යන අමර බබා හුකුං පාට් එකක් දැම්මේ ඩලස් බබා හා ගම්මන්පිළ යන බබාලා දෙපළ ය. බබාලන්තයේ බබා කොඩියේ ඇති ඉරි දෙකක් කපා දැමූ කොඩි වනමින් උන් ඒ බබාලා දෙපළ එදවස කේස් එක දරුණු වෙන වග දැනුණු වහාම බබා පාට් දා ඉන් බේරුණෝ ය. ඔවුන් ඉරි කපා බේරුණ ද බබාලන්තයේ සාමාන්‍ය බබාලා ට නම් කොඩියේ ඉරි තබා පාරේ සුදු ඉරි කපා හෝ “දැක්කේ නෑ, දැනං හිටියේ නෑ” යන බබා පාට් දමා බේරෙන්නට නම් ලොවෙත් බැරි බව පැහැදිලි ය

රූපවාහිනිය නරඹන යහපාලනයට සූප්පුවෙන්ම සපෝට් කළ බබාලා අතර ජනප්‍රිය සත්‍යාගාරයේ සන්නස්ගල බබා විපක්ෂ නායක සිරිපාල බබාගෙන් හිටපු අලිබබා ජනවාරියේ පැවැත්වූ බබාවරණයේ දී කළ බබා වැඩක් ගැන ඇසූ විට සිරිපාල බබා එහෙම වැඩක් ගැන දන්නෙත් නැත දැකලත් නැත අම්මාපල්ලා යයි පත බබා පාට් එකක් දැම්මේ ය. එය නැරඹූ බබාලා ගොඩක් අනේ පව් ඒ බබා දකින්න නැතුව ඇති කොච්චර වැඩ රාජකාරි මැද්දෙ ද ඉන්න ඇත්තේ කියූ අතර අනෙක් පැත්තේ බබාලා පස්චාත් බාගයෙන් සිනහ පහළ කරනු ලියන්නාට ඇසුණි. එසේ ඇසූ සන්නස්ගල බබා ම අගමැති බබා සත්‍යාගාරයට ගෙන්වා සූප්පුවක් කටේ ගසාගෙන වන් බම්ප් සෙල්ලම් කළ අයුරු ද කාලයකට පෙර දක්නට ලැබුණි.

අලි බබා සහ හොරු හතළිහ ගැන බබාලන්තයේ අගමැති බබා ද වරක් කියූ වගක් ලියන්නාට මතක ඇත. ඒ කතාව කියූ විට වැව උඩ ඩේ කෙයා සෙන්ටර් එකේ බබාලා අත්පොඩි ගසා ප්‍රීතිය පළ කරනු එකී වීඩියෝවේ සටහන් ව තිබුණි. අනෙකක් තබා අලුතින් පත්වූ ජනාධිපති බබා ද දන්නා දවසේ හිටං බබා පාට් දානවා ය. ඒ බබා කාලයක් බ්‍රෙසියර් එකක් හා මඩු වල්ග ගැන ද තවත් කාලයක් “මම ඒක දැක්කෙත් පත්තරෙං” කියා ද බබා පාට් දානවා ලියන්නාට හීනෙන් වගේ මතක ය.

බබාලන්තයටම ආවේණික මේ බබා පාට් හැරුණුකොට බබාලන්තයේ බබාලාගේ ප්‍රධානම හා වැදගත්ම බබා පාට් එක වන්නේ බබාහුකුං සංස්කෘතිය ආරස්සා කර ගැනීම ය. මොකද මෙහේ ඉන්න බබාලා සමන්පිච්ච පොහොට්ටු වගේ පිවිතුරු නිසාත් ඕනාවට වඩා ඉදිච්ච අඹ ගෙඩි වගේ තැළෙන සුළු නිසාත් පොඩ්ඩ ඇත්නං නරක් වෙලා කුප්ප වෙලා ඇත්ත ගතිගුණ එළියට එනවාලු ය. ඒ නිසා බබාලා සේරම විසිහතරපැයේ වෙහෙසෙන්නේ කටේ පුකේ සූප්පු ගසාගෙන බබාහුකුං සංස්කෘතිය, බබාජාතිය, බබාගම, විදේශ බබාලාගේ ආක්‍රමණවලින් හා අධිරාජ්‍යවාදී බබාලාගේ කුමණ්ත්‍රණ වලින් බේරාගන්නට ය. එසේ බේරාගන්නට මේ බබාලා එක එක බබා නීති රීති අණ පණත් වගේම බබා කුණුහරුප කතා ද ගේනවා ය.

උදාහරණයක් විදිහට බබාලන්තයේ බබාලා බබාවාහිනියේ හෝ බබාසිනමාවේ බබියකගේ හෙළුව වැරදිලාවත් හීනෙංවත් දකින්න ආස නැති ය. බබියන්ගේ හෙළුව දැක්කාම බබාලාගේ හෙළුව කුල්මත් වෙලා මල් වගේ පිවිතුරු වර්ජින් හිත් කුණු වෙලා අංගජාත කෙලින් වී යන නිසාද කොහේද බබියක් හෙළුව වැරදිලාවත් පෙන්නුවොත් අනික් බබාලා එකතු වී ඒ බබීට නිදහසේ පාරේ යන්නට ඇති අයිතිය අහෝසි කරනවා ය. හෙළුව පෙන්නනටම ඕනෑ ද නැති ය. බබියකගේ රෝස පාට ජංගියක් හෝ දණහිසක් හෝ බුරියක් හෝ ඇඟිල්ලක් දැක්කද බබාලාට ඇති ය. දුටු තැන උරුක් කරන් බබාහුකුං සංස්කෘතිය රැක බලාගන්නට රෙදි ගලවාගෙන දුව එනවා ය.

බබාලා බබාලා හදන්නට හොරෙං හොරෙං ලයිට් ඕෆ් කරන් කරුවලේ කරන බබාහුකුං වැඩ කරනවා මෙන් බබාවාහිනියේ හෝ බබාසිනමාවේ පෙන්නුවාම ද බබාහුකුං සංස්කෘතියට කෙළ වෙනවාලු ය. මොකද බබාලා බබලා හදන්නේ රෝස කැලෙන් ඇහිඳගෙන නිසා ය. අනෙකක් තබා බබාලා බබාෆිල්ම් වල සිගරට් අරක්කු බොනවා පෙන්නුවාමත් අනිත් බබාලා හා දෙදාස් පන්සීයක් ඉස්සරහට ඇන්න ආපු බබාහුකුං සංස්කෘතිය නරක් වෙනවා ලු ය කියා ඊයේ අසන්නට ලැබුණි. ඇයි බබාලා කවුරුවක්වත් ජීවිතේට හීනෙංවත් වැරදිලාවත් බුදු අම්මෝ චී ඊයා හලෝ අපිනං සිගරට් අරක්කු ලොවෙත් බොන්නේ නැති නිසා ය.

මේ ටික කියවාගෙන පහතට ආපු බබාලන්තයේ ජීවත් වෙන වැඩිහිටියන්ට, බබාලන්තයේ ජීවත් වීම ඉතාම අසීරු කර්තව්‍යයක් බව දැනටමත් දැනෙන බව නම් ලියන්නාට අම්බ සුවර් ය. මොකද එක බබෙක්ගේ ඇඬිල්ල අසා ඇති වැඩිහිටියන්ට මිලියන 19.5ක් විතර බබලා එක එක ලබ්බවල් වලට එක එක වෙලාවට අඬන්න ගත්තාම ආතල් එක කොහොමද කියලා කියලා දෙන්නට ඕනෑ නැති නිසා ය.

කොහොම වුණත් බබාලාගේ එක එක ආතල් ගැන පිළිවෙලක් නැතුව ලිව්වා අදට ඇති ය. මොකද බබාසීන් ලියන්නට ගියාම ඉවරයක් නැති නිසා ය. අනික බබාහුකුං සීන් ලියලාම ලියන්නාද බබෙක් වේගන වේගන එනව එනවා වගේ ය. ඒ නිසා මේ ලිවිල්ල මෙතනින් නවත්තලා වහාම වැඩිහිටියන්ට පමණයි ෆිල්ම් එකක් බලලා දුමක් එහෙම ඇදලා නිදාගත යුතු ය. මොකද හෙට උදේ නැගිටිද්දි බබාලා ඒ ටිකටත් කෙළවලාම තියෙයිද දන්නේ නැති නිසා ය.

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

කුලප්පු වූ හරක් රැළකට මැදි ව

ඇස් අන්ධ කරලා, මොළ ගාණට කප්පාදු කරලා, රොබෝලා වගේ ප්‍රෝග්‍රෑම් කරලා අතෑරපු, උපසංකෘතිය කියලා කුණු වෙලා ඕජස් ගලන අහවල් එකක් කරපින්නාගත්තු, රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයීය බහුතරයක් වූ දුප්පත් හිඟන හැතිකරේ ගැන පුද්ගලිකව අත්විඳින්න මට චාන්ස් එකක් ලැබුණා. ඒ ඊයේ හවස පොඩි වැඩකට යාළුවෙක් හම්බවෙන්න ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්‍යාලයයට ගිය වෙලාවේ.

මම යම් කාලෙක ඉඳන් සාමාන්‍යයෙන් අඳින්නේ ෂෝර්ට්ස්. හිතුණොත් ඇරෙන්න මම දිග කලිසම් අඳින්නේ නෑ. ඊයේත් ඒ වගේම තමා වෙනසක් නෑ. තද වැස්සකුත් තිබ්බ වෙලාවේ මම ජ’පුරට ගියේ හවස හයහමාරට විතර. යාළුවා විසිටින් ලෙක්චරර් කෙනෙක්. පොර පහළට එනකම් මම ඉඳගෙන හිටියේ පසුව දැනගත්තු විදිහට සුමංගල ශාලාවද මොකද්ද එකක් කියන තැනක පහළ ඉන්ෆෝමේෂන් කවුළුව ගාව. ඔතනින් ගිය පොඩි එකෙක් “අයියා කැම්පස් එකේද?” කියලා ඇහුවා. මම “නෑ මචං ඇයි?” කියලා ඇහුවම පොර ෆෝන් එකත් කණේ ගහගෙන යන්න ගියා. මට ඒ වෙලාවේ වුණ දේ මීටර් නොවුණේ යාළුවා පහළට එන්නේ කොයි වෙලාවෙද කියලා හිත හිත හිටපු නිසා.

ඔහොම පැයක් විතර මම ඔතන ඉදගෙන ෆෝන් එක ඔබ ඔබ හිටියා. ලෙක්චර්ස් ඉවරවෙලා ඔතනින් ගිය එකෙක් වත් මාව දැක්කෙත් නෑ. දැක්කත් උන් මගේ ෂෝර්ට් එක දැක්කේ නෑ හෝ දැක්කත් ගණන් ගත්තේ නෑ. යම් වේලාවකට පස්සේ කැම්පස් එකේම මගේ යෙහෙළියක් ඔතනට ඇවිල්ලා සුමංගල ශාලාවේ දොරකඩ ළඟ හිටගෙන විනාඩි දෙකක් කතා කර කර ඉන්න ඇති. ලෙක්චර්ස් ඉවර වෙලා එතනින් ගිය හරක් හතරදෙනෙක්ගෙන් සමන්විත රැළක් තප්පුළාගෙන ඇණගන්න ආවා.

– “මචං ඔයා කැම්පස් එකේද?”

– “නෑ මචං මොකද්ද කේස් එක?”

– “ෂෝර්ට්ස් ඇඳන් ඇතුළට එන්න දෙන්නේ නෑ..!”

– “ආ හරි මචං. මම කෙනෙක් හම්බවෙන්න ආවේ. තව පොඩ්ඩකින් යනවා..!”

