මරණ දණ්ඩනය

ලෝකප්‍රසිඬ විහිළුකාර ජෝජ් කාලින් විසින් එකදාස් නවසිය අනූහය වර්ෂයේ ජනගත කළ “බැක් ඉන් ටවුන්” නම් හිටං විහිළු දේශනාවේ “මරණ දණ්ඩනය” පිළිබඳ කොටසේ අතිශය සරළ පමුදිත 6සන් අංජන (මාරyeah) පන්නයේ ලාංකේය අනුවාදයක් බව කාරුණිකව සළකන්න.

“දැන් පොඩ්ඩක් හිතලා බලහං; ජීවිතයේ තියෙන පට්ට වැදගත්කමයි මරණ දඬුවමයි දෙකම හැදුවෙ මිනිස්සු වෙන අපි. ඉතිං උඹලට හිතෙන්නැද්ද අපරාදේ කියන්න බෑ අපි විවිධාකාර සමර්ථකම් ඇති එවුං කියලා?

දැන් අලුත්ම සීන් එක තමයි මේ රටේ ගොඩාක් උංට ඕන වෙලා තියෙනවා කුඩු ජාවාරම්කාරයො එල්ලලා මරන්න. මේක හෙණම ගොං සීන් එකක් ඕයි! තොපි හිතං ඉන්නේ කුඩු ජාවාරම්කාරයො මැරෙන්න බයයි කියල ද? උං දැනටත් කරන්නේ හැමදාම උං උං මරාගන්න එක. ගැන්සි පිටින් බැහැලා වෙඩි තියාගෙන කපාගෙන කොටාගෙන පාතාලෙ කියලා මහපාරේ මරාගන්නෙ උං තමයි. උං මැරෙන්න බය නෑ. මරණ දඬුවම නිසා අපරාධ අඩුවෙන්න තිබ්බා අඩුම තරමේ මැරෙන්න බය උංට ඒ දඬුවම දුන්නනම්. නිකං හිතපං, ඔය කුඩු ජාවාරම් වලින් හොයන කළු සල්ලි සුදු කරන දේශපාලකයොන්ට මරණ දඬුවම දුන්නා කියලා; අම්මටසිරි සට සට ගාලා කුඩු ජාවාරම් බලං ඉන්දැද්දි පහළ බහියි. ඔය හත්පොළේ මරන්න දඟලන ජාවාරම්කාරයෝ අමතක කරලා දේශපාලකයො දෙතුන් දෙනෙක් පෝරකේට දක්කන්න පටං ගනිං.

පෝරකෙත් අමතක කරහං. ඒක රිදෙනවා මදි. අපි මුංව කෙලිම්ම කුරුසයේ තියලා ඇණ ගහමු! මොකද කියන්නේ? එතනිනුත් ඕන්නං තව ටිකක් ඉස්සරහට ගිහිං අර ශාන්ත පීතර උන්නැහේ වගේ, මිනිස්සුංව ඔළුවෙන් හිටවලා කුරුසයේ තියලා ඇණ ගහමු. ආ අනික එහෙම ඇණගහන්න නියම වෙන එකෙක්ගෙ වත් ඇඟේ නූල්පොටක්වත් නෑ. හැම සතියකට සැරයක්ම ක්‍රිකට් මැච් එකක් පටන් ගන්න කලින්, අමු හෙළුවෙන්, ඔළුවෙන් හිටවලා, කුරුසයට තියලා ඇණ ගහලා, මරණ දණ්ඩනය දෙන එක ටීවී එකේ සජීවී ව පෙන්නනවා. සතිඅග කුරුසයේ ඇණ ගැහිල්ල! යකෝ ක්‍රිකට් බලන්නැති උනුත් ක්‍රිකට් මැච් බලන්න ගනියි. කොහොමද සංගක්කාර හරි ඔය විස්තර විචාරය කරන වෙන එකෙක් හරි අර ඇණ සෙට් එක අංශක අනූවක කෝණයකින් අවම බලයකින් ඇතුළට බහින්න ඕන ඇයි කියලා විස්තර කරද්දි?

මං උඹලට එක දෙයක් ෂුවර් කරලා කියන්නම්, සතියකට එකා ගාණේ කුරුසයට තියලා දේශපාලකයෝ ඇණගහපං, ආයි ලොවෙත් නැති විදිහට පට්ට වේගෙකින් ඔය කුඩු ජාවාරම් ඔක්කොම පහළ බහියි. බලාගෙන ඉඳිද්දි පහළ බහියි! කොටිම්ම කිව්වොත් අඩුම තරමේ ඉස්කෝලවල තියා හිරගෙවල් වල වත් කුඩු හොයාගන්නවත් නැති වෙයි!

ඇත්තටම කිව්වොත්; මට ඔය මරණ දඬුවම ගැන සතපහක ගාණක් නෑ. ඕක දුන්නත් එකයි, නැතත් එකයි. මොකද ඒකෙන් වෙන හුත්තක් නෑ. ඕන්නං අර කාලයක් තිස්සේ හැමෝගෙම හිත් අස්සේ එක එක සයිස් එකෙන් ඉතුරු වෙලා තියෙන, පළිගැනීම පිළිබඳ ආගමික ආසාව සම්පූර්ණ කරගන්න පුළුවන් වෙයි. පොඩ්ඩක් ඔය ආගම් ගැන හොයලා බලහං. ඔය හැම එකේම තියෙන්නේ පව් ඵල දීමයි පළිගැනීමයි තමයි. ඉතිං හරියට බැලුවොත් ඔය මරණ දඬුවම කියන්නේ ආගමික වතාවතක් හා සමානයි. කොටිම්ම කිව්වොත් පිරිපහදු කිරීමේ එහෙම නැත්නම් ශුද්ධපවිත්‍ර කිරීමේ අයිතියක් වගේ එකක්. නූතන සංස්කාර ධර්මයක්. නිකං හරි ඒක ඇත්තක් නම් මං කියන්නේ, පොඩ්ඩක් අපි මේ සීන් එක අප් කරලා ගමු. උඹලා ඔය මරණ දණ්ඩනය පොඩ්ඩක් විතර විනෝදාත්මක කරලා, හරියට මාකට් කරන්න ඉගෙන ගත්තොත්, ඒ හොයන සල්ලිවලින් කෙලිම්ම රටේම ණය සේරම බේරගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා මං බොක්කෙම්ම විශ්වාස කරනවා!

ආ අනිත් එක, මං මේ ටික කියන්නේ මගේ ප්‍රියාදර සිංහලබෞද්ධ(තනිවචනයකි) ජනතාවට; මං කුරුසයේ ඇණ ගැහිල්ල විතරක් ගෙනල්ලා ඕගොල්ලන්ව අමතක කරන්නෑ. අපි කෙලිම්ම ගේමු හිස ගසා දැමීම. හා ද? කොහොමද ටීවී එකේ හිස ගසා දානවා පෙන්නද්දි, ස්ලෝමෝෂන් දාලා ඉන්ස්ටන්ට් රී-ප්ලේ එක්ක? ඕන්නං උඹලට පුළුවන් පොඩි කඳු ගැටයක් වගේ එකක ඉඳන් හිස ගසා දාලා, කන්ද දිගේ ඔළු පහළට රෝල් වෙලා එන්න වැඩේ කරන්න. කඳුගැටේ පාමුළ එකේ ඉඳං පහ වෙනකං අංක දාපු හිල් පහක් හදලා අර එන ඔළුව ඒ එකකට වැටෙන්න හදන්න. එතකොට ගෙදර ඉන්න උංට පුළුවන් අර ඔළුව වැටෙන්නේ මොන හිලටද කියලා ඔට්ටු අල්ලන්න. ක්‍රිකට් ස්ටේඩියම් එකේම මැද මොකක් හරි අට්ටාලයක් හදලා ඒක කරානම් ස්ටේඩියම් එකේ ඉන්න උංටත් එතනම ඉඳන් සජීවී ව ඔට්ටු දාන්න පුළුවන්. එහෙම කරලා තව ටිකක් සල්ලි හොයාගන්න පුළුවන්. ඒකත් නිකං ඉක්මණ් වැඩියි වගේ නම්, ඇඩ් එකක් දෙකක් දාගන්නවත් වෙලා මදි නං, වෙලාව අදින්නත් එක්ක උඹලට පුළුවන් හොඳට කැපෙන කඩුවක් හරි, පොරවක් හරි පාවිච්චි කරනවා වෙනුවට, පොඩි කියත් පටියක් වගේ එකක් පාවිච්චි කරන්න. ආ මෙච්චර දුර ඇවිත් දැන් මේක කියවන එක නවත්තන්න එපා යකෝ. දැනටමත් අපේ අතේ ලේ ගෑවිලා ඉවරයි. එකම කාරණාව තමයි කොච්චර මට්ටමකට අපි ලේ සාධාරණීකරණය කරනවද කියන එක. හා හා හරි අපි කියත් පටිය අමතක කරමුකො. වෙනසකටත් එක්ක අපි තව ටිකක් සියුමැලි දෙයක් පාවිච්චි කරමු. කොහොමද හිස ගසා දාන්න චූටි ගෑරුප්පුවක් පාවිච්චි කළොත්? අපිට තව සෑහෙන වෙලා ඇදගන්න පුළුවන් නේ?