– “ඒත් ෂෝර්ට් ඇඳන් මෙතන ඉන්න බෑ! අටහමාරෙන් පස්සේ පුළුවන්! දැන් ගිහින් අටහමාරට එන්න!”

එතන හිටපු මොළ ශෝධනයට ලක් වෙච්ච හිඟන්නෙක් කිව්වම මට හිනා ගියා.

– “සීරියස්ලි?”

මිනිස්සුන්ට එච්චර මෝඩ වෙන්න පුළුවන්ද කියලා හිතුණු නිසා මම ඇහුවා.

– “මම ලෙක්චරර් කෙනෙක් හම්බවෙන්න ආවේ මචන්. මගේ වැඩේ තව විනාඩි පහකින් ඉවරයි. අයිල් බී ගෝන් සූන්!”

ඉංග්‍රීසි නිසා ඊගෝ එක ඌයියා වෙච්ච කොට හරකෙක්ට මළ පැනලා තිබ්බා.

– “කිව්වම අහනවා. මෙතන ප්‍රශ්නයක් වෙයි. ඊට කලින් යන්න. ගිහින් අටහමාරට එන්න. නැත්තන් එළියේ හම්බවෙන්න!”

– “ඔව් මේක ඇතුළට ෂෝර්ට් ඇඳන් එන්න දෙන්නේ නෑ!”

හරක් රැළම තප්පුළන්න ගත්තම මට ආයේ හිනා ගියා.

– “මගේ ෂෝර්ට් එක නිසා ප්‍රශ්නේ වෙන්නේ කැම්පස් එකටද? නැත්නම් ඕගොල්ලන්ටද?”

මම ඇහුවේ ඇත්තටම උන්ගේ ගොන් ආතල් එක මට නොතේරිච්ච නිසා.

“ඕන්නැති කතා ඕන්නෑ. දැන් එළියට යන්න කිව්වම අහලා!”

උන් තව කුලප්පු වෙලා තිබ්බා.

“හරි අයි විල් ගෝ ඉන් අ මිනිට්! තෑන්ක්ස්!”

වාතයක් නොවී ආපු වැඩේ කරගෙන යන්න ඕන නිසා මම කිව්වා.

දිනුම ලැබුණා කියලා හිතුණු නිසාද කොහෙද උන් ටිකක් ඈතට ගිහින් මම යයිද කියල බල බල එළියට ගියා. ටිකකින් ඔතනින් රෙදි වලින් ඔතපු දරමිටි වගේ පොට්ටනි කිහිපයක් කරේ තියාගත්තු කළු ඇඳගත්තු හිඟන්නෝ රැළක් ගියා. (පසුව මීටරේට වැටුණු පරිදි ඊයේ උද්ඝෝෂණේට බොක්කෙන් බැහැපු උන්) එක හිඟන්නෙක් ඉතාම ඔතෝරිටේරියන් විදිහට මාව ප්‍රශ්න කළා.

– “ඔබතුමා කැම්පස් එකේද?”

– “නෑ මචං!”

– “ෂෝර්ට් ඇඳන් එන්න දෙන්නේ නෑ! එළියට වෙලා ඉන්න. මෙතන ප්‍රශ්නයක් වෙයි!”

– “ඔව් මට දැනගන්න ලැබුණා! මම මේ එළියට යන්න හදන්නේ. නමුත් උඹලගේ මානසිකත්වය මට තේරෙන්නේ නෑ!”

– “තේරුන්නැති වුණාට කමක් නෑ. එළියට යන්න”

පොර එහෙම කියාගෙන යන්න ගියා.

මම යෙහෙළියත් එක්ක එළියට ආවා. කොහේදෝ ඉඳන් ආපු සෙකියුරිටි ඩයල් එකක් ගේට්ටුව ළඟදි මාව ප්‍රශ්න කළේ ඔය වෙලාවේ. වාතයක් වෙච්ච නිසා මට තද වෙලා තිබ්බේ. මිනිහෙක්ට නිදහසේ ඇඳුමක් අඳින්න දෙන්නේ නැති කැම්පස් කාළකණ්ණි ගැන තිබ්බ මළ තව පොඩ්ඩෙන් උගෙන් පිට වෙනවා.

වෙලාවට කලින් ඇණ ගන්න ආපු හිඟන හරක් සෙට් එක ඔතනටත් ආවා. තේරුණ විදිහට සික්කව එතන්ට එව්වෙත් උන්මයි. උන් ඈතට වෙලා මගේ ප්‍රතිචාරය බලන් ඉඳලා තිබ්බා.

– “තමුසේ මොකද තවත් කතා කර කර ඉන්නේ. අතනත් ඕනාවට වැඩියි. එළියට යනවා ඕයි කිව්වම අහලා”

– “එළියට තමා මේ යන්නේ. ඒ යන අස්සෙත් මඟුලක් කතා කරන්නේ මොකටද?”

– “පව් නොදී යනවා ඕයි එළියට!”

කොට හිඟන හරකා මාව දෙපාරක් විතර තල්ලු කරා. එතනට තත්පරේක ඇවෑමෙන් කට්ටිය එකතු වුණේ ෆ්‍රී ෂෝ එක මොකද්ද බලන්න වෙන්න ඕන.

– “කලින් මනුස්සයෙක් වගේ කතා කරන්න ඉගෙන ගනින්..! මිනිහෙක්ට මිනිහෙක් විදිහට සළකන්න ඉගෙන ගනින්..!”

මම කිව්වේ තරහකටමත් නෙමෙයි. කළකිරීම නිසා.

මට ඇත්තටම එතන වලියක් ඇදගන්න වුවමනාවක් තිබ්බේ නෑ. මොකද තනියෙන් දහයක් එක්ක ගහගන්න තරම් මට හැකියාවක් නොතිබුණ නිසා. අනික හිඟන්නෙක් ගේමක් ඉල්ලුවම හිඟන්නත් එක්ක පාර පුරා පෙරළිලා ඇරගෙන හිඟන්නගේ මට්ටමට වැටෙන්න කොහොමත් මට වුවමනාවක් තිබ්බේ නෑ. උන්ගේ හරක් හැසිරීම මට එච්චර ඇල්ලුවේ නැති නිසා උන් ඇදලා දාන්න කලින් මම එළියට ආවා.

රෑ අටහමාරට ලෙක්චර්ස් ඉවරවෙනකම් කිසිම මනුස්සයෙක්ට ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට එන්න බෑ ෂෝර්ට් එකක් ඇඳගෙන. ඒක තමා උන්ගේ අයිඩියා එක. පසුව දැනගත් පරිදි ඒක උන්ගේ ආතල් එකට හදපු අහවල් එකක් මිසක් නීතියක් හෝ රෙගුලාසියක් නෙමෙයි. කැම්පස් අයිති කැම්පස් එකේ ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩල වල උන්ට. රටට නෙමෙයි.

මගෙත් එක්ක ආපු යෙහෙළිය කැම්පස් එකේ වීම නිසා එයාට වුණේ අරුන්ගේ මඟුලේ දේශනා අහන්න. මම යාළුවට කෝල් කරලා සීන් එක කිව්වගමන් මිනිහා ලෙක්චර් එක නවත්තලා ආවා. හරක් සේරම එකතු වෙලා පොරත් එක්ක වාද කරනවා. අඩුම තරමේ මම ගාඩ් රූම් එක ගාවවත් ඉන්න එක උන්ට ප්‍රශ්නයක් වෙලා තිබ්බා. අතිශය හාස්‍යජනක පාට් එක තමා එතනට ශිෂ්‍ය සංගමේක සභාපති වෙලා හිටපු පොඩි එකෙක්වත් කෝල් කරලා ගෙන්නගෙන ප්‍රශ්නේ ගැන කතා කරන්න සෙට් වෙච්ච එක. කිසිම අයුරකින් ෂෝර්ට් එකක් ඇඳපු එකෙක්ව ඇතුළට ගෙන්න ගන්න බෑ කියන මතයෙන් පොඩ්ඩක් වත් එළියට එන්න එතන එකෙක් වත් සූදානම් නෑ.

මගේ යාළුවා ගේම ඉල්ලන්නේ හරක්ට අවකලනය බලෙන් තේරුම් කරන්න බව තේරුණ මම ඒක ඩ්‍රොප් කරන්න කිව්වා. ඇත්තටම උන් එක්ක කතා කරලා වැඩක් නෑ. උන්ට ඒ ප්‍රශ්නේ ඒ තරම්ම ආගමිකයි. උන් ෂෝර්ට් එකට ගේම ඉල්ලන්නේ අන්ධ භක්තියෙන් මරාගෙන මැරෙන ආගමිකයන්ට නොදෙවෙනි ආවේගයකින්. සාම්ප්‍රදායයි උන්ගේ අම්මගේ රෙද්දේ උපසංස්කෘතියයි ආරස්ස්සා කරගන්න උන් ලෙක්චරර් කෙනෙක් එක්ක වුණත් ගේම ඉල්ලනවා.

“සොරි සර්! සර් එක්ක එහෙම ප්‍රශ්නයක් නෑ! දන්නවනේ මේවයේ ළමයින්ගේ හැටි!”

ගාඩ් රූම් එකේදී සෙකියුරිටි ගාඩ් කෙනෙක් කිව්වා.

කවුරු හරි ෂෝර්ට් එකක් ඇඳන් ආවම ශිෂ්‍ය සංගම් වල බලාධිකාරයට කෙළ වෙන එක නිසා එකෙක් ෂෝර්ට් එකක් ඇඳපු එක විශ්ව විද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයේ ප්‍රශ්නයක් වෙන එක ගැන කල්පනා වුණේ සිදුවීම ඉවර වෙලා ආපු වැඩේ කරගෙන ගෙදර එද්දී. එකෙක් හරි උන්ගේ සාම්ප්‍රදායට අභියෝගයක් වෙන විදිහට ඇතුළට ආවම ඊටපස්සේ අළුතින් එන පොඩි උන් උන්ගේ බලාධිකාරය ප්‍රශ්න කරන්න ගන්නවා.

“ඇයි අපිට විතරක් ෂෝර්ට් ඇඳන් එන්න බැරි?”

ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලවල උන් මේ ප්‍රශ්නෙට පට්ට බයයි. ඉතාම කුඩා නොවැදගත් සිදුවීමක් උණත් පවත්නා තත්වය යටතේ උන්ට කෙළ වෙන තැනට කැරකෙන්න ඉඩ තියෙන වග උන් හොඳටම දන්නවා. එක කෙල්ලෙක්ගේ නිර්භීත කම නිසා බලමණ්ඩල වල උන්ටයි හණමිටි කරේ ගහගෙන හිඟාකන උන්ටයි දවස් ගාණක් පාරට බැහැලා හිඟාකන්න වෙලා තියෙන වෙලාවක මේ වගේ කුඩා සිදුවීමක් ඇති කට්ටිය ට්‍රිගර් වෙන්න. සංස්කෘතික පොලීසිය වශයෙන් තමන්ගේ බලය පැවැත්වීමට ඇති අවශ්‍යතාවය උන් ඊයේ රිලීස් කරගත්තේ එහෙමයි. ඊගෝ එක ඌයියා කරගෙන මගෙත් එක්ක ගේම ඉල්ලපු කොට හිඟන්නා දෙතුන් පාරක් යන්න ගිහින් නැවත එතනට ආවේ ඒ බලාධිකාරය පෙන්නන්න. මම ඌගේ පිටට තට්ටුවක් දාගෙන මගේ යාළුවට සමුදීලා ගෙදර ආවා.