තව අමතක වෙච්ච ක්‍රම සෑහෙන තියෙනවා ඕයි!

අපි අන්තිමට කවද්ද කාවහරි පණපිටින් ගිණි තිබ්බේ? ඒකට කල් ගත්තා සෑහෙන වැඩියි නේ? මෙන්න තවත් ආගමික පදනමක් සහිත සුන්දර ලෙස මරණ දණ්ඩනය දීමේ ක්‍රමයක්. වරදකරුවන් පණ පිටින් ගිණි තැබීම. සාදර අනුග්‍රහය: ලක්විජය ගල් අඟුරු. අපි ඒක සජීව විකාශයක් දෙමු ඉරිදා උදේට. උඹලා හිතන්නේ ඒකට මේ හුත්තේ රටේ රේටිං නැතිවෙයි කියලද? හුත්තො මිනිස්සු ඉරිදා පල්ලි යන එක නවත්තලා ඕක බලන්න එයි ෂුවර් එකටම.

ආ ඕන්නං අතීතෙං තව ගන්න පුළුවන් ක්‍රම සහ විධි. කොහොමද වැරදිකාරයොංව නටන තෙල් හැළියකට බස්සන එක? අන්න ඒ කාලෙනෙ ඉන්න තිබ්බේ නේ? පත සයිස් හැළියකට තෙල් පුරවලා, යටින් ගිණි අවුළවලා, ලස්සනට තෙල් ටික නටාගෙන එද්දි; ඔළුව පහළට හිටින්න කකුල් දෙකෙන් එල්ලපු වැරදිකාරයව හිමීට ටික ටික පහළට එවද්දි ආතල් එක කොහොමද? මහජන සහභාගීත්වය වැඩි කරන්න ඕන්නං, අපි ඒ ස්ටේඩියම් එකේ රැස්වෙලා ඉන්න මිනිස්සුංට, අරූව පහත් වෙන වේගය පාලනය කරන්න ක්‍රමයක් දෙනවා. පවුලේ සැමට එකසේ විනෝද විය හැකි ක්‍රියාකාරකමක්. පොඩි උං පට්ට ආස වෙයි ඕක කරන්න. පොඩි උං එහෙම විනෝද වෙද්දි, අපිට පුළුවන් ෂේප් එකේ දිට්ඨධම්මවේදනීය කර්මය, එහෙමත් නැත්තම් කළ පව් මේ ආත්මයේදිම පඩිසන් දෙන ආකාරය පිළිබඳ බෞද්ධ සංකල්පය උගන්නන්න. එක ගලෙන් කුරුල්ලො දෙන්නයි. නටන තෙල් හැළියට බැස්සීම. සාදර අනුග්‍රහය: මන්දාරම් සුපිරිසුදු පොල්තෙල්! ඕන්නං මෙහෙමත් පුළුවන්, හැමදාම තෙල්වල බස්සන එකත් කම්මැලි වගේ නම් අපිට පුළුවන් ඉඳලා හිටලා වැරදිකාරයොන්ව ෆ්‍රෙන්ච් ෆ්‍රයි කරන්න. නිකං ආතල් එකටත් එක්ක, හොඳට ගහලා බැට කරලා ගත්ත බිත්තර සාරු වල ඔබලා බැදලා ගන්න.

හරි හරි, අතීතකාමය ඇති. අපි බලමු වර්තමාන කාලයට ගැළපෙන විදිහේ නවීන ක්‍රමවලට කොහොමද මරණ දණ්ඩනය දෙන්නේ කියලා.

නිකං හිතපං, උඹලා වැරදි කාරයෙක්ව විසික් කරනවා පිටකොටුවෙ වර්ල්ඩ් ට්‍රේඩ් සෙන්ටර් එකේ උඩම තට්ටුවෙන්. ඌ විසි වෙලා ගිහින් කාගේ හරි ඔළුව උඩට වැටුණොත්, ඒ අහක හිටපු පුද්ගලයට එදා රෑ ජාතික ලොතරැයි මණ්ඩලය විසින් දිනුම් අදින ලොකුම ලොතරැයි ත්‍යාගය හම්බවෙනවා. ඕන්නං අපි තව ටිකක් විදග්ධ ක්‍රමයක් බලමු. උඹලා වැරදිකාරයෙක්ව ඔබනවා වටේටම ඒඩ්ස් වෛරස් එක තියෙන ඉන්ජෙක්ෂන් කටු බිත්තිවල ගහලා තියෙන කාමරේකට. ඒකටම දානවා පොරකන සත්තු සීයක් විතර. ඌ ආයේ ජීවිතේට බස් වලදි පොඩි උංට අතවර කරන එකක් නෑ. ආ තව සිරා ක්‍රමයක් මතක් වුණා. ඔය වැරදිකාරයෙක් අරගෙන ඌව දානවා පත සයිස් කැටපෝලෙකට. දාලා ඌව විදිනවා කෙලින්ම කොන්ක්‍රීට් බිත්තියකට. එකම අවුල තියෙන්නේ ඒ ක්‍රමය ඉක්මන් වැඩියි. ඉක්මණට ඉවර වෙන නිසා ටීවී එකේ පෙන්නන්න තරම් මදි. හරි ඒකට විසඳුමකුත් තියෙනවා. ඕන්නං පුළුවන් එක දිගට වැරදිකාරයෝ ගොඩක් ඒ විදිහට මරන්න. කඩිමුඩි දණ්ඩන! කැටපෝල පහළවයි. එකක් විදිද්දි අනිත් ඒවා ලෝඩ් කරනවා. අතරමැද පොඩි පොඩි විරාම ගන්න වෙනවා බිත්තිය සුද්ද කරන්න හැබැයි. ශුද්ධවන්තභාවය දේවත්වය ළඟින්ම තියෙන එකක් නේ.

හරි, අපි බලමු අති නවීන තාක්ෂණික ක්‍රම වලට කොහොමද මරණ දණ්ඩනය දෙන්නේ කියලා. මං දන්නවා ගොඩක් කට්ටිය නවීන තාක්ෂණික ක්‍රමවේද වලට ආසයි. මං ගාව තියෙනවා විසඳුම්. හරිම සරළයි. පොඩි න්‍යෂ්ටික බෝම්බයක් ගන්නවා. ඒක ඔබනවා වැරදිකාරයගේ පුකේ! කොහොමද ඒක? ආ ඊට වඩා මරු ක්‍රමයක් තියෙනවා. ගන්නවා ඊටත් ටිකක් පොඩි පරමාණු බෝම්බයක්. අරගෙන, අර වැරදිකාරයගේ පකේ කෙළවරේ තියෙන පොඩි හිලේ ගහනවා. ඔව්, පකේ බෝම්බයක්! කොහොමද පුපුරද්දි, ඌට බඩු යනවද එනවද කියලා හිතාගන්න බැරිවෙයි නේ?”

ලංකාවට ගැළපෙන ලෙස උදාහරණ සමහරක් වෙනස් කර ඇති හෙයින් ඔරිජිනල් දේශනාව පහළින් ගොස් ඉංග්‍රීසියෙන් බලන්න.

ත්‍රස්තවාදියාට ආගමක් ඇත

ත්‍රස්තවාදියාට අනිවාර්යයෙන්ම ආගමක් ඇත.