කැම්පස් යන පොඩි උන් ඉන්නවනම් මේ ටික කියන්නේ උන්ට;

බය නැතුව ඔය හරක්ගේ ඔතෝරිටි එක චැලෙන්ජ් කරපල්ලා. විශ්ව විද්‍යාල වලින් එළියට එන්න ඕනේ රොබෝලා වෙලා නෙමෙයි. තනියෙන් හිතන්න තනියෙන් හිතලා තීරණ ගන්න පුළුවන් තමන්ට කැමති විදිහට ජීවත් වෙන්න පුළුවන් මිනිස්සු වෙලා. එක එකාගේ හිඟන සංකීර්ණ උඹලගේ උගුරෙන් පහළට බලෙන් ඔබන්න ඉඩ දෙන්න එපා. අර කෙල්ලව ආදර්ශයට අරගෙන බය නැතුව උන්ට විරුද්ධව නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගන්න. මට ඇත්තටම මේක පිළිබඳ නීතියෙන් කටයුතු කරන්න අවශ්‍ය වෙලාව වත් පුකේ අමාරුව වත් නෑ. මට ඊට වඩා වැඩ තියෙනවා.

අන්තිමට වගේ එතන හිටපු දුප්පත් හිඟන්නෙක් කියපු කතාවකට මම තාම තනියෙන් හිනාවෙනවා.

“ඔයිට වඩා හොඳයි ඇඳුම් නැතුවම ආවනම්!”

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

රතු බස් රැළිය

කෑම එකක් ගේන්න පාරට ගියාම දැක්කේ පාර වැහෙන්න බස්!

පාලම උඩත් බස්.. පාලම යටත් බස්.. පෑලියගොඩ පැත්තේ ඉඳන් රතු පාටින් සැරසිච්ච කොළ පාට කොඩි දාගත්තු බස් රැළක් නොකඩවා එනවා එනවා.. ඉවරයක් නෑ.. අන්න බස් දැකලා නැති පොඩි එවුන් ඉන්නවනම් “ආං පුතේ බලාගන්න බස්!” කියලා පෙන්නන්න මරු දවස අද.. ටකස් ගාලා ෂර්ට් එකක් දාගෙන පොඩි එකාවත් අන්දගෙන ත්‍රීවීල් එකක් අරගෙන කොළඹ පැත්තට එන්න.. පොඩි උන්ට පෙන්නන්න රතු බස් වල එකමුතු කම..

මම පාලම යටට ඇවිදගෙන ගියා.. පාලම යට නවත්තලා තියෙන බස් ළඟ මිනිස්සු සෙට් වෙලා බස් වලට ගගහ බජව් දානවා. ඒ පැත්තේ ඉඳන් ආපු කොල්ලෝ දෙන්නෙක් මගෙන් ඇහුවා “අයියා මේ ළඟ.. මේ.. රෙස්ටොරන්ට් එකක් තියේද?” කියලා.. මම කෑම ගන්නද කියලා ඇහුවම “නෑ.. මේ.. බියර් එකක් ගන්න..” කියපු ඒ ඩබලට මම බාර් තියෙන පැති සේරටම අත දික් කරලා පෙන්නලා දීලා ආවා.. (මම බාර් තියෙන තැන් දන්නෙද? මම දන්නේ ඒ දවස්වල ප්‍රොජෙක්ට් එකකට රීසර්ච් කරපු නිසා.. ඔව්!) අපරාදේ එද්දි දැනගන්න එපෑ නිවාඩු දවස් වලට බාර් වහනවා කියලා.. බාර් කරන කට්ටියයි නීති හදන කට්ටියයි දන්නවා වැඩ කරන දවස් වලට විතරයි මිනිස්සුන්ට බොන්න ඕන වෙන්නේ කියලා..

කෑම එකක් අරගෙන ගෙවල් පැත්තට එද්දී කට්ටිය සේරම අව්වෙන් බේරෙන්න තැන් හොයනවා.. කැප් දාගෙන රෙදි ඔළුවේ ඔතාගෙන වතුර හොයාගෙන කාන්තාරෙක යන සෙට් එකක් වගේ වැඩ කරන ජනතාව ඉබාගාතේ ඇවිදිනවා.. අපේ ලේන් එකට හැරෙන තැනම තනි සුදු සරමකුයි ෂර්ට් එකකුයි ඇඳන් හිටපු අවුරුදු 55ක් 60ක් විතර වයස පොරක් කරටි කැඩෙන්න ගහලා.. පොර ළඟ සන් ග්ලාසස් දෙකක් දාගෙන සීන් එකේ හිටපු පොලිස් කාරයෙක්ට අම්බානකට බණිනවා..

“අපේ මහත්තයට මොකුත් කියන්නෙපා.. අපේ මහත්තයට බණින්නෙපා කැරියෝ.. මම බය නෑ.. උඹ මොනා කීවත් මං බය නෑ.. හැබැයි අපේ මහත්තයට බණින්නෙපා.. කැරියෝ!”

මාත් ආතල් එකේ ෆ්‍රී ෂෝ එක පොඩ්ඩක් එන්ජෝයි කරලා ගෙදර ආවා.. මොනා වුණත් වැඩ කරන ජනතාව හොඳට ආතල් ගන්න දන්නවා.. මට හීනියට හිනාවක් ගියා. උන්ගේ ආතල් එක හින්දා නෙමෙයි.. අර ආපු බස් එකක ගහලා තිබ්බ පෝස්ටරයක් මතක් වෙලා..

මිස්ටර්. රනිල්ගෙයි තව නාඳුනන මන්ත්‍රී කෙනෙක්ගෙයි ෆොටෝ දෙකක් උඩින්ම දාලා තිබ්බ ඒකේ සටහන් කරලා තිබ්බේ;

“කැප කරපු ජනතාවගේ
ජාතික මැයි රැළියට
සුබ පැතුම්…”

කියලා. මොකකට කැප කරපු ජනතාවක් ගැනද මේ කියන්නේ කියලා මීටර් නැති නිසා මම කෝකටත් තව ළං වෙලා බැලුවා.. ඇයි යකෝ කවුද දන්නේ මුන්ව “මරණයට” වත් කැප කරලා තියෙනවද කියලා..!

යටින් පොඩියට වගේ ගහලා තිබ්බ වචන ටිකෙන් තමා නාඳුනන මන්ත්‍රී කවුද කියලා දැනගත්තේ..

“කොලොන්න එ.ජා.ප. ප්‍රධාන සංවිධායක, සබරගමුව පළාත් සභා මන්ත්‍රී පී. අබේනායක සමග කොලොන්න ආසනයේ ජනතාව” තමයි ඒ විදිහට වැඩ කරන ජනතාවගේ දිනය වෙනුවෙන්, රතු මැයි දිනය වෙනුවෙන් කොළ කැප් දාගෙන දුරු කතර ගෙවාගෙන ඒ බස් එකේ කොළඹ වගේ හැතැක්මකට එක ගහක් දෙකක් තියෙන කතරකට ඇවිල්ලා ගිනි කාස්ටක අව්වේ රට වටෙන් එහෙට එන මිනිස්සුත් එක්ක එකතුවෙලා වැඩ කරන ජනතාවගේ දිනය සමරලා ආතල් ගන්නේ..

13131679_10153649955605292_8405667633625260156_o.jpg

ඒ ගොල්ලන්ගේ ඒ ආතල් එකෙන්, මාත් හීනියට ආතල් එකක් ගත්තා.. ඇයි බං ඔන්ලයින් වැඩ කරන ජනතාව විදිහට අපිත් ඒ වැඩ වලට මෙහෙමවත් සම්බන්ධ වෙන්න එපැයි.. හා නැද්ද?

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

#OccupyTheSquare

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී හර්ෂ ද සිල්වා අද හවස “නිදහස්” චතුරශ්‍රයේ පැවති විරෝධතාවයට කඩාපාත් වීම නිසා ගොඩක් අයගේ ආතල් කුඩු වෙලා ඇති බව පේනවා ය.
 
අනෙකක් තබා ඒ වෙලාවේ එතන සිටි මා ද කල්පනා කළේ යකෝ මූ මොකාටද මෙතනට එන්නේ කියලා ය. ඒ ප්‍රශ්නය ඩබල් වුණේ මන්ත්‍රීවරයා අර “අසරණ” සෙකියුරිටි ගාඩ්ලාව මැද්දට ගෙනැවිත් තවත් “අසරණ” කරනවා දුටු විට ය. මට පමණක් නොව එතන හිටපු ඔක්කෝටම වාගේ තිබ්බ ප්‍රශ්නේ මේ “අසරණ” මනුස්සයන්ව ඇයි හිර කරන්නේ කියලා ය. මොකද පහත් තැනින් ගලා යයි ජලේ කියා කියමනක් එතැනින් මිමිණෙනවා හීනෙන් මෙන් ඇසුණු නිසාත්, සාමාන්‍යයෙන් ලංකාවේ දේසපාලුවෝ කිසිදු දේශපාලනික සංවිධානයක් ප්‍රධානවී සංවිධානය නොකරන ඕනෑම අටමගලකට කඩා පාත් වී එක දාගෙන ලකුණු සීයම අරගෙන “විභාගේ” ගොඩ දාගන්නා බව දන්නා නිසාත් ය.
 
නමුත් මේ සිදුවීමේදී මන්ත්‍රීවරයාගේ මැදිහත් වීම නිසා මීට වඩාත් ලොකු අවධානයක් ලැබුණු බව සඳහන් නොකරම බැරි ය. මන්ද යත් “ෆේස්බුක් එකේ එවුන්ගේ විරෝධතාවයක්” යන්නට වඩා මන්ත්‍රීවරයෙක්ගේ මූණට රූපවාහිනී කාලය වෙන් වෙනවා වැඩි බැවිනි.
 
ලංකාවේ දේශපාලනය වැඩ කරන්නේ එලෙස ය. ලියන්නාගේ මතය වන්නේ ඒකට තාම උත්තර හොයන්නට තබා ඒ පිළිබඳව හිතන්නටවත් ලංකාව සූදානම් නැති බව ය. මන්ත්‍රීවරයාගේ ලකුණු දාගැනීම ලියන්නා නොසළකා හරින්නේ එබැවිනි.
 
කෙසේ වෙතත් ඇත්ත ප්‍රශ්නෙන් බාගයක් එළියට එන්නේ මන්ත්‍රීවරයාගේ ප්‍රශ්න කිරීමෙනි. දෙදාස් පන්සීයේ සංස්කෘතිය බේරාගන්නට, සංස්කෘතිය බිත්තරයක් මෙන් රකින්නට සැදී පැහැදී සිටින “සංස්කෘතික කටයුතු දෙපාර්තමේන්තුවේ” සදාදර අණ පරිදි නීතිය අකුරටම ඉටු කළා යැයි කියන, එම ආරක්ෂක නිලධරයන් නියෝග දුන්නේ කවුදැයි පැහැදිලි කරගත නොහැකිව බිත්තර ගිල්ලාක් මෙන් හිරවීමත්, නිදහස තකා අමු තකතීරු මට්ටමේ පිළිතුරු ලබාදීමත් නිසා පැහැදිලි වන්නේ ආරක්ෂක නිලධරයන් “හිතුමතේ ජීවිතේ” සංකල්පය අනුව යමින් සංස්කෘතිය සදාචාරය හා නිදහස් ස්මාරකය රකින්නට තමාගෙන් ඉටු විය යුතු දෑ මෙයැයි සිතා ලොකු සීන් දාන්නට ගොස් නාගත් වග ය. ඔවුන් තම හිතුමනාපෙට හා “කුලියාපිටි චින්තන මට්ටමට” අනුව සදාචාර ඉරි ගසාගෙන ඇති වග පැහැදිලි ය. එක් නිලධරයකුගේ සදාචාර ඉර “දරුවෙක් සමග එන යුවළක් පවුලක් වේ ලෙස අර්ථ දැක්වීම” දක්වාත් අනෙකාගේ සදාචාර ඉර “කරට අත දාගෙන සිටීම අවිනීත හැසිරීමක් ලෙස වර්ග කිරීම” දක්වාත් යන පරාස ඔස්සේ විහිදී ඇති බවද පැහැදිලි ය.
 
ප්‍රශ්නයේ ඉතුරු බාගය ඇත්තේ සෙකියුරිටි ගාඩ්ලාගේ අත නොවේ ය. ඉතුරු බාගය ඇත්තේ මෙලෙස සිතන්නට සෙකියුරිටි ගාඩ්ලා පුරුදු කරවූ දෙදාස් පන්සීයේ අම්මගේ රෙද්ද අස්සේ ය. එනම් මෙම ටොම්බා සයිස් ලොකු එකේ බුදු අම්මෝ වටිනවා රැකගන්න ඕනේ විනාස කරන්න දෙන්නේ කොහොමද යකෝ මේ අපේ සදාචාරේ යකෝ මේ අපේ සභ්‍යත්වය *ත්තෝ(ඇත්තෝ) ලෙස වර නගනා බිත්තර කටුව තුළ ය. සංස්කෘතිය සදාචාරය හා සභ්‍යත්වය යුතු පාලකයන් ද සංස්කෘතික අමාත්‍යාංශ ද සංස්කෘතික කටයුතු දෙපාර්තමේන්තු ද නිලධරයන් ද සෙකියුරිටි ගාඩ්ලා ද එම චින්තනයෙන් බැට කන බිත්තර කටුවෙන් එළියට එන්නට වැර දරණ මිනිසුන් ද බිහිවන්නේ එකී බිත්තර කටුව තුළමය. ආදරය හා ලිංගිකත්වය මැජික් වන්නේ ද ඒ බිත්තර කටුව තුළමය.
 
ඒ අනුව බලන කල ප්‍රශ්නයේ පළමු භාගයට පිළිතුරක් ලැබී ඇත. “හිතුමතේ” වැඩකළා යයි කියන ආරක්ෂක නිලධරයන් හා ඔවුන්ගේ ආයතනයේ ගිවිසුම අවලංගු කර ඇත. එනම් හෙට සිට ඉන්නේ වෙනත් ආරක්ෂක නිලධරයන් කණ්ඩායමකි. නව නිලධරයන් මේ කාරණය හා එහි ප්‍රතිඵල පිළිබඳ දැනුවත් බව නිසැක ය. එනම් හෙට දින සිට නිදහස් චතුරශ්‍රයේ කෙල්ලෙක්ට හා කොල්ලෙක්ට ඉඳගෙන සිටීමට ඊනියා නීති වලින් බාධාවක් නැති ය. අත් වැල් පටළා යෑමේදී කවුරුත් එළවන්නට එන එකක් නැති ය. ඉඳගෙන නිදහසේ සිටිද්දී එළවන්නට එන එකක් නැති ය. මන්ද යත් පණිවුඩය එළියට ගොස් හමාර නිසා ය.
 
අමාරු කර්තව්‍යය ප්‍රශ්නයේ දෙවන භාගයට පිළිතුරක් සෙවීම ය. මන්ද යත් ප්‍රශ්නයේ දෙවන භාගය නිදහස් චතුරශ්‍රයට පමණක් සීමාවන්නක් නොවන නිසා ය.
 
එය මේ තරම් පහසුවෙන් පිළිතුරු ලබාගත හැකි ප්‍රශ්නයක් නොවේ ය.. ඒ සඳහා ඊනියා; සංස්කෘතික ප්‍රේමියෝද, සංස්කෘතික ආරක්ෂකයෝ ද, සංස්කෘතික පොලීසි ද, ටොම්බා ලොකු සයිස් මහා සංස්කෘතියේ හිමිකරුවෝ ද සමග සටන් කරන්නට බිත්තර කටුවෙන් එළියට එන්නට වැර දරණ සියලු දෙනාට සිදු වේවි ය. අපහසුවෙන් වුව ද එයට ද අප ඉදිරියේ මුහුණ දිය යුතු ය.
 
එකෙළවර සිතුවිලි විප්ලවයකින් අනතුරුව සංස්කෘතිය පූජාසනයෙන් බිමට බස්වා ඊට නියමිත ස්ථානයේ තැබෙනු ඇත. සදාචාර ඉර නිවරදි තැනින් ඇඳීම ද සභ්‍යත්වයේ වර නැගීම නිවරදි ලෙස ද සිදුවනු ඇත. නිදහස් චතුරශ්‍රයේ ද විහාරමහාදේවි උයනේ ද පේරාදෙණියේ ද දියතේ ද කිලිනොච්චියේ ද දූපතේ අනෙක් තැනෙක ද ආදරයේ නිදහස නියමාකාරයෙන් වර නැගෙනු ඇත. මිනිසුන් දිගින් දිගටම සිහින දකිනු ඇති ය. සැබෑකරගන්නා සිහින සමග ඉදිරියට පිය නගිනු ඇති ය. ඒ දවස එන තුරු ලියන්නා මග බලා සිටිනවා ය.
 
සත්‍යයට ජය!
 
© 2016 Pamuditha Zen Anjana

ප. ලි.

අද හවස නිදහස් චතුරශ්‍රයේ නිදහස සොයා ආ සැමෝටම බොක්කෙන්ම ස්තූතියි ය!

දූපතේජීවිතේ_01

අපි ඉන්න දූපතේ උන් අවුරුදු බරගාණක් තිස්සේ රැකගෙන ආපු පට්ට මොන්ගල් ලොකු මෙවුවා එකේ සංස්කෘතියක් තියෙනවලු ඈ. ඒක මේ දැන් හැදෙන *ත්තන්ට(ඇත්තන්ට) කොහොමටත් තේරෙන්නෑලු ඉතිං. කොටින්ම කියනවනම් මේ අමුතු සංස්කෘතියේ හැටියට මෙහා ගමේ එකාට දාව එහා ගමේ ගෑණු දෙතුන් දෙනෙක්ටම සමහරවිට ළමයි හම්බවෙනවලු.. ඔව් යකෝ.. අම්මපා!

මාත් හරියටම දන්නෑ. ඔය මම කියන ගම් දෙකේම කරක් ගහපු පොඩි එකෙක් කිව්වේ.

ඒ පොඩි එකා කියපු විදිහට ඒ ගමේ ගෑණුයි මේ ගමේ පිරිමියයි කවදාවත් ළඟටවත් එන්නේ නැල්ලු. ඇහැක් ඇරලවත් දෙන්නට දෙතුන්දෙනා බලලවත් නැල්ලු. කවදාවත් හම්බවෙලත් නැල්ලු. අතකින් අල්ලලවත් නැල්ලු. අඩුම තරමේ හීනෙකින්වත් දැකලා නැල්ලු. (බොරු නම් ඒ ගම් දෙකේ උන්ගෙන් අහන්න) හැබැයි කොහොමහරි උන්ට දාව ළමයි උපදිනවලු. ඒ ළමයි ඉපදුණාම ගමේ උන් පුදුම වෙන්නේ කලබල වෙන්නේ මොකුතුත් නැල්ලු.

එහෙම වෙන්නේ කොහොමද කියලනේ අහන්නේ?

ඒක වෙන්නේ මෙහෙමයි.

ඔය ළමයි හම්බුණාම රෙඩා පොට් වෙලා තියෙන්නේ තමන්ගේ ගමේ එකෙක්ගෙන් වෙන්න බෑ කියලා සැකහැර දැනගන්න ගම්මුලෑදෑනියයි ඒ ගමේ අනිත් උනුයි ඒ පැත්තේ ඉඳන් කෑ ගහලා මෙහා ගමේ උන්ගෙන් අහනවලු “මේ ළමයා කොහෙන්දෝ..ඕ..ඕඕඕ?” කියලා.

එතකොට මෙහා ගමේ උන්ට සීන් එක මීටර් වෙලා ඒ පැත්තට ඇහෙන්න හයියෙන් කෑගහලා කියනවලු “රෝස කැලෙන් ඇහින්දෝ..ඕ..ඕඕඕඕ!” කියලා. ඔය විදිහට ළමයි දෙතුන් දෙනාගෙම ජාතකේ හොයාගත්තට පස්සේ විනාඩි පහක විරාමෙකින් අනතුරුව “දඩිං බිඩිං ඩෝං” කියලා වැඩේ සාමයෙන් සාමදානයෙන් ඉවර වෙනවලු.

එහෙම තමා මේ රටේ සංස්කෘතිය දෙදාස් පන්සීයක් නොනැසී ඉස්සරහට අරගෙන ඇවිල්ලා තියෙන්නේ ඈ.

ඒ වැඩෙන් සංස්කෘතියේ රැකුණේ කොහොමද කියලා අහන්නේ?

ඇයි බූරුවෝ තොට තේරෙන්නැද්ද එහෙම තමයි සංස්කෘතිය රැක ගන්නේ. සංස්කෘතිය රැකගන්න ඒක ඉදිරියට ගෙනියන්න ළමයි හදන්න ඕනා. වෙන රටවල හදනවා වගේ “සභ්‍ය” විදිහට ළමයි හදන්න මේ දූපතේ *ත්තෝ(ඇත්තෝ) දන්නේ නෑ නේ. දන්න සභ්‍යම ක්‍රමේ ඕක. ඒ විදිහට තමා ඒවා මේන්ටේන් කරන්නේ. අවුරුදු දෙදාස්පන්සීයක් රැකපු හඩු රෙද්ද නොහෝදා එහෙමම ඉස්සරහ පරම්පරාවලටත් පෙරවගන්න දෙන්න ඕන. ඔව්වා තොපිට තේරෙන්නෑ. සංස්කෘතියක, සදාචාරයක, සභ්‍යත්වයක අගය තොපිට තාම දැනෙන්නෑ. දැනුම් තේරුම් තියෙන දවසකට ඔය රෙද්දේ හඩ්ඩේ අගේ තොපිට තේරෙයි.

එතකන් කොල්ලෙක්ටයි කෙල්ලෙක්ටයි නිදහසේ කතා කරන්න, ඇවිදලා මහන්සි වුණාම ඔහේ බලාගත්තු අතේ බලාගෙන ඉඳන් ඉන්න, නිකන් ළඟට වෙලා ඉඳන් ඉන්න වගේ දේවලට රෝස කැලේ හොයාගනිල්ලා. මොකද මේ රටේ ඉන්න හැමෝම පොඩි ළමයි. පොඩි ළමයිව වරදින් මුදාගන්න මේ දූපතේ *ත්තෝ(ඇත්තෝ) ඕන *කක්(එකක්) කරයි!

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

මේ තුජේ මාර්දූඟා කුත්තේ කමීනේ සාලේ ටීවී එකේ!

දන්නා කාලයේ සිටම ලංකාවේ බහුතරයකට ඉන්දියාව ලොවෙත් පේන්නට බැරි ය. ඉන්දියාවේ එකෙක් වැරදිලාවත් පාරේදී හම්බුණොත් කාරා කෙළ ගහන සයිස් එකට මළ ය. ඒ කොහෙන් ආ මළක් දැයි මට නම් නිච්චියටම කිව නොහැකි ය. හැබයි එකෙක් දෙන්නෙක් හැර මට මෙතෙක් මුණ ගැහුණු ඇටිකිච්චාගේ පටන් බක පණ්ඩිතයා දක්වා ලාංකිකයන් සැවොම එලෙස ඉන්දියාවටත් ඉන්දියානුවන්ටත් රොම්බ සයිස් එකෙන් බණින බව නම් නිසැකවම දන්නවා ය.