ඌ නිකම්ම ගෙදර නිදාගෙන ඉන්දැද්දි, එක පාරටම උගෙ මැරිච්ච මී බාප්පොච්චි පළවෙනියටම ගෙදර හදාපු ඇල්සේෂන් බල්ලාගේ සර්වබලධාරී හොල්මන හීනෙන් පෙනී සිට;

“එම්බා නරපණුව, නොහුකා මා කියන දේ අසව. අද සිට තා මා ඇදහිය යුතුයි. මා කියන දෑට පිටින් නොයා යුතුයි. මා කියන දෑට පිටින් යන සියලු දෙනා මිථ්‍යාලබ්ධිකයන් වන බව දත යුතුයි. එබැවින් වහා උන් සොයා මැරිය යුතුයි. එසේ මරණ තෝ, එපින් බෙලෙන් මිය ගිය පසු සුර බල්ලෙක් වී ඉපිද සුර බැල්ලියන් දහසක් හා සංසර්ගයේ යෙදෙමින් සදාකල් සැපතෙහි වැසීමේ වාසනාව උදාකරගන්නා බව දත යුතුයි. වූෆ් වූෆ් බුහ් බුහ්, ඒස්වාඃ තුඃ!”

කියා කියන්නේ නැති බවත්,

එකපාරට පුකේ රිංගූ කඩියෙක් පුක්ඛමාර්ගය ඔස්සේ ඇඟ ඇතුළට ගොස් කොළබොක්කේ කෙළවරක් අමුවෙන් හැපුවාක් මෙන් වහාම නැගීසිට හෝ හුකමින් නැත්තං අතේ ගසමින් බඩු යන්නට ඔන්න මෙන්න කියා තිබියදී එජින් කරමින් හිඳ දැන්නං නොහුකන අතේ නොගහන ඔක්කෝම මරන්නෝන කියා සිතා හෝ එළියට දුවගොස් බඩු දසත විසිරුවා මරාගෙන මැරෙන්නේ නැති බවත් නොතේරෙන්නට අපි සූප්පු කටේ ගසා ගත් බබ්බු නොවේ ය.

ඕනෑම ආගමක් අනිත් පැත්ත ගසා පාවිච්චි කිරීමේ හැකියාව ඕනෞත්තෙක්ට තිබේ. එය ඉස්ලාම් ද බුද්ධ දර්ශනය ද කිතුණු දහම ද අන්වෙනත්තුත්තක් ද කියා වෙනසක් නැත. ඔය ඕනා එකක අන්තයකට ගොස් වෙන අර්ථයක් යොදාගෙන, එය හරිම එකයැයි හිතාගෙන, ඒක අනිත් හුත්තගෙපුතාලටත් උගන්වා, ඔළු කා, නොදන්නා යමක් වෙනුවෙන් මියයෑමේ හැකියාව කුඩා කල සිටම පුහුණු කරනුයේ; එකල පටන්ම, මිනිසා අදාළ ප්‍රදේශය තුළ සාමාජයීය ජීවියෙක් ලෙස එක අරමුණකට නාභිගත කරවීමට, අන් අයගේ යහපත උදෙසා පද්ධතිගතකොට හික්මවීමට යොදාගන්නා අතිශය ප්‍රාථමික ආම්පන්නයක් වන, මරණින් මතු සිදුවන්නේ කුමක්දැයි යන්නට උත්තර දීමට ගොඩනගාගත්, මහා උත්තම පූජනීය තත්වයක හෙවත් සියලුම මානුෂික හැඟීම් වලටත් වඩා ඉහළින් පූජාසනයක තබා සරණ යැවෙනු ලැබෙන, අනෙක් සියල්ලටම වඩා පරම වූ සත්‍යයක් යයි ඉපදුණු දා සිට ෆැන්ටසිමය අයුරින් මනසට කාවද්දනු ලබන, ආගම ම බව අමතක නොකළ යුතු ය.

ඔය එසේ ත්‍රස්තවාදියාට ආගමක් නැතැයි කියනා භාගයක් දෙනා; හැමෝටම උපතින්ම ලැබුණු නොඑසේනම් පසුව අහුලාගත්, “අම්මෝත්තෝ මේක තමයි පරම සත්තය, මෙතනිං එහා ආයේ සත්තෞත්තක් කියා එකක් නැතිය” කියා බොක්කෙන්ම හිතාගත්, තමන්ගේ කුට්ටිය හෙවත් ගෝත්‍රික කුලකය වඩා ගෙන, ඔළුවේ තබාගෙන, පුකේ රුවාගෙන, ලොකු කරගන්නට දත කන; ඉන් අන් වෙනත් යමකින් නොලබනා යයි සිතන සැනසීමක් හෝ, මෙලොව නොලබන සැපක් සොයන රේස් එකේ හිරවුණු උන්දැලාම වීමත්, අනෙක් භාගය; තමන්ගේ විශ්වාසයට, මතවාදයට එසේ කීමෙන් ලොකු ‘හයියක්’ එන නිසා එසේ කියනවුන් වීම ඒ විහිළුවේම කොටසක් විනා අනෙත් යමක් නොවේ.

මං දැනං හිටියේ නෑ, මට මතක නෑ, මට කිව්වේ නෑ, මං දැක්කේ නෑ, කියා ජනාධිපති, අගමැති ඇතුළු පක්ෂවිපක්ෂ ඇමති මන්ත්‍රීන් මෙන්ම අනෙකුත් වගකිවයුතු නිලතලලත් සියල්ලන්ටම ඕනෑමෞත්තකින් බේරීමට හැකි වුව ද, අනෙක් ඕනෑම නීතිමය කාරණාවක දී, ආ මං එහෙම නීතියක් දැනං හිටියේ නෑ කියා බේරීමට, සාමාන්‍ය රටවැසියන් වන ඔබට හෝ මට අවසරයක්, අවකාශයක් කොහෙත්ම නැත.

එලෙසම;

“බළඥ්ඥ ඊගුල්ලාං ඊක විරදියටහ් අරාං නී, ඊඛහ් හරියිටි ගත්තිම මීමයි, උං අපී ආගමී නිමී, ඊක අපී ආගමේ විරදක් නිමී ඥී!” කියා අත පිහිදාගැනීමට ඔබට නොහැක.

ඕනෑම ආගමක් අදහන යහපත් හා බුද්ධිමත් මිනිසුන් සිටින බවත්, එමෙන්ම ඕනෑම ආගමක් අදහන අයහපත් පුද්ගලයන් මෙන්ම ගොබ්බ ගොං හරක් ද සිටින බවත් තේරුම් ගත යුතු ය.

එනිසා;

මේ හත්පොළේ විහිළු කිරීම් නවත්වා ආගම් පූජාසනවලින් මේසයට ගෙන; ත්‍රස්ත්වාදී ක්‍රියා හෝ බලහත්කාරකම් හෝ මනුෂ්‍යයාට හානිකර ක්‍රියා හෝ ඉටුකිරීම උදෙසා යොදාගනු ලබන, එලෙස යොදාගැනීමට හැකි, එලෙස අර්ථ දක්වාගත හැකි සියලුම “අතිශය පූජනීය” වගන්ති, සංකල්ප, කතා, කවි යනාදී එකී මෙකී නොකී ඕනෑමෞත්තක්, ප්‍රශ්න කිරීමට, විවේචනය කිරීමට, උපහාසයට ලක් කිරීමට විවෘත කිරීම, ඒ ඔස්සේ සංවාද ගොඩනැගීම, නූතන ලෝකයට අනුව යල්පැන ගියෞත්තවල් තම තමන්ගේ ආගම්වලින් ඉවත් කරගැනීම, සහ ආගම යනු අනෙකුන් මැරීමේ ආයුධයක් හෝ ආම්පන්නයක් නොවන බවත්, හිත හදාගැනීමේ නිවා ගැනීමේ ආම්පන්නයක් විය යුතු බවත්, තමන් පරම යැයි විශ්වාස කරනා සත්‍යයට අමතර සත්‍යයක් සමහරවිටෙක පැවතිය හැකි බවත්, කුඩා කල සිට ඉදිරි පරම්පරාවලට ඉගැන්වීමේ වගකීම ඔබ සතු ය.

නොඑක් ගොබ්බ ආගමිකයන්ට ගොබ්බ වැඩ කරන්නට නොදීමේ වගකීම, තමන් බුද්ධිමත් ආගමිකයෙක් යන්න සිත්දරා දිවිගෙවන ඔබ සතු ය.

එසේ නොමැතිව;

ත්‍රස්තවාදියාට ආගමක් නැත යන්න පුනරුච්ඡාරණය කරමින්, තම තමන්ගේ මුහුණු වල පවුඩර් ගාමින්, දෑත පිහිදාගන්නා ඔබේ ආගං කිල්ලෝට, ලේ වලින් පුරවන්නට ගොබ්බයන්ට ඉඩ දෙන ඔබත්, ප්‍රශ්නයේ කොටසක්ම බව තේරුම් ගැනීම මැනවි.

© 2019 Pamuditha Zen Anjana

නෑදෑ පුරස්නය

දැං ඉතිං ඔයි ඔක්කොම මේන් නැකැත් සෙට්ටෙක ඉවරයිනෙ. තෙල් ගාලා පුකේ අරින නැකත එන්න තව දවස් දෙකක් විතර තියෙන එකේ අද ඉඳන් තව දවස් දෙක තුනක් යනකම් තියෙන්නේ ඔයි නැකැත්පති කාලේ නෑගම් යෑමනේ. බස් හෝල්ට්වල තියෙන රුවිත කඩෝල තියෙන කෙහෙල් ඇවරියි, කැවුං කොකිසුයි, බිස්කට් පැකටුයි, පරණ කේකුයි, අයිස්ක්‍රීමුයි උස්සං ගෙවල් ගාණේ ගිහිං තොපිට නෑයෝ කියලා හැත්තකුත් ඉන්නවෞත්තො කියලා පෙන්නන්න සිංහල මුස්ලිම් අලුත් අවුරුද්දට ගෙදර එන නෑදෑයෝ සෙට්ටෙක ඉන්නවනේ. නෑදෑයොනං හීනෙකිංවත් නොදෝමකිං වුණත්, කාමරේ දොර ගාවටම ඇවිල්ලා, අදාළ පුග්ගලයා ඇතුළේ ඉන්නවද කියලා කාටවත් නොදැනෙන්න හැංගිලා නිස්සද්දව හොරාට හැංගිලා කොට්ටෙට ගුඩුස් ඇර ඇර ඉඳිද්දි, වාත වෙලා, කන්නලව් කරලා, දොරට ගහලා, අගුල ලෙවකාලා, ඇරගෙන බලහත්කාරයෙංම වගේ කාමරෙං එළියට අරං වඩාගෙන සාලෙට එක්කං ගිහිං එක එකෞත්තවල් අහනෞත්තලට උත්තර දෙන්නත් එපැයි.

නැත්තං කාමරෙං එළියට එන්න වැය කරපු කාලය, ශ්‍රමය, මානසික සූදානම්වීම, වගේ දේවල් අපරාදේ යනවනේ. ඒ නැතත් ඉතිං ගෙදර සාලයේ හා ඒ තදාසන්න කලාපයන් හි පූර්ව භාගයේ හා සන්ධ්‍යා කාලයේ වී ඇති විපරියාස දැකීමෙන් ඇතිවන හදිසි කම්පනය සහ නැවත කාමරයට රිංගීමට නොහැකිවේ යැයි ඇති වන ඉච්ඡාභංගත්වය, ක්ෂණභංගූරතාවය, උණ්ඩුක පුච්ඡය, ලේ අතීසාරය, දිදාලය, ජලභීතිකාව, භින්නොන්මාදය වගේ මහාප්‍රාණික දේවල් ඇතිවෙලා ඉවරයි නේ.

ඉතිං ඔහොම අහන්න වෙන වැදගත් හුත්තක් නැති නිසාත්, ඕක්වර්ඩ් නිසාත්, උංගෙ පුක කසන නිසාත්, ඕපාරහ නිසාත්, මූණිච්චාවට, කුප්පකමට අහන ප්‍රශ්න කෙළකෝටි හැත්තෑවට සැපයීම සඳහා ආදර්ශ පිළිතුරු ටිකක් දක්කන්නයි බැලුවෙ. පිළිතුරු දෙන්න නං ප්‍රශ්නත් එපැයි. දැං ඔයි පකයි ඇවිත් අහන්නේ එකම මොඩල් එකේ ප්‍රශ්න. ඒවයි ඒවට දෙන්නෝන ආදර්ශ උත්තරයි මේමයි. (අදාළ වචන තමං කැමති විදිහට වෙනස් කරගෙන උත්තර කියවගන්න, ඔළුවට එන ඔක්කොමෞත්තවල් ලියනවා ඉතිං)

✪ ප්‍රශ්න:
ආ පුතා (හෝ දුව/ඒලියං/ගෙදරටකියනනම) කොහොමද ඉතිං? / අවුරුදු ජය ද? / කොහොම ද ජීවිතේ?

✪ පිළිතුරු:
අවුලක් නෑ ඉන්නවා / හොඳින් ඉන්නවා / වරදක් නෑ / මේ ටිකේ නං සවුත්තුයි ඉතිං / චොර / චොක තමා / සනීපෙන් ඉන්නවා / ෂේප් / වැඩක් නෑ / ගන්න දෙයක් නෑ / එළ / කරන්ට් කපනවා අප්පා එපා වෙලා ඉන්නේ / ගෝඨා ආවොත් හරියයි / මහින්ද යුද්දේ දින්න නිසා අවුලක් නෑ / රනිල් ගොඩදැම්මොත් හරියයි / හිටං ඉන්නේ / මේ මොහොතේ බලපවත්තන දේශපාලන තත්වෙත්තෙක්ක ගත්තහම වැඩිකල් යන්න කලින් මේ රටේ හෙජමොනික ජාතිවාත්සල්‍යය උත්තුංග මහන්තත්වයක් යටතේ ඒකාකාරී විදිහට විජලනයට ලක් වෙලා ධනවාදයේ තුන් වෙනි කාර්තුවෙ බල ව්‍යුහයන් කිහිපයක් යටතේ විචල්‍යයක් හොයාගන්න බැරි කලු කුහරයක් තුළ හිරවීමට නියමිත නිසා පුංචිඅම්මලට මහන්සිත් ඇතිනේ, තේකක් බොනවද?

✪ ප්‍රශ්න:
මේ දවස් වල මොකද කරන්නේ ඉතිං? / ජොබ් එකේ වැඩ කටයුතු කොහොම ද? / බිස්නස් හොඳ ද? / තාම මොකුත් නොකර ගෙදරට වෙලා ද ඉන්නේ?

✪ පිළිතුරු:
අවුලක් නෑ හොඳට යනවා / අපෝ වැඩක් නෑ ඉතිං වෙනදා වගේම තමයි, බොසා මරවනවා තියාගෙන / දැන් හොඳයි ඉතිං, අලුත් ප්‍රමෝෂන් එකක් ලැබුණනේ / ෂේප්පෙකේ යනවා / නෑ ගෙදරට වෙලා දිගටම අතේ ගහන්න තමයි කල්පනාව / අලුතින් පුස්සයිකලයක් අරගත්තනේ, මේ දවස්වල ගෙවල්ගාණේ ගිහිං පත්තර විකුණනවා / බයින් ඇන්ඩ් සෙලින් තමයි / මරදානේ බඩු ඩීල් කරනවා / අලුතින් ස්පා එකක් දැම්මා, මාමට ඕන්නං එන්න ඒ පැත්තේ, නැන්දවත් එක්කගෙනම එන්න බැරියැ / ස්ටොක් යනවා පොඩ්ඩක් අවුල් ඉතිං, තාම පටං ගත්තා විතරයි නේ / පහළ කෑල්ලේ කුඹුර හාන්න ගත්තා, හරකෙක් නැති නිසා මංම හානවා / මේ දවස්වල ඉතිං ඉකොනොමි එක ඕල්වේස් බ්‍රේක් ඩවුන් නේ අංකල්, අයිම් තින්කින් ඔෆ් ගොයින් පිටරට, යා, මෝස් ප්‍රොබබ්ලි ඊළඟ මන්ත් එකේ යන්න තමයියින්නේ, යුරෝප් තමා හොඳ, මිඩ්ල්‍ යීස්ට් ෆුල් හියුමිඩ් නේ, මෙහෙ මෙහෙම ඒසීයෙකෙත් ඉන්න බෑකොට එහේ හව් ටු ලිව් නේ, මං මල්ලාටත් කිව්වා ඉතිං, මං ගියාට පස්සෙ පවුලම ගන්නවා, අංකල්ලත් කෝකටත් පාස්පෝට් ඒම රෙඩි කරගන්න, උගුල්ලාංව ඒම ෆොගෙට් මී නොට් කරනවද?

✪ ප්‍රශ්න:
බඳින්න එහෙම අදහසක් නැද්ද? / හැමදාම ඔහොම ඉන්න ද කල්පනාව? / දැං කලවයසත් හරි නේ? / එක්කෙනා දෙන්නා වෙන්නෝන කාලෙනේ ද? / අම්මතාත්තව බලාගන්නත්තෙක්ක නරකද මඟුල් තුලාවක් බැලුවොත් හොඳ තැනකින්? / අපි දන්න තැනක් තියෙනවා කතා කරන්න ද? / තාම කාවවත් හොයාගත්තේ නැද් ද?