කෙසේ වෙතත් පසු කාලීනව බෝවූ මාරාන්තික ක්‍රිකට් උණ නිසා ඉන්දියාවත් සමග පවතින මේ ජන්මාන්තර වෛරය තවත් වැඩි වී ඇති බව පැහැදිලි ය. ක්‍රිකට් උණෙන් ඔද වැඩුණවුන් ඉන්දියානුවන්ගේ මවු පියන් ආදරෙන් පවා සිහිපත් කරනවා ය. කවදත් මරාගන්නට බලාගෙන ඉන්නා ලංකාවේ උන් සෙල්ලමක් නිසා පවා මරාගන්නවා ය. ඉනුදු නොනැවතී සීපා එක්ටා වැනි ගිවිසුම් අත්සන් කරනවා කියූ ගමන් ගිවිසුමේ අකුරක්වත් නොදැක පවා මුන්දැලා ඉන්දියන් කාරයොන්ගෙන් සමාජ වෙබ් අඩවි වල මරාගෙන මැරෙන්න ගේම ඉල්ලනවා ය.

හැබැයි ඒ කෙසේ වෙතත් ලංකාවේ උන් වෙනස් ය.

ඉන්දියාවේ සබන් ඔපෙරා හෙවත් එක් පවුලක, පරම්පරා ගණනාවක ඕපා දුප ගණනාවක් නාට්‍යරූපි ලෙස ඉදිරිපත් කරන ශාන්ති, ප්‍රීති, භීති, ප්‍රවීණා, මහ ගෙදර, එහා ගෙදර, ඊට එහා පැත්තේ එකාගේ ආච්චිගේ ගෙදර වැනි අම්බානක දිග නාට්ය වගේ ඒවා රෑ බතත් පසෙක ලා තලු මර මර රස විඳිනවා ය. එවුවායේ රඟපාන නිළියන් මෙහේ “වැඩැම්මවූ” විට ඇකයේ හුන් දරුවන් පවා බිම අතහැර කාර් රැළියට අතවනන්නට දුව යනවා ය. ඉන්දියන් නළු නිළියන් මතකයට නංවාගෙන හොරෙන් හොරෙන් ස්වයං වින්දනයේ යෙදෙනවා ය. ඉන්දියන් ගීත රස විඳිනවා ය. හින්දුස්ථානී සංගීතය දේවත්වයෙහි ලා සළකනවා ය. අනෙකක් තබා ඒවායේ තනු ගෙඩි පිටින් ගෙන මෙහේ රීමේක් කරනවා ය. ෆිල්ම් පවා රීමේක් කරනවා ය. හැබැයි ඒ ඉන්දියාවෙන්ම ෂාරුක් ඛාන් ලංකාවට ආ විට මෙහේ උන් බෝම්බත් ගැහුවෝ ය. එනිසා මොනා වුණත් හැබැයි ඉන්දියාවත් එක්ක මුන්ට අමර මළක් තියෙනවා කියන එක නම් ෂුවර් ඇන්ඩ් ෂොට් ය.

ඇත්ත වශයෙන්ම කියුවහොත් ඒ වෙනස ගැන අපි ආඩම්බර විය යුතු ය.

සමහර විට මේ මළේ මුල ආදී රජ කාලේ ඉඳන් තිබූ සොළී ආක්‍රමණ නිසා විය හැකි ය. අනගාරික ඉන්දියාවට ගොස් බුද්ධගයාව බේරාගෙන එහෙටම වී ආයේ නම් ආත්ම ගණනාවක් ගියත් ලංකාවේ නම් නොඉපදේවා කියා මිය ගිය නිසා ද විය හැකි ය. තවත් සමහරක් විට මහින්ද අහසින් වැඩ තිස්සට කෝචොක් දමා අඹ ගස් ගැන ඇසීමෙන් වූ විළිලජ්ජාව නිසා විය හැකි ය. නැත්නම් සංගමිත්තා ජය ශ්‍රී මහා බෝධිය වැඩමවීමත් සමග දූපතට ආ සංස්කෘතික ආක්‍රමණය නිසාත් විය හැකි ය. එසේත් නැත්නම් ඉන්දියාවෙන් පිටුවහල් කළ විජය, තම්බපණ්ණියේ කුවේණිට රෙඩා පොට් කර බෝඩ් එකෙන් එළියට විසික් කළ නිසා ද විය හැකි ය. හැබැයි අන්තිම පොයින්ට් එක එච්චරම ලෙජිට් නැති ය. මන්ද යත් ඉන්දියාවත් එක්ක මේ තිබෙන මළේ හැටියට එහෙනම් මෙහේ එකාලා කුවේණිගේ දරු දෙපළ වන ජීවහත්ථ හා දිසාලාගේ පරම්පරාවට දූපතේ උරුමකරුවන් ලෙස සැළකිය යුතු නිසා ය. එහෙත් දැන් ඉන්න උන්දැලා වැද්දන් හෙවත් ලංකාවේ ආදිවාසීන්ව තඹ පයිසාවකට වත් ගණන් නොගන්නා බව ආදිවාසීන් පවා දන්නවා ය. මොකද මෙහේ බහුතරයකට ඇත්තේ සිංහ ලේ බව දන්නෝ දන්නා නිසා ය.

ගොඩක් කාලෙකින් මොකුත් නොලිවූ නිසා වටෙන් ගොඩෙන් මතක් වූ ඉන්දියන් කතා එලෙස පෙළ ගැස්වූ කල, මේ වෛරයට හේතුව දූපතේ හිමිකාරීත්වය තියෙනවා යැයි රාමායණයේ සහ ජනවහරේ සඳහන් වන රාවණා පරපුරේ යක්ෂ ගෝත්‍රිකයෝ පුටු කේස් එකක් නිසා ගිරි දිවයිනට එළවූ බුදුන් ගේ ක්‍රියා කලාපය ද විය නොහැකි බව ලියන්නාට හිතෙනවා ය. මන්ද යත් ඉන්දියාවේ උන්ට *ක *රාගෙන (දුක දරාගෙන) බණින ලංකාවේ උන්ගෙන් හෙණම සෙට් එකක් අදහන්නේ ඉන්දියාවේ ජීවත් වූ ආගමික ශාස්තෲවරයෙක් වූ බුදුන් හඳුන්වා දුන් දර්ශනයෙන් බිඳී ආ ආගමක් නිසාත් ඒ ආගම බිත්තර රකිනා කිකිළියන් මෙන් රැක ගන්නට තතනන උන්ගේ අම්මෝ ලොකු මෙවුවා එක විවිධාකාරයෙන් එළියට දැමීම නිසාත් ය.

බන්දු සමරසිංහ කියන්නා සේ “ආඩම්බරයි තේරුමක් නැතුව” ය.

© 2016 Pamuditha Zen Anjana

පරණ පොතකින් කොළයක්

කාලයක් පසුදොර ලියූ චාමියා දැන් ඊටත් පසු දොරකින් “ඒ කාලේ” ගැන කතා ලියනා පොතෙන් කොළයක් කැඩීමට මටද සිත් දුන්නේ නාසා ගිය නදීශාවන් අත්හළ කියුමක් නිසාය.

“කව්රු කොහොම කිව්වත් ලොව කරුණිකම නායකයා අප මහා විදුහල්පති තුමාය” ~ Nadeesha Chandrasena

නදීසාවන්ගේ ඉහත කියමන හා මා එකෙන්ම එකඟ වන්නේ සහේතුකවය.

මන්ද යත් ඒ කතාව අපේ විදුහල්පතිතුමාටත් අදාළ නිසා ය.

කාලයක් පංති කාමරයේ යතුර භාරව සිටි නිසා උදේ පාන්දර පාසැලට එද්දී ප්‍රසන්න මුහුණකින් වේවැලත් අතේ තියාගෙන ගේට්ටුවත් ඔෆිස් එකත් අතර පාරේ එහාට මෙහාට ඇවිදින විදුහල්පතිතුමා දුටු විට “ගුඩ් මෝර්නින් සර්” කීම සහ කුණු ඇහිඳීම එදිනෙදා චර්යාවක් වී තිබුණා මතක ය.

මන්ද යත් සැම විටම පාහේ ඔහුගේ පිළිතුර වන්නේ “ගුඩ් මෝර්නින්.. ඔය කොළ ටික ඇහිඳගෙන යන්න” බැවිනි.

අප පාසැල වෙනත් විදුහල්පතිවරයකු යටතේ එතරම් පිරිසිඳුව තිබූ කාලයක් මට මතක නැති ය.

අපේ පංති කාමර පිහිටියේ පාසැලේ කාර්යාල ගොඩනැගිල්ලේ ඉහළ මාලයේ ය. විවේක කාලය අවසන් බව දැක්වෙන සීනුව නාද වන විට වේවැලත් සමග එළියට බසින විදුහල්පතිතුමා තම නිල සංචාරයේ නිරත වන්නේ විවේක කාලය අවසන් බව අමතක වූ සිසුන්ට වේලාව මතක් කරන්නට සහ විදුහල්පති කාර්යාලය හා හරි කෙලින් පිට්ටනියට එහායින් පිහිටි ආපන ශාලාවේ කෑම සහ ප්ලේන්ටී අතර සිර වූ සිසුන් ඉන් නිදහස් කිරීමට ය. එම සීනුව නාද වූ පසු අප වැඩිපුරම විපරම් කරන්නේ විදුහල්පතිතුමා කොහේද යන්න විමසීමට ය. තනි සුදු අත්දිග කමිසය සහ කලිසමෙන් සැරසුණු ඔහු පාසැල් නිල ඇඳුමෙන් වෙනස් වන්නේ අත්දිග කමිසය සහ පැළඳ සිටින ටයි පටිය නිසා පමණකි. එබැවින් කලබලකාරී සිසුන් අතර ඔහු සොයාගැනීම ඉතාමත් අපහසු කාර්යයකි.

විවේක කාලයට පසු කාලපරිච්ඡේදයේ විදුහල්පති තම සංචාරයේ නිරත වන බව දන්නා සිසුන් අතර ඒ කාලයේ ප්‍රචලිතව තිබූ විනෝදාංශයක් වූ “පිනා එනෝ” ආතල් එක ගැනීමට ගොස් දිනක් කුජීත වූ අයුරු මට මතක ය.

ඉහළ මාලයේ සිට කෙලින්ම විදුහල්පති කාර්යාලය අසළට විවර වෙන පඩි පෙළ කෙළවරට බියෙන් පැකිළෙමින් යන සිසුන් කණ්ඩායමක් හදිසියේම ගාල කඩාගත් හරක් රැළක් මෙන් “පිනා එනෝ” යනුවෙන් කෑ ගසමින් දුව විත් ඩෙස් උඩින් පැන පංතියේ හිඳ ගැනීම මෙහිදී මූලික වශයෙන් සිදුවේ. ඉන් අපේක්ෂා කෙරෙනුයේ පංතියේ එවිට ආතල් එකේ ඩෙස් උඩ හිඳගෙන කකුල් පද්දමින් කතා දාගෙන සිටිනා සිසු සිසුවියන්ගේ ආතල් කුඩු කිරීමයි.

දිනක් විවේක කාලයෙන් පසුව නැවත පංති කාමරයට ගොස් ඒ කාලපරිච්ඡේදයට නියමිත ගුරුවරයා පැමිණ නැති බව දැන පහළට ගිය කණ්ඩායමත් සමග “පිනා එනෝ” යනුවෙන් කෑ ගසමින් දුව විත් ඊට ඉහළ මාලයේ සිට පහළට බසිමින් සිටි විදුහල්පතිගේ ඇඟේ හැපී විළිලජ්ජාවට පත් වූ අයුරු මතක් වෙද්දීත් දැන් නම් හතර හිනා ය. විදුහල්පතිතුමාට ද සිනහ පහළ වූවෙන් කුඩා වේවැල් පහර කීපයක් ඒ මේ අතින් රැන්ඩම්ලි කා “දුඃ පංතිවලට” කියා අසාගෙන පංතිවලට ගියා මතක ය.

තවත් දිනෙක අප දහදෙනෙක් පමණ “ෆ්‍රී පීරියඩ්” එකක් ආපන ශාලාවේ ගත කර එළියට බහින්නට හදද්දී, කාර්යාලයෙන් එළියට බට විදුහල්පතිතුමා සංඥා කර අප සියල්ල ගෙන්වා කාර්යාලය ඉදිරියේ සිටුවා තිබ්බා මතක ය. විනාඩි තිහක්  හතළිහක් පමණ යත්දී ප්‍රාථමික අංශයට පාසැල නිමවීමේ වේලාව හඟවන සීනුව නාද විය. එකේ දෙකේ පංතිවල පොඩි එවුන් පන්තිවලින් පෝලිමට එළියට බැස පිට්ටනිය පසු කරත්දී පෝළිම් ලොවෙත් කඩාගෙන ආතල් එකේ දුව එනු දුටු විදුහල්පතිතුමා අප කිහිප දෙනාට සන් කොට පොඩි උන්ගේ පෝළිම් හදන්නට කීය.

පෝළිම් හදනා අතරේ අප සමග හිටි “ගප්පියා”(නෑ නෑ ඒ ගප්පියා නෙමෙයි වෙන එකෙක්) යන අන්වර්ථ නමින් හැඳින්වූ සගයෙක් මරු වැඩක් කළේ ය.

අර පෝළිමට යන්නට හදනා පොඩි උන්ට විදුහල්පතිතුමා පෙන්වූ ඔහු “මල්ලී අතනින් යද්දී අර මාමට ටටා කියන්න හොඳේ” යනුවෙන් පැවසීය. අර පොඩි උන් දන්නා විදුහල්පතීත්වයක් නැති නිසා උන් හැමෝම කාර්යාලය පසු වෙත්දී මහ හඬින් “මාමේ ටටා.. මාමේ ටටා” යනුවෙන් අත් වනමින් යනු දැක විදුහල්පතිතුමාට ද හතර හිනා ගියා මතක ය. පොඩි උන් ටික ගේට්ටුවෙන් එළියට ගිය පසු සිනාමුසුව සිටි විදුහල්පතිතුමාට “සර් අපිත් පංතිවලට යන්නම් එහෙනම්” කියා ශේප් වී එන්නට අපට හැකිවූයේ ඔහුට විහිළුවක් සිනාසී භාර ගැනීමට හැකිවූ නිසා බව නම් ෂුවර් ය.

ඔහු, සිසුවෙක් වරදක් කළ විට අම්බානක නෙළනවා මෙන් පේන්නට වරදකාරී සිසුවා අල්ලා වටේ පිටේ බිත්තිවල හප්පා පිටට ගසා මහා කලබගෑනියක් සාදන නමුදු ඒ ගහන එකක්වත් රිදෙන්නට ගැසූ බවක් මේ වන තෙක් අසා නැත. (නමුත් ඊට හරියන්නට මාරාවේශයෙන් පහර දෙන ඇරියස් සහිත සහකාර විදුහල්පතිවරයෙක් සිටි බව ද නොකියාම බැරිය. ඔහු සිටියොත් නම් වැඩේ එහෙම ලේසියෙන් ගොඩ යන්නේ නැති ය. පාසැලෙන් ඉවත් වූ බොහෝ දෙනා තාමත් ඔහු සමග බද්ධ වෛරයකින් සිටිනා බවද ෂුවර් ය.) විදුහල්පතිතුමා අත මෙහෙක් කොට බොකුටු කර පිට මැදට ගසන පහරවල රිදීමක් නොවුණද “දබොක්” යනුවෙන් මහා හඬක් නැගෙයි. ඊට වටා පිටාවේ සියල්ලම අතිශය භීතියට පත් වී එකෙන්ම සයිලන්ට් වී යයි.

ශිෂ්‍ය නායකයකුව හිටි කාලයේ වෝනින් දෙකකට පසුවත් “කට්” එකක් කපා පාසැල් ගිය දවසක ඔෆිස් එක තුළ මා කොටු කර බැජ් ගලවා මා ඒ මේ අත විසි කර එසේ “පහර දී” ඇති කළ කලබගෑනිය දැක මොකද්දෝ සයින් කරගන්නට කියා ඔෆිස් එකට අවේලාවේ ඇවිදින් සිටි මගේ යෙහෙළියකගේ ඇසට කඳුළු ද නැගුණා මතක ය (මලිත් චංචලා වගේ සිද්දියක් නම් නොවේ). එහෙත් මා නම් සිටියේ ඒ මේ අත විසි වීමෙන් ඇති වූ තුෂ්ණිම්භූත බව හා කැටි වුණ මද බියකින් වුවද අමුතුම අන්දමේ ආතල් එකෙනි. ඇමියුස්මන්ට් එකකිනි.

මන්ද යත්, හරි හැටි රිදෙන්නට පහරක් වත් ගැහුවේ නැත්තේ ඇයි කියා මා කල්පනා කරමින් සිටි බැවිනි.

ඔහු කවදාවත් සිසුවෙක්ට රිදෙන්නට පහර දී නැති බව මා දන්නා හැටියට බොක්කෙන්ම කිව හැකි ය. වනාතමුල්ල මැගසින් පාරේ සිට අප පාසැලට පැමිණෙන දාමරික ගැටවරවියේ හුන් මැරෑටි කොල්ලෝ සෑහෙන ගණනක් ගොඩ ගියේ වරදකදී ඔහු ඇති කරන මහා කලබගෑනියෙන් සහ ඉන්පසු කියනා වචන කිහිපය හිතට වදින්නට කියන නිසා බව මට බුදු ෂුවර් ය.

කල් ගතවී ඒ ලෙවල් රිසල්ට්ස් ආ දවසේ (මා ඒලෙවල් ෆේල් ය) මා පාසැලෙන් සමුගැනීමට ඔහු හමුවීමට ගිය අවස්ථාවේ ඔහු විසින් කියන්නට යෙදුණු, මගේ ජීවිතය වෙනස් කළ කතාවක් තාමත් මා මතකයේ රැව් දේ. අවසානයට එයද මෙතනට අතහැර මෙය අහවර කර දමමි. මන්ද යත් මේ වෙද්දී මතකයට නැගෙන කෙළවරක් නොමැති රස කතා ලියන්නට ගියහොත් ඉවරයක් නැති නිසා ය.

“තමුසේ පහනක් වගේ මිනිහෙක්. තමුසේ ඒක තේරුම් අරන් වැඩ කරන්නේ නෑ. එහෙම කළානම් තමුසේ ඉන්නේ මෙතන නෙමෙයි!”

© 2015 Pamuditha Zen Anjana

විජයග්‍රහණය!

“කවුරුත් යුද්දේ දින්නේ නෑ.. මිනිස් ජීවිත දහස් ගණනක් නැති වෙන නැති කරන දෙයක් කවුරු කොහොමද දිනන්නේ?

යුද්දේ නිසා අනිත් මිනිස්සුන්ව මරපු මිනිස්සු, යුද්දේ නිසා අනිත් මිනිස්සු අතින් මැරුණු මිනිස්සු ජයග්‍රාහකයෝ ද?

යුද්දේ නිසා ජීවත් වෙන මිනිස්සු, යුද්දේ නැති නිසා ජීවත් වෙන මිනිස්සු ජයග්‍රාහකයෝ ද?

යුද්දේ පට්ට ඈතින් දැකපු මිනිස්සු, යුද්දේ හුස්මක් ළඟින් දැනුණු මිනිස්සු ජයග්‍රාහකයෝ ද?

නැත්නම් යුද්දයක් පටන් ගන්න කලින් ඉවර කරන යුද්දයක් ඇති නොවෙන්න වග බලාගන්න මිනිස්සු ද ජයග්‍රාහකයෝ?”

ඒ ලියන්නා ෆේස්බුක් එකේ දාපු ස්ටේටස් එකක්. ඕකට එක එක විදිහේ ප්‍රතිචාර ඇවිල්ලා තිබ්බා. ඒකෙන් වැඩියෙන්ම සිත් ඇදගන්නා සුළු කොමෙන්ට් එක වැටුණේ මෙහෙම.

“උබෙ තාත්ත දෙමළ ද..?”

අපේ රටේ අපේ සහෝදර මිනිස්සු ගැන කතා කරන්න තාත්තා දෙමළ වෙන්නම ඕනෙ ද? එහෙමත් නැත්නම් තාත්තා මුස්ලිම් වෙන්නම ඕනෙ ද? සිංහලයෙක්ට දාව ඉපදුණ එකෙක්ට දෙමළ එවුන් ගැන කතා කරන්න තහනම් ද? ඔක්කෝටම වඩා මනුස්සයෙක්ට දාව ඉපදිච්ච මනුස්සයෙක්ට වෙන මනුස්සයෙක් ගැන කතා කරන්න තහනම් ද?

ලියන්නාට හිතෙන්නෙම, ඒක තමා හරිම ප්‍රශ්නේ කියලා.. මේ වගේ අවුරුදු ගාණක් ඔඩු දුවපු තුවාලයක් ඇති වෙන්න හේතුවම තමා මේ හිතන විදිහ.. “උඹේ තාත්තා දෙමළ ද?” කියලා අහන එක ඇතුළෙම ඔය හැමෝම දහ අතේ හොයන දෙමළාගේ ප්‍රශ්නය තියෙනවා.. දමිළයොන්ට වෙනම පාලනයක් ඕනේ ඇයි.. ඒ කතාව ඇත්තද නැද්ද.. ඇත්ත හෝ නැත්ත වෙන්නේ කොහොමද කියන එක කරුණු කාරණා සහිතව සනාථ කරගෙන විසඳුමක් හොයාගන්න එක තමා කරන්න ඕනේ..

දැන් හදිසියේ වත් උන් ඒ කියන වෙනම පාලන කතාව ඇත්ත නම් තනි තනි පුද්ගලයන් විදිහට අපි කැමති ද ඒක දෙන්න, හෝ ඒ කතාව වැරදි නම් තනි තනි පුද්ගලයන් විදිහට උන් කැමති ද ඒක ඉල්ලා අස් කරගන්න කියන එක මත තමා යුද්දයක් ඇති වීම හෝ නැති වීම කියන කාරණාව බලපවත්වන්නේ..

එහෙම බැලුවොත් මේ යුද්දය පටන් ගත්තේ කොහොමද කියන කාරණාව පිළිබඳ කරුණු කාරණා “හරි හැටි” නොදත් අපි වගේ උන්ට මේක ඇතුළේ වාද කරගන්නවා ඇරෙන්න වෙන කරන්න දෙයක් නෑ..

ආයේ එන්නේ කිකිළිද බිත්තරේද මුලින් ආවේ වගේ ප්‍රශ්නයක් නෙමෙයි ද?