✪ පිළිතුරු:
අපෝ දැම්ම බෑ ඉතිං / තව කල් තියෙනවනේ / පොඩ්ඩක් ස්ටේබල් වෙලාම හිතනවා / ගහක තමයි ඉතිං බඳින්න වෙන්නේ / බැන්ඳානේ ගිය මාසේ, කියන්නත් බැරි වුණා, මේ තියෙන්නේ බැඳපු කණුව / ඔව් නැන්දේ කොහොමත් නගුල බැඳලා තමා හාන්නේ / සුදු නංගිගෙත් කලවයස හරි නේ? එයා කැමතිනං මටත් අවුලක් නෑ මාමේ / මාව බලාගන්න බැරුව කොහොමද තව මනුස්සයෙක් බලාගන්නේ? / බඳින්න බෑ නේ මහප්පේ මං කැමති කොල්ලන්ටනේ, තාම ලංකාවෙ ලීගලයිස් කරලා නෑ, මහප්පලා ඔය සංස්කෘතික ප්රශ්න ඉක්කණට විසඳගත්තනං ඉතින් අපිටත් පුළුවන් අලුතින් ජීවිතයක් පටන් ගන්න / අපිව බලාගන්න කවුරුත් නෑනේ / මට බඳින්න අදහසක් නෑ බාප්පේ, ඔව්වා තේරුමක් ඇති දේවල් නෙමෙයි, බුදුහාමුදුරුවොත් කියලා තියෙන්නේ සංසාරං භයංකාරං කියලා, ආසාව නැති කරලා නිවන් දකින මාර්ගයට එළඹෙන්න ඕන එළඹ සිටි සිහියෙන්, කොහොමත්තිතිං එන අවුරුද්ද වෙද්දි සාසනේට ඇතුළ් වෙලා රට ජාතිය වෙනුවෙන් යමක් කරන්න තමයි අදහස / ඔව් අම්මතාත්තව බලාගන්නත්තෙක්ක ළඟදිම වැඩකාරියෙක් ගන්නවා අංකල් ගෙදරට, ඒකි කැමතිවුණොත් ඕන්නං හුකන්නත් බැරියැ, ඒ නිසා ලස්සන පොඩ්ඩක් බලනවා, ඇහැට කණට පේන කවුරුහරි හිටියොත් කියන්න, හැටේ හැත්තෑවේ නාකි ගෑණුනං එපා, අවුරුදු පහක් දහයක් වැඩිමල් වුණාට අවුලක් නෑ, අංකල්ට තේරෙනවනේ සීන්නෙක?

✪ ප්‍රශ්න:
වාහනයක් එහෙම ගන්න බැලුවෙ නැද්ද? / හැමදාම ත්‍රීවිල් වල ගිහිං බෑනේ, වියදම සුළුපටුයැ? / බස්වල යන්න පුළුවනෑ දරුවෝ? / ලීසිං පාරක් දාලා හරි රෝද හතරක් ගත්තනං මොකෝ?

✪ පිළිතුරු:
ඒවනං කවදා ගන්න බැරි ද නැන්දේ / දැං පෙට්‍රල් වල ගණන් දැක්කම වාහන ගන්න තියා හිතන්නවත් බෑ නේ / යහපාලනේට ඡන්දේ දුන්නේ කාර් කට්ටක් ගන්න කියලා තමයි, කොහෙද ඉතිං, කෙළෙව්වනේ / රෝද හතරක් නං ගන්න බැරියැ, ඉතුරු ටික ගන්න තමයි අමාරු, එන්ජින් එකයි, චැසියයි, අරකයි මේකයි, අනිත්තෙකයි කියලා තව කීයක් කෑලි වලට වියදං කරන්න කියල ද / ආ ඔව් මං ඉන්නේ කරත්තයක් ගන්න, ගොනෙක් ඕන්නෑ, මාමව බඳිනවා ඉස්සරහිං, ඇදං ගිහිං ගොඩදාලා දෙන්න / ආ වාහනේ කියන්නේ ලොකු අම්මේ, මේ ට්‍රැෆික්කස්සේ ඩ්‍රයිව් කරන්න ගියාම හොඳ පණ යනවනේ, ඉතිං මං සල්ලි සල්ලි කියලා බලන්නැතුව ගියමාසේ පඩියෙං ගත්තා හෙලිකොට්ටෞරයක්, ඒ පැත්තේ එන්නංකො වෙලාවක, හැබැයියිතිං බාන්න අමාරු වෙයි නේ, අර ළඟ පිට්ටනියේ ඉඳං ගෙදරට ගොඩක් දුර ද? එතනට ලොකු තාත්තට කා එකේ ඇවිල්ලා ඉන්න කියන්න බැරියැ නේ? ඒක නෙමෙයි කෝ ලොකුඅම්මලගේ වාහනේ?

✪ ප්‍රශ්න:
දරුවෙක් මල්ලෙක් එහෙම හදලා පවුලක් පංසලක් වෙන්න එපැයි නේ? / මොකුත් සුභාරංචියක් නැද්ද? / දැං දෙන්නා තුන් දෙනා වෙන්නෝන කාලේ නේ? / දැං තුන්දෙනා හතරදෙනා වෙන්නෝන කාලේ නේ? / දැං ඉතිං තමං ගැන විතරක් හිතලා බෑ, රට ජාතිය වෙනුවෙන් හරි ළමයි පේළියක් හදන්න කාලේ නේ? / ළමයෙක් හිටියනං ගෙදරට සිරියාවයි නේ? / පොඩි එකෙක්ගෙ හිනාව බලන්න අදහසක් එහෙම නෑ? / අපි දන්න ඩොක්ට කෙනෙක් ඉන්නවා ඕන්නං නංගිව පෙන්නමු ගිහිං නේ ද?

✪ පිළිතුරු:
ඔව් ඔව්, ඒවත් වෙන්නෙපැයි / මේ පාර නං බඩු ඇතුළෙම තමා මාමේ / කියන්න බැරිවුණානේ අවුරුදු අසිරිය අස්සේ, දැං මාස දෙකක් වෙනවා / ආ ඔව්, මං එන මාසේ ආයෙමත් ෆ්ලයි කරනවනේ අංකල්, මෙයාට මං කොහොමත් කිව්වේ තව එක්කෙනෙක් හදමු කියලා, මං එනකං එයාට බැරියැ ළමයි ටික බලාගන්න / දැං සිරියාව නං නැන්දේ ගන්න දෙයක් නෑ, ඔව්, බෝම්බ එහෙමත් ඉඳහිට පුපුරනවලු නේ / ඔව් පුංචිඅම්මේ මේ දවස්සල මං චක්කරේ පාඩං කරනවා, එක් වරක් එක එකායි, එක් වරක් දෙක දෙකායි, එක් වරක් තුන තුනායි / ඔව් මහප්පාතාත්තේ දැනටම පහක් ඉවරයි, හය වෙනියා බඩේ, ෆේස්බුක්කෙකේ පෝස්ට්ටෙකක් එහෙම දාලා තිබ්බා පහට වඩා ඉන්නවනං එකෙක්ට තිස්දහ ගාණේ දෙනවා කියලා, මං හිතන් ඉන්නේ ඒ සල්ලි ටික අරං අර ඉස්සර කෑල්ලේ තාප්පේ වැඩ ඉවර කරන්න, දැං ගල් සිමෙන්ති වල ගණන් දැක්කම බඩ දඟලනවා / එක්කෙනෙක්ගෙ කියලා නෙමෙයි මාමි, මං පොඩි උං ගොඩාකගේ ස්මයිල්ස් සී කරනවා ඉතිං හැමදාම, මාමිට ඒ ටිකට මතක නැති වුණානි මං ටීච් කරන්නේ මුන්ටිසොරි එකක කීලා / මාත් ඉන්නේ රෙඩා පොට් කරන්න බලාගෙන නැන්දා, කොහෙද ඉතිං සුදූට ඔව්වට උනන්දුවක් නෑනේ හැමදාම බෝඩ් එකේ රෙඩා හංගනවා / ටහිකෙනවනේ, හුකන්න මතක් වුණේ නෑනේ නැන්දා ඇවිත් කියනකම්, ඩොක්ටස්ලනං ඕන්නෑ, නැන්දලට ඉතිං දැනුං තේරුං තියෙන කට්ටියනේ, බැරිවෙයි ද දන්නෑ හුකන විදිහේ වැරැද්දක් එහෙම තියෙනව ද කියලා පොඩ්ඩක් බලලා කියන්න, දැම්ම හුකන්නං, බලනව ද?

ටටෞත්තො!

© 2019 Pamuditha Zen Anjana

#හැප්පිනිව්වියර් #අලුත්තෞරුද්දටනෑගම්යෑම #කදමලුබැඳගෙනගෙවල්ගානේයෑම #ආවනංතියෙනෙකක්කාලාපලයංහුත්තොවදනොදී #මංඑන්නෑකාමරෙන්තොපිලපංගහපං #ඕන්නැතිහුත්තක්නැතිහැත්ත #හීනෙකිංවත්නොදෝමකිං #ටෞකණනෑකම #ආච්චිටහාල්ගරන්නදාලා #ළමයිහදලාඋංටනෑයෝඅඳුන්නලාපව්දෙනවා #පුකදීමෙත්සීමාවක්තියෙන්නඕන #පැණපිළිතුරු #පැනපැනදීම #මේසාවිසල්පෙරෙමයක් #හැමදාමඔහොමඉන්නදකල්පනාව #පිළිවෙලක්වෙන්නාදහසක්නැද්ද #හුකහං #lka

අටහමාර

පෙර රජ දවස පටන් ම, රාත්‍රී අටහමාර යනු;

ක්‍රින්ජියානු සාගරයේ අමුතු ඇටය නොහොත් ලකේපංකාව යන අසිරිමත් දිවයිනේ මුල්ලකට වන්නට පිහිටියා වූ, ‘බීසනේ’ නිති රජකරන, මෙලෝ වගතුවක් නොමැති මිරිකාන පොලිස්වසම තුළ වසන සියල්ලෝම පාහේ, දරු මල්ලන් ගුරු දෙගුරුන් හිස දරාගෙන, බඩ බැඳගෙන, තදින් බදාගෙන, තුරු හිස්, ගොඩනැගිලි මුදුනින් පැන පොළා විත්, මහ පාර පුරා හිස් ලූ ලූ අත දිවගොස්, තම තමුන්ගේ ගේදොර කැදලි තුළට වැදී, හතිළමින්, හනි හනිකට දොරපලු වසාගෙන, කොසු ඉදලින් හැඳිමිටෙන් සන්නද්ධ ව, බුජම් බේසම් හා හට්ටි මුට්ටි ඔළු වල දමාගෙන, ඇඳ ඇතිරිලි, පාපිසි හා ජනෙල් තිර හෝ පහන්තිර වලින් සියල් සිරුරු වසාගෙන, පෙට්ටගම් පසුපස, සයනය යට, අල්මාරි තුළ හෝ වතුර ටැංකි තුළ, බියෙන් වෙව්ළමින්, කෙළ පෙරමින්, විසල් වූ දෑස් දෑතින් තද කර වසාගෙන, ඊටත් උඩින් සෙලෝටේප් හෝ රබර් ටේප් වෙළාගෙන, දිව හපාගෙන, සහේතුක ව සළිත වන සිරුරට අනිසි බලපෑමක් නොඒ යැයි සිතමින්, දෙවියන් බුදුන් හෝ හැකි සියල්ලෝම යදිමින්, කල් ගෙවන්නා වූ අතිශය බියකරු කණිසමකි.

අටහමාර පසු වී තත්පරයකින් හතළිස් දහකින් එකක් හෝ යන්නටත් පෙර ‘සෙනිකවම’ එකී ප්‍රදේශය වෙළාගන්නා වූ අද්භූත බලවේගයන්ගේ බලපෑම් ප්‍රාදේශීය දනන්ගේ මෙම විකාරරූපී හැසිරීමට හේතුවන බව විද්වත් මතය යි. ඒ මන්දැයි සිතන්නට ගොස් පැණනැගි කුතුහලය නිති සිත් පෙළන්නට වූයෙන්, නොවළාම ඒ සංසිදවාගනු වස්, රාත්‍රී අටහමාරේ කණිසමෙන් පසු, මෙම අද්භූත බලවේගයන් ඇසින් දුටුවන් සොයා මිරිකාන විජයාරාම පෙදෙසට ගිය අපට, ඒ අසිරිමත් පුරුෂෝත්තමයන්ගෙන් එක් අයෙක් මුණගැසීමේ භාග්‍යය ලැබිණි.

ඒ කෙසේ ද යත්;

ගෝල් දේශයේ තාඩන පීඩන වලට නොබියව මුහුණ දුන් කොට කලිසම් කිසිසේත් නාඳින රෝමානු සොල්දාදුවන්ගේ කඳවුරක අසිරි ගත්, චීනමහා ප්‍රාකාරය මෙන් අහස් කුස සිසාරන උස් තාප්පයකින් හා මිනීකන කිඹුලන් පිරි විසල් ඇළකින් වට කර, සිව්කොණ සතරවරම් දෙවියන්ට කැප කොට, එළාර මරා රට එක්සේසත් කර දිවංගත වූ මහා දුට්ඨගාමණී අභය දෙවියන්ගේ ආනුභාවයෙන්, තද තද හිත් ඇත්තා වූ මුරභටයන්ගේ ආරක්ෂාව නිති ලැබෙන්නා වූ, ජ’පුර පුරාණ රජමහා විහාරස්ථානය බලා ගිය අප පිරිසට, එම භූමියේ ඉදිරිපස ගේට්ටුව අසළ මඳක් නැවතීමට සිදුවිය.

ඒ අප පිරිසේ කිසිවෙක් කොටකලිසම් හැඳ නොසිටී ද යන්න බැලීමටත්, පුරුෂයන් මෙන් වෙස්වළාගත් කාන්තාවන් සිටිත් දැයි බැලීමටත්, අප පිරිසේ සියල්ලන්ගේම පුඃලිඟු අතගා, කන්‍යාවන් ද බැලීමට මුණ්ඩ පස්සට ගසා, ගුදමගට ඇඟිලි ගැසීමට ආරක්ෂක භටයන් හට ඉහළින් උපදෙස් ලැබී තිබූ නිසා බව තරමක් වයෝවෘධ ආරක්ෂක භටයෙක් අපට දැනුම් දුනි. ඔවුන්ගේ හතළිස් ඇඳිරියෙන් වැසුණු තීක්ෂණ දෑසින් මිදී ඒ සියල් පරීක්ෂා දරාගෙන ඒ මහා පුණ්‍යභූමිය තුළට අපි සැවොම කුළුණු හැඟීමෙන් යුතු ව ඇතුළු වූයෙමු.

බලන බලන අත එළි විහිදුවන්නා වූ විදුලි පහන් කුළුණු ය. අවට සිසාරා හමන වෙරළු මල් සුවඳ ය. මදක් එහාට වන්නට විසල් ගොඩනැගිලි මැදිකරගත් මහා වෘක්ෂයෝ ය. ඒ සියල්ල යා කරනා මහා මාර්ග ය. එනමුදු කිසිදු මිනිස් පුළුටක් පෙනෙන්නට නොවී ය. අසන්නට ද කිසිවෙක් නොවීයෙන් අපි ‘හිසහැරුණුඅතේ’ න්‍යාය භාවිතා කොට එක් මගක් තෝරාගෙන ඒ ඔස්සේ ඇදෙන්නට වීමු. තරමක් දුර යත් දී විදුලි එළි පහන් කිසිවක් ගොඩනැගිලි සීමාවෙන් ඔබ්බට නොමැති බව් වටහාගත් අප තරමක් දෙගෙඩියාවෙන් බලා සිටිත් දී, මඳක් එහාට වන්නට පිහිටි පඳුරු ගොන්නකින් චුන්දයා සූකරයන් මරත් දී උන් කෑගසන්නාක් මෙන් හඬක් නොනවත්වා නැගෙන්නට වී ය.

ඒ භයානක හඬින් බියපත් අප සැවොම, බියෙන් මුසපත් ව මහ පොළොව බදා එහි පිහිට පැතූ පිරිසේ අවශේෂයන් එතැන අතැර දමා, ‘සෙනිකවම’ එතැනින් ඈත් වනු වස්, අතපයට පණ දී දුවන්නට වූයෙමු. තරමක් දුර හිස් ලූ ලූ අත දිවූ අප නොදැනුවත්වම පැමිණ ඇත්තේ පඳුරු වලින් ගහණ අඳුරු පෙදෙසකට බව පසක් වූයෙන් බියෙන් සළිතව කරකියාගත කිසිත් නොහැකිව විසල් දෑස් අඳුරට යොමා වෙව්ළන්නට වූයෙමු.