අපි කරන්න ඕනේ අතීතය සිහිපත් කරනවට වඩා එකිනෙකාගේ ප්‍රශ්න ගැන සංවේදී වෙන එක.. මේ රටේ “මහ ජාතිය” විදිහට හැඳින්වෙන සිංහලයට මේ පිළිබඳව තියෙන වගකීම වැඩියි.. සහෝදරත්වයේ දෑත් දික් වෙන්න පටන් ගන්න ඕනේ දකුණෙන්.. අමතක කරන්න අමාරු අතීතය අතෑරලා අනාගතයට පියවර තියන්න පටන් ගන්න ඕනේ අපෙන්.. බෝම්බ ගහලා අහිංසක මිනිස්සු මරන්න තීරණය කරපු බල ලෝභියෝ ගැන මතකය හාර අවුස්සමින් ඔඩු දුවපු තුවාලෙට බෙහෙත් කරනවා වෙනුවට ඒකට කෝටු කෑලි වලින් අනින එක නවත්තන්න ඕනා අපි.. නැවත ඔවුන්ගේ විශ්වාසය දිනාගත යුත්තේ අපි..

ඒත් අපි නොකරන්නෙම ඒක.. ඔවුන්ගේ මානුෂිකත්වය පිළිබඳව ඔවුන් පිළිබඳව සංවේදී වෙනවා වෙනුවට අපි කරන්නේ අපේ හයිකාරකම් පෙන්නන එක නෙමෙයි ද? අපේ ලොකු කම පෙන්වන එක නෙමෙයි ද? උදාහරණයක් විදිහට පහුගිය දවස් වල දෙමළෙන් ජාතික ගීය කියන්න අවසර දුන්නම ගොඩක් උන් නොසෑහෙන්න විරුද්ධ වුණා.. මෑතකදී විශ්ව විද්‍යාලයක මේක නිසා ගහ මරාගැනීමකුත් වුණා..කොටි ආයේ නැගිටිනවා කිව්වා.. ඔන්න කරලා තියෙන්නේ කිව්වා.. වෙන රටවල එහෙම වෙන්නේ නෑ කියලා පෙන්නන්න දාහක් උදාහරණ දෙන්න හැදුවා.. ඔය විරුද්ධ වුණ කී දෙනෙක් කැමති ද තියෙන ජාතික ගීයට දමිළ බසින් පේළියක් වත් එකතු කරන්න? වෙන රටවල වෙන විදිහටම ද අපේ රටෙත් වෙන්න ඕනේ? මේක වෙන වෙන රටවල උන්ගේ රටක් නෙමෙයි.. අපේ රට.. එහෙම නම් අපිට ඇයි බැරි වෙනස් කරලා පෙන්නන්න?

ආයෙමත් හිතලා බැලුවම නෑ නෑ උඹලා තාම දෙවැනි පංතියේ පුරවැසියෝ කියලා නොකියා කියන්නෙම අපි නෙමෙයි ද?

මේ එකිනෙකා පිළිබඳව සංවේදී වීම ගැන ලස්සනම කතාව කිව්වේ ගල්කන්දේ ධම්මානන්ද හාමුදුරුවෝ.. පහුගිය වෙසක් දවසේ නිකුත් කළ වීඩියෝවකින් උන්වහන්සේ ඉතිහාසය සිහිපත් කරමින් වෛරය පවත්වාගැනීම නොකළ යුත්තේ ඇයි කියන එක පිළිබඳව ලස්සන පණිවිඩයක් ලබා දුන්නා.. කැමති කට්ටියට බලන්න ඒකත් පහතින් අමුණන්නම්..

ඊළඟට මේ පහතින් අමුණන්නේ පෙරකී ස්ටේටස් එකට වැටුණු තවත් කොමෙන්ට් එකක්.

“යුද්දෙ නිසා දින්නෙ ත්‍රස්තවාදයෙන් බැටකෑ මිනිස්සු. යුද්දෙන් දින්නෙ බයෙන් සහ සැකයෙන් ජීවත් වුනු මිනිස්සු. යුද්දයක් තිබ්බෙ යුද්දයක් වලක්වන්න. ඒ යුද්දෙන් දිනපු නිසා ඊට වඩා බයානක අදුරු යුද්දයකට යන්න තිබුන මං මාවත් නැති උනා . යුද්දයක් පටං ගන්නෙ නැතිව ඉන්න එකයි හොදයි නමුත් යුද්දයක් අවසන් කරන්න යුද්ද කරන්න වෙනවා . යුද ජයග්රහනය හෑල්ලු කරන්න එපා. යුද්දය නරක උනාට අද මේ නිදහස් හුස්ම විදිනෙ දෙමලත් සිංහලයත් එකම විදියට අන්න එහෙව් යුද ජයග්‍රහණය නිසා”

ඇත්තටම, යුද්දේ වළක්වන්න යුද්ද කරනවා කියන එකම විහිළුවක් කියලා අපිට නොහිතෙන්නේ ඇයි..? ඒකත් හරියට කන්‍යා භාවය රැක ගන්න සංසර්ගයේ යෙදෙනවා වගේ නෙමෙයි ද? ලියන්නාට හිතෙන විදිහට මිනිස්සු බරගාණක් මැරුණ තැනක ජයග්‍රහණයක් තියෙන්න බෑ.. නැති ජයග්‍රහණයක් හෑල්ලු කරන්නේ කොහොමද?

යුද්දයක් ඉවර කරන්න ක්‍රම දෙක තුනක් තියෙනවා.. එකක් දෙපැත්තම එකඟ වෙලා යුද්ද කරන එක නවත්තන එක.. ඊළඟ එක, එක පැත්තක් සමූල ඝාතනය කරන එක.. අනෙක තමා අපි කළේ.. දහස් ගාණක් මිනිස්සු තම තමන්ගේ ජීවිතය අත ඇරලා මැරීගෙන, තුන්කාලක් මැරුවා.. කාලක් ඉතුරුවෙලා යටත් වුණා..

යුද්දේ පටන් ගත්තේ ඇයි කියලා උඹලට අපිට තාමත් හරි හැටි තේරෙන්නේ නෑ.. මොකද අපි ළඟ තියෙන්නේ “ජයග්‍රාහකයාගේ” ඉතිහාසය.. මම කියන්නේ බෝම්බ පුපුරපු මෑත ඉතිහාසය නෙමෙයි.. ඊට එපිට ඈත ඉතිහාසය කියන කෑල්ල.. යුද්දයක් ඇති වෙන්න හේතු වුණ ප්‍රශ්නේ ගැන තාම මේ රටේ මිනිස්සු හරි හැටි උනන්දුවක් නෑ.. දකුණේ එවුන් දන්න දේම නෙමෙයි උතුරේ එවුන් දන්නේ.. දකුණේ එවුන්ට උගන්නපු දේවල්ම නෙමෙයි උතුරේ එවුන්ට උගන්නන්නේ.. ඇයි මේවා දෙකක්.. දකුණේ එක විතරක් හරි කියලා තර්ක කරලා වැඩක් නෑ.. උතුරේ එක විතරක් හරි කියලා තර්ක කරලා වැඩක් නෑ.. දෙපැත්තෙම උන් කිසිම දෙයක් භාර ගන්න විවෘත නෑ.. මෙව්වා වෙනස් වෙන්න ඕනේ..

දෙමළ සිංහල දෙකේම ගොඩක් උන් හෙණ මාන්නක්කාරයි.. සමහරවිට ලංකාවේ උන්ගේ හැටියක් වෙන්න ඇති ඒක.. අනිත් එකාට කෙළ කරලා තමන් උඩ යන්න තමයි ගොන් හැතිකරේ තාම මාන බලන්නේ..

දෙමළ උන් මැරිච්ච දෙමළ උන් සමරද්දී සිංහල ගොන් හැතිකරේ කෑ ගහනවා “අන්න කොටි සමරනවා!” “ආයේ කොටි නැගිටිනවා!” අරකද මේකද කියලා(හැමෝම නෙමෙයි, ඒත් මට හිතෙන විදිහට ප්‍රතිශතයක් විදිහට වැඩියි).. සිංහල උන් හමුදාවේ මැරිච්ච උන් සමරද්දී දෙමළ ගොන් හැතිකරේ කෑ ගහනවා “අන්න මිනීමරු හමුදාව සමරනවා!” “අපේ උන්ව මරපුවා සමරනවා!” කියලා(හැමෝම නෙමෙයි, ඒත් මට හිතෙන විදිහට ප්‍රතිශතයක් විදිහට වැඩියි).. දෙපැත්තෙම උන්ට අමතකයි මේ මැරුණේ උන්ගේ රටේ මිනිස්සු කියලා..

එල්ටීටීඊ එකට බැඳුණ උන් මිනිස්සු නෙමෙයි ද? උන් මනුස්ස අම්මලට දාව ඉපදුණු ළමයි නෙමෙයි ද? උන්ගේ අම්මලට, තාත්තලට, නෑදෑයොන්ට, යාළුවොන්ට උන් මැරුණු එක සිහිපත් කරන්න බැරිද? ඒක සමරන්න බැරි ද? ත්‍රස්තවාදීන් විදිහට මැරිච්ච උන් ගැන සංවේදී වෙන්න අමාරු ඇති.. ඒත් අඩුම තරමේ උන්ගේ අම්මලා තාත්තලා, නෑදෑයෝ, යාළුවෝ ගැන සංවේදී වෙයල්ලා.. ඒ මොකක් හරි මඟුලක් නිසා මැරුණේ උන්ගේ ළමයි, නෑදෑයෝ, යාළුවෝ.. ඇයි උන්ට උන්ගේ එවුන් සමරන්න තියෙන අයිතියට තහංචි දාන්නේ?

උන් නොමග ගිය එක ගැන නොමග ගිය විදිහ ගැන, (නොමග යෑම කියලා මම අදහස් කරන්නේ ආයුධ අතට ගත්තු එක, මිනී මරපු එක) නොමග යවපු එවුන් ගැන නෙමෙයි අපි කතා කරන්නේ, අපි කතා කරන්නේ කවුද වැඩියෙන් මිනිස්සු මැරුවේ කියන එක ගැන.. එහෙම නෙමෙයි ද? මිනිස්සු වැඩියෙන් මරපු උන් හරි මිනිස්සු අඩුවෙන් මරපු උන් හරි ජයග්‍රාහකයෝ වෙන්නේ කොහොමද? දෙගොල්ලොම අන්තිමට කරගෙන තියෙන්නේ මේ රටේ තරුණ ජීවිත දහස් ගණනක් නැති කරගත්තු එක, තරුණ ජීවිත දහස් ගණනක් මරාගත්තු එක නෙමෙයි ද?

ඇයි මුන් දෙගොල්ලොන්ටම බැරි යුද්දේ නිසා මැරිච්ච දෙපැත්තෙම උන්ව සිහි කරලා දුක් වෙන්න? අන්න ඒ ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ හොයපල්ලා.. උඹලටත් මටත් විතරක් බෑ.. ඒත් අපි හොයමු.. තව උන් එකතු වෙයි.. ඒ ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ හැමෝම දන්න, පිළිගන්න දවසට සමහරවිට ඔය කියන යුද (වි)ජයග්‍රහණය ඇත්තටම අපි ළඟ තියෙයි..

යුද්දේ දින්නා නෙමෙයි යුද්දේ ඉවර කළා.. ඇත්තටම යුද්දේ දින්නා වෙන්නේ අපි අපේ සහෝදර මිනිස්සු දිනාගත්ත දවසට..

සත්‍යයට ජය!

© 2015 Pamuditha Zen Anjana

පසු ලිවීම:

එකඟ කට්ටිය, කුතුහලයක් තියෙන කට්ටිය, සහෝදරත්වය හිතේ තියෙන කට්ටිය මැයි දහ නවය හවස හතරට නෙළුම් පොකුණ ගාවට ඉටි පන්දමක් අරන් එන්න.. අපි යුද්ධයෙන් දුක්විඳි, මියගිය සියලු මිනිසුන් වෙනුවෙන්, සහෝදරත්වයේ දිනය ඒකාලෝක කරමු!

“වරදට සමාව දෙන” මිනිසුන් ඕනෑ කර තිබේ!