විගස අසළ පඳුරක් වේගයෙන් සෙළවෙන්නට විය. මොහොතක ඇවෑමෙන් තවත් පඳුරක් ද, තවත් පඳුරක් ද යනාදී වශයෙන් වටා පිටාවේ වූ සියල් පඳුරු වේගයෙන් සෙලවෙන්නට විය. අවට සිසාරා භීෂණකාරී සුළඟක් නොකඩවා හමන්නට විය. පෙර ඇසූ සූකර මරහඬ සතර දෙසින් දෙගුණ තෙගුණ වී ඇසෙන්නට විය.

අප බියට පත් කුඩා ගැහැණු ළමුන් මෙන් සොප්‍රානෝ හඬින් යටිගිරියෙන් කෑගසන්නට වීමු.

‘සෙනිකවම’ සූකර මරහඬ ද පඳුරු සෙළවීම ද වේගවත් සුළඟ ද නැවතුණි.

මොහොතක ඇවෑමෙන් නැවතත් පඳුරු ගොනු සර සර හඬ නගමින් අක්‍රමවත්ව සෙළවෙන්නට විය. ඒ තුළ සිටි යම් කණ්ඩායමකගේ කලබලකාරී කතාබහක් ඇසෙන්නට විය.

“නෑඹුල් යුවතියන් පිරිසක් නේ ද සහෝදරයා?!”

“සහෝදරයා සහෝදරයා කියා කෑ නොගසා මේ කලිසම ඇඳගන්න මිතුර!”

“මගේ යට කලිසම ඔබ ඇඳගෙන සොයුර, අහෝ ඕක ගලවා දෙන්න!”

“කිසිදු මංගලෝත්සවයක් කිරීමට පෙර ඔබේ පුඃලිඟුව ඔය ගස් බෙණයෙන් ගලවා ගන්න යහලුවේ!”

“එළියට ගොස් බලන්න කොලුව, අප මෙහි සිටින්නම්!”

අසළ වූ පඳුරකින් එළියට පැන්නේ අපිළිවෙලට හැඳ පැළඳගත්, නවදැළි හේනක තනිවූ වඳුරකුගේ පිළිස්සුණු ලෝම මෙන් මුහුණේ තැනින් තැන යන්තම් දැළි රවුළු වවාගත් තරුණයෙකි. විසල් දෑසින් පඳුරු දෙස බලා නිහඬව නිසොල්මන්ව හුන් තැනම පාෂාණිභූත වී සිටි අප දුටු විගස තුෂ්ණිම්භූත වූ ඔහු, මොහොතකින් මුහුණ සිනාවකින් එකාලෝක කරගෙන අප වෙතට පැමිණියේ ය.

“Muhude nau giyata parawal hitinne nane.. ewage unata 8.30n psse hitiyata aulk na.. habai..ubala wage mekata ena hamaekagema muhudu na.. ubala ubalage ewa muhudu kragena widawana eka anith ahinsaka kelantath krala un widawanawa blnna asha athi.. ubala maha kuhakai.. ubalage wesa kamata anith un palida.. 8.30n psse meka inna gaththoth japure kello ithuru wenne nathuwa out weddi okkama ganu idi ubala asa ehema wenawa blnnada.. ubalata unu de anith untath krannada..?”

කියා ඇසූ ඔහු, අප සියල්ලන්ගේම සිත්තුළ පැණ පිට පැණ ඉතිරි කර තබා නැවත පඳුරකට පැන අතුරුදහන් වී ය.

© 2019 Pamuditha Zen Anjana

දෙක

ඊයේ පෙරේදා සිට ලංකාවේ උන් ඉන්නේ තක්බීර් වෙලා ය. සමහරෞන් ඔහේ බලාගත්තු අතේ බලාගෙන ඉන්නා ගමන් දෙක දෙක බක බක ගානවා ය. එහෙව් එකෙක්ට ළං වී නිකමට වාගේ “මොකෝ බං ගෙම්බෙක් වගේ තප්පුළන්නේ?” කියා ඇසුවහොත් ඌට මාරෙට කේන්ති යනවා ය. එලෙස මාරාවේශයෙන්, ගඩොල් බාග දෑතින්ම දෙකක් ගෙන ළෙලවමින් අර දෙකේ ප්‍රශ්නය ඇසූ පුද්ගලයා පසු පස භීෂණාත්මක ලෙස එළවා එන ගමන් ඔවුන් කියන්නේ එකම එක දෙයක් ය. ඒ දෙක ගැන ය.

ඉතිං ලියන්නා ද දෙකේ කැසිල්ල නිසා ඒ කියනා දෙක ගැන සොයා බලන්නට උනන්දු වුණේ ය. ඒ දෙකේ කතාව මෙසේ ය;

අද දින උදෑසන වෙත් දී ලංකාවේ අගමැතිවරු දෙදෙනෙක් ද ජනාධිපතිවරු දෙදෙනෙක් ද වන බව සැළ විය. එක් ජනාධිපතිවරයෙක් ඒ මොහොතේම අගමැති ධූරයත් දරයි. අනෙකා විපක්ෂයට ගොස් එහි හිඳ ජනාධිපතිකමෙහි නියැළෙයි. දැන් විපක්ෂයේ ජනාධිපතිවරු දෙදෙනෙකි. ආණ්ඩු පක්ෂයට හුළං ය. ඔය අතරින් එක් ජනාධිපතිවරයෙක් අද උදෑසන වන තුරු හිටපු ජනාධිපතිලු ය, උදෑසන ජනාධිපති වී නැවතත් සන්ධ්‍යාව වෙත් දී හිටපු ජනාධිපති වුණා ලු ය. පසුව ඒ හංදි දෙකක ගහපු බෝඩ් ලෑලි දෙකක් නිසා බව ෆොටෝ දෙක දෙක දමා රටේ දෙක නැති හැත්තට පැහැදිලි කෙරුණා ය. එක් අගමැතිවරයෙක්ට අනුව අනෙකා ව්‍යවස්ථානුකූල නැත. එක් ජනාධිපතිවරයෙක්ට අනුව අනෙකා ජනාධිපතිවරයෙක් නොවේ ය. හිටපු (හිටං නොවේ) ජනාධිපතිවරයෙකි. එක් අගමැතිවරයෙක්ට අනුව බහුතරය ඔහුගේ ය. අනෙකාට අනුව ඔහුට ඇති බහුතරයක් නැති ලු ය. එක් ජනාධිපතිවරයෙක් පාවා දුන්නා ලු ය. අනෙක් ජනාධිපතිවරයා මහරජාණෝ ලු ය. ඉතිං මේ පිස්සුත්ත අස්සට පාවා දෙන්නෙකුයි රජ කෙනෙකුයිත් එකතු වෙලා ය.

ඒක පසෙක තැබූ කල එක් අගමැතිවරයෙක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ලු ය. අනෙක් අගමැතිවරයා නීති විරෝධී ලු ය. සමහරෞත්තලා එක් අගමැතිවරයෙක්ට දෙකක් නැති බවත් අනෙත් අගමැතිවරයාට දෙකක් ඇති බවත් කියනවා ය. ඒ තුනෙන් ය. එක් ජනාධිපතිවරයෙක්ට රටේ ඉන්නා උං කියන්නේ අප්පච්චී කියා ලු ය. ඉතිං තමන්ගේ තාත්තාට අප්පච්චී කියනෞන්ට අප්පච්චිලාත් දෙකක් ලු ය. හත්තිලව් දෙකේ ප්‍රශ්න මදිවාට එක් ජනාධිපතිවරයෙක්ගේ නම මෛත්‍රී වන අතර එක් අගමැතිවරයෙක්ගේ බිරිඳගේ නම ද මෛත්‍රී ය. ඉතින් මෛත්‍රීලාත් දෙක කි. අගමැතිවරුන් සහ ජනාධිපතිවරුන් දෙක දෙක සිටින නිසා පාර්ලිමේන්තුව ද දෙකට බෙදිලා ය. පාර්ලිමේන්තුව දෙකට බෙදිලා නිසා රටේ හැතිකරේ ද දෙකට බෙදිලා ය. රටේ හැතිකරේ දෙකට බෙදිලා නිසා පාර්ලිමේන්තුව ද දෙකට බෙදිලා ය. ඔක්කෝම එකතු වී දෙක හොයනවා ය. දෙක නැතිවී ඇත්තේ කොහෙද කියා බැලූවිට දෙක නැතිවී නැති බවත් හොයන්නේ තුනෙන් දෙකක් බවත් එකෙක් ලියන්නාට තරයේ බිම දාගෙන කියා දුන්නෝ ය. ලියන්නාට ද ඊට පසු ටිකක් විතර දෙක මාරු විය. පේන දේවල් ද දෙක දෙක පේන්නට ගත්තේ ය. දෙකක් දාගත්තානං ඒක හරියනවා කියා සිතමින් ඔය දෙක මාරු වී සිටින අස්සේ ලියන්නාට මාධ්‍යායතන ගැන කල්පනාවට ආවේ ය. ඒ කාලේ සිටම මාධ්‍යායතන කොහොමත් තිබුණේ දෙකට බෙදිලා නිසා ඒකේ මහාමුත්තක් තිබ්බේ නැතිවුණාට දෙක මාරුවෙන මාරුවෙන සැරේට දෙක දෙක මාරුවෙන එකනම් පට්ටාතල් ය. ටීවී දමා චැනල් දෙකක නිව්ස් බැලූ කල ඒ ආතල් දෙපිටින් යනවා ය.