උදයා සීගිරිය නැග්ගා ය. නගින අනෙක් අය මෙන්ම වටපිට බලමින් අවට සිරි නරඹමින් පතරංග ගලක් තරණය කළා ය. තරණය කරන අතරමග, සිංහල, දමිළ, ඉංග්‍රීසි, භාෂා තුනෙන්ම “අල්ලන්න එපා” කියා සඳහන් කළ බෝඩ් ලෑලි එල්ලා තිබූ පත සයිස් දිළිසෙන තාප්පයක ඈ ගලකින් සූරා නමක් සටහන් කළා ය.

“මෙහි කුණු දැමීම බල්ලන්ට පමණි” කියා බෝඩ් එල්ලා තිබෙන තැනෙක, බල්ලන් පැමිණ කුණු දමා යනවාක් සේ, “මෙහි මුත්‍රා කිරීම බල්ලන්ට පමණි” කියා ලියා ඇති තාප්පෙකට, බල්ලන් ඇවිත් මුත්‍රා කර යනවාක් සේ, “මෙහි දැන්වීම් ඇලවීම තහනම්” කියා ලියා ඇති පොදු ස්ථානයක, බල්ල- සමාවන්න- යම් පුද්ගලයන් ඇවිත් පෝස්ටර් උඩ පෝස්ටර් අලවා යනවාක් සේ, “දිය නෑම අනතුරු සහිතයි” යනුවෙන් සඳහන් තැන්වලම දියබුං ගසන්නට යනවාක් සේ, “තීන්ත වේළී නැත” කියා බෝඩ් ගසා ඇති අළුතින් තීන්ත ආලේප කර ඇති ගේට්ටුවක ඇඟිලි ගසා තීන්ත වේලී නැත්දැයි බලනවාක් සේ, එපා කියන දේම කරන ශ්‍රී ලාංකීය “බබාලා” සේ, ඈ අතගාන්නට එපා කී පවුරේ නමක් සටහන් කළා ය.

අවුල වූයේ පෙරකී කවරකටත් වඩා මේ පවුර වැදගත්කමක් ඉසිලීමයි. ඒ වැදගත්කම පුරාවිද්‍යාත්මක එකක් වීමයි. එක්දාස් හාරසිය බරගණන් වලටත් ඉස්සර ඈත අතීතයේ ගල තරණය කළ දූපත් වැසි සංචාරකයෝ කුරුටු ගෑ කවි එක්දාස් බර ගණනකින් ඒ පවුර වැසී තිබීමයි. ඒ සංචාරකයන්ගේත් මේ උදයා නමැති සංචාරිකාවගේත් කුරුටු වල වෙනස හා වැදගත්කම කුමක්දැයි ප්‍රශ්න කළ යුත්තේ තව අවුරුදු එක්දාස් බර ගාණක් ගිය විට සිටින්නාවූ මිනිසුන්ගෙන් ය. අපට එහි වෙනස කීමට සත්‍යය වශයෙන්ම නොහැක.

උදයා ජාතියෙන් ද්‍රවිඩ වීමවත්, කාන්තාවක් වීමවත්, දුප්පත් වීමවත්, නීතිය නොදැන සිටීමවත්, ඈ කළ වරද නොසළකා හැරීමට හෝ සමාව දී නිදහස් කිරීමට කිසිම අයුරකින් හේතුවක් නොවේ. එහෙත් අප මෙහිදී බැලිය යුත්තේ මේ වරද ජීවිතයක් අඳුරු කර “සීගිරියෙන් බිමට තල්ලු කිරීමට” තරම් දරුණු වරදක් ද යන්න ය.

ලංකාවේ සිර ගෙවල් පිළිබඳව අප හොඳින් අසා තිබේ. කුඩා කළ පාසලේ ක්ෂේත්‍ර චාරිකාවලින් ද, පසුව රූපවාහිනියේ ද සිරගෙවල් ඇතුළත පිළිබඳ අපි දැක අසා ලැබූ අත්දැකීම්, කයි කතන්දර එමට ය. සුළු වරදවලට සිර දඬුවම් ලැබූවන්, දඬුවම් විඳ, දරුණු අපරාධකරුවන් ව කළ එළි බසිනයුරු අප අසා තිබේ. ඇප වශයෙන් රුපියල් සීය දෙසීය ගෙවා ගත නොහැකිව දිගු කාලයක් සිර දඬුවම් විඳින්නවුන් පිළිබඳව ද අප අසා ඇත්තෙමු. සිර ගෙවල් තුළ ගෙවන යම් කාලයකට අනතුරුව, වරදක් පිළිබඳ පසුතැවීමෙන් එළියට එන පුද්ගලයා ඒ නිසා නැවත වරදක් නොකර සිටීමට තරම් පුනරුත්ථාපනයකට ලක් වන ආකාරය පිළිබඳ සුරංගනා කතා වැනි කතා අප ඕනෑ තරම් අසා ඇත. එහෙත් එසේ පසුතැවීමෙන් එළියට පැමිණ යළි වරදක් නොකරන පුද්ගලයන් අප දැක ඇත්තේ අතේ ඇඟිලි ගණනට ය. අතිශය බහුතරයක්, එනම් සිය දහස් ගණනක් සිර දඬුවම් විඳ එළි බසින්නේ, පාතාලේ “තද කකුල්” දෙක තුනක් අතගා සමහරවිට “කකුලක්” බවට පරිවර්තනය වෙලා බව නම් ඕනෑ තරම් දැක අසා ඇත්තෙමු. පිරිමි ගැහැණු වෙනසක් නැත. දෙකේම තත්ත්වය එසේ ය.

මඩකලපුවේ හිඳ පැමිණි, මීට පෙර කිසිදු සිර දඬුවමක් නොවිඳි, අපරාධයකට ලාවට වත් ගෑවී නැති උදයා අවුරුදු දෙකක් හිරේ යන්නට සූදානම් වන්නේ මෙවන් තත්වයක් යටතේ ය. ඇයට ලබා දී ඇති දඬුවමේ සාධාරණත්වය ප්‍රශ්න කෙරෙන්නේ මේ තත්ත්වය යටතේ ය. ඈට ලැබී ඇති දඬුවම “සීගිරියෙන් පහළට තල්ලු කිරීමක්” වෙන්නේ එනයිනි. ඈට ලැබුණු දඬුවම නැවත සළකා බැලිය යුතු වන්නේ එබැවිනි.

නීතිය පිළිබඳව මෙන්ම නීතිය ක්‍රියාත්මක වීම පිළිබඳව පැහැදිලි ලෙසම ප්‍රශ්න ගණනාවක්, නොපැහැදීම් ගණනාවක් අප සිත් තුළ තිබේ. යම් වරදවලට සිර දඬුවම් දීමට නීති සැකසී ඇත්තේ එය බොහෝ කාලයක පටන් පැවත එන සමාජ සංශෝධන ක්‍රමවේදයක් නිසා ය. ඉන් වරදට පෙළඹෙන්නෝ එකී වරද කිරීමෙන් ලැබෙන ප්‍රතිවිපාක සිහිවීමෙන්, දඬුවමට ඇති බිය නිසා වරද කිරීමට පෙළඹෙන්නේ නැති බව එහිදී නැගෙන තර්කයයි. එහෙත් මෙකී ක්‍රමවේදය පිළිබඳව උපහැරණ දීමට, අන් අයටත් ආදර්ශයක්, පාඩමක් වීම උදෙසා මෙසේ මනුෂ්‍යයෙකුගේ අනාගතයක් අනතුරේ හෙළීම මේ මොහොතේ ප්‍රශ්න කෙරෙමින් පවතී. මේ යෝජනා කෙරෙන්නේ වෙනත් ක්‍රමවේදයක අවැසිතාවයක සේයා දැයි කල්පනා කර බැලීම වටී.

මෙහිදී සන්නස්ගලයන් අයිටීඑන් එකේ පත්තර කියවන්නට ඇවිත් කියූ කතාවක් සිහි වේ.

“පුරවැසියන් වන අපව පාලනය කිරීම සඳහා උඹලා අපිට දාන නීති උඹලාම කඩනවානම් උඹලගේ නීති අපි මොකටද රකින්නේ කියලා පුරවැසියන්ට ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා”

කතාව සහතික ඇත්ත ය. පුරවැසියන්ට පැහැදිලි ප්‍රශ්නයක් තිබේ. රට පුරා නිධන් හාරා, පුරාවිද්‍යාත්මක වටිනාකමක් ඇති ස්ථාන කුහුඹු පුකක් තරම් වත් නොසළකා, මිනී මරා, කටුගෙදරටම පැන කඩු උස්සා, යකා නැටූ පුද්ගලයන් ඔහේ නිදැල්ලේ ඉද්දී, පොඩි තැන්වලින්ම මෙලෙස ජලය ගලා යන්නේ ඇයි දැයි ඔවුන්ට ප්‍රශ්නයක් තිබේ. සල්ලි තියෙන, බලය තියෙන අය නීතියෙන් රිංගා යන්නට නීතියේ හිඩැස් හොයාගනිද්දී, නීතියේ රැහැනින් ගැළවීමට මුදල් හෝ බලය යොදාගනිද්දී, එකී පහසුකම් නොමැති අය වුවමනාවට වඩා දඬුවම් විඳින්නේ ඇයි දැයි මිනිසුන්ට ප්‍රශ්නයක් තිබේ. උදයා පිටින්, ඇයට නිදහස දෙන්නට යැයි කියා, මේ සමාජ ජාල ඔස්සේ පුපුරා යමින් පවතින්නේ එකී කෝපයයි. එකී අසරණ වූ හෘද සාක්ෂීන්ගේ ප්‍රතිරාවයයි.

එහෙත් පිළිතුර නීතිය ක්‍රියාත්මක නොකර සිටීම නොව, සැමට සමානව නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම ය. නීතිය පිළිබඳ ලියන්නාගේ සේම අනෙක් අයගේද බිඳ වැටී ඇති විශ්වාසය ගොඩනැගීම ය. අපට තේරෙන අන්දමට ඈට ලැබිය යුත්තේ සමාවක් නොවේ. ඈට ලැබිය යුත්තේ “සාධාරණ” දඬුවමකි. මේ පවත්නා අපරාධයට දඬුවම් දීමේ “සිස්ටම්” එක හෙවත් ක්‍රමවේදය පිළිබඳ කෙතරම් ප්‍රශ්න තිබුණද “නීතිය ක්‍රියාත්මක විය යුතු ය” යන ආස්ථානයක ලියන්නා සිටින බව සඳහන් කළ යුතු ය. මන්ද යත් පවතින ක්‍රමවේදයන් වෙනස් කිරීම ‘සටාස්’ ගා මදුරුවකු තළනවාක් මෙන් කරනවාට වඩා ක්‍රමානුකූලව පිළිවෙලකට කළ යුතු දෙයක් බැව් සුපැහැදිලි කාරණාවක් බැවිනි. කෙසේ වෙතත් මෙලෙසින් එක් පුද්ගලයෙක්ගේ නාඩි වැටීම වෙනුවෙන් සංවේදීව විශාල පිරිසක් අත්වැල් බැඳගැනීම පිළිබඳව ලියන්නාට බලවත් සතුටක් තිබෙන බව ද කිව යුතු ය. වෙනස් වන්නේ ද වෙනස් කරන්නේ ද මේ අයුරිනි.

“අවවාදයට වඩා ආදර්ශය උතුම් ය” යන්න සේම “දඬුවම් දීම ට වඩා ඉගැන්වීම උතුම් ය” යන්න ද අතිශය වැදගත් බව අවසානයට ලියා තැබිය යුතු ම ය.

සත්‍යයට ජය!

© 2015 Pamuditha Zen Anjana