ඒ අතර තවත් දිගට ලියනවා නම්, නීතිය ද දෙකට බෙදිලා ලු ය. ඒක නම් වෙලා ඇත්තේ නීතීවේදීන් දෙකට බෙදී ඇති නිසා ය. එක් කොටසක් වුණ හුත්ත ව්‍යවස්ථානුකූල කියනා අතර අනෙක් කොටස ඒ හුත්ත ව්‍යවස්ථානුකූල නැති ලු ය. ඒ අව්වැස්සේ ව්‍යවස්ථා ද දෙකක්ම වෙලා ය. ඉංග්‍රීසියෙන් තියෙන එකේ එක් වාක්‍යයක් ද සිංහලෙන් තියෙන එකේ වෙනත් වාක්‍යයක් ද තියෙනවා ලු ය. ඔය හත්තිලව්ව දෙකක් විදිහට ලියන්නට මුල්වූ ඇටදෙකට ඇඟිල්ලෙන් ගැසූ කල හිස් ලූ ලූ අත දුවනා සුනඛයන් මෙන් දිවෙනා දිවදෙකේ දේශපාලුවෝ මේ දිනවල දෙකට දෙවාරනේ වැනෙමින් දෙක දෙක ගානා ගෙම්බන් මෙන් ඒ මේ අත පනිමින් කෝටි දෙක දෙක සාක්කුවේ දාගන්නා බව නම් ලියන්නාට පැහැදිලිව පෙනුණා ය.

එක්කෝ මේවාට කෙලින් මුහුණ දී දෙක පැටළීම නිරාකරණය කරගන්නට නම් කතරගම දෙයියන්ට මෙන් මුහුණු හයකුත් අත් දොළසකුත් තිබිය යුතු ය. ඒකට හරියන්නට ගෑණු දෙකකුත් සිටියාම ප්‍රශ්න හය හය නිරාකරණය කරගත හැකි වනු ඇති ය. හයයි හයයි දොළහයි නිසා දොළහ දෙකෙන් බෙදූ කල හයක් නිසාත් අර්ජුන ඒ දවස්සල ගැසූ හයේ පාරවල් නිසාත් ඔරලෝසුවේ හයයි දෙකයි දොළහයි තුනම තියෙන නිසාත් තුනෙන් දෙක ඔය හය අස්සෙන් හොයාගත හැකි වේවි කියා ලියන්නාට බුදු සුවර් ය. එවිට නං “අපි ඔක්කොම අගමැති ඔක්කොම වැසියෝ තුන් සිංහලයම ජනපති – යෝ යෝ” කියා අපි හැමෝම දෙක වසරේ සිට දන්නා සිංදුවක් රැප් කරතෑකි ය.

ඉතිං ඔය සියල්ල නිසාම ලියන්නාට සිතෙන්නේ, “අපි සැමට දෙක දෙක ය, රටට බක බක ය” කියා තමයි ය.

~ © 2018 Pamuditha Zen Anjana (මාරyeah)

#දෙකේකතාව #දෙකපැටළුණෞත්තොලියන්නගිහිං #දෙකටගහමු #තුනෙන්දෙකනැතිවෙලා #දෙකක්නැත්තංඉල්ලන්න #පාවිච්චිනොකරපුදෙකක්තියෙනවාදෙන්නං #දෙකනැත්තංපකකුඩාද #දෙකදෙකබකබක #මටගණන්බෑ #අංකගණිතයාරහං #තවදෙකේකතාදන්නේකෞද #පෝස්ට්ටෙකටහුතුදෙකයි #කෝමදඒදෙක #හෑෂ්ටැග්හදන්නකම්මැලියි #දෙකක්දාගන්නෝන #රුපියල්දෙකක්වත්තතේනෑ #තවමාසදෙකකිනීළඟෞරුද්දෞත්තො #මොනජීවිතදමේ #උපාසකබළල්ලුමීයෝදෙකදෙකාල්ලයි #නෑනෑඒමඑකක්නෙමෙයිකිව්වේ #අනිත්පැත්තටමයිහිතන්නේ #ආහිතුවෙනැත්තංඅයිංවෙලාපයිංපල #SLCoup #lka

අභිනව ලෝඩ් පකීර් (ෆේස්බුක්) වල්අලිපුණ්ඩේගේ ප්‍රමුදිත සෙම් අංජනම් මහතාගේ විශේෂ ප්‍රකාශය

අභිනව ලෝඩ් පකීර් (ෆේස්බුක්) වල්අලිපුණ්ඩේගේ ප්‍රමුදිත සෙම් අංජනම් මහතා විසින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ දෙදහස් දාහටක් වූ වප් මස අටවිසි වන ඉරු දින අපරභාගයේ දී හෝ සන්ධ්‍යාකාලයේ දී වැහි නැති හෙණ හෝ දෙදරුම් සහිත අකුණු සහිතව සිදු කරනු ලැබූ විශේෂ ප්‍රකාශය.

ආදරණීය පූජ්‍ය පක්ෂයේ හිතවතුනි, ගුරු දෙගුරුනි, මිත්‍රවරුනි, ඒලියන්වරුනි, ළඟකදී පටන් පිබිදුණු පිස්සු හුටං බස් ලොලන්තයෙනි, ෆේස්බුක් වෙසියනි, දන්නෞත්තනිත්තියනි, නොදන්නෞත්තනිත්තියනි;

දන්නා කාලයේ පටන්ම ජාතිය අමතන මා අද දින මෙලෙස විශේෂයෙන් ම ජාතිය අමතා තද තද (ලාවට බුරුල්) ප්‍රකාශයක් කිරීමට තීරණය කළේ පසුගිය දින කිහිපය තුළ ෆේස්බුක්හි ඇති වූ ටහිකෙන දේශපාලන වෙනස්කම් සමග අනාගතය, හෙට දවස වෙනුවෙන් අප යා යුතු ගමන් මග පැහැදිලි කරමින් (පොඩ්ඩක් සුද්ධ කරන්නෝන, වල් වැදිලා), විශේෂයෙන් ම මෙවන් වෙනසක් සිදු කිරීමට හේතු වූ කරුණු සහ ඊට පසුබිම් වූ බොහෝ කරුණු කාරණා සම්බන්ධයෙන් ඉතාම කෙටි සඳහනක් කිරීමේ බලාපොරොත්තුවෙන්.

මේ අවස්ථාව වර්ෂයක් ගෙවී ගොස් නව වර්ෂයක් අබියස සිටින අවස්ථාවක්. දෙදාස්පසළොසක් වූ දුරුතු මස අට වනදා මේ ෆේස්බුක් හි වසන එන්ජීඕ පල්ලි පිල්ලි නඩයේ ආශිර්වාදයෙන් ආදරණීය අධිරාජ්‍යවාදී විරෝධී ජනතාව තිස්තුන්කෝටියකට ආසන්න පිරිසකගේ අති විශාල කැමැත්තෙන්, මා ඔබේ කුඩප්පච්චි වගේම ෆේස්බුක් ලෝඩ් පකීර් වශයෙන් පත් කර ගත්තේ බලාපොරොත්තු රාශියක් ඇතිවයි. ඒ බලාපොරොත්තු ඉෂ්ට කර ගැනීම සඳහා ඔබ මා වෙත තැබූ විශ්වාසය (අනේ හුකේ) පිළිබඳව මා ඔබට අදත් මගේ ගෞරවනීය ස්තූතිය සහ ප්‍රණාමය පුද කරනවා වගේම ඒ තැබූ විශ්වාසය ඉදිරියටත්, හෙට දවසේත් ඔබ වෙනුවෙන් මගේ ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් (තොපි වෙනුවෙන් මැරෙන්නෙ පුකටදෞත්තො) මා ඉටු කරන බව පළමුව ප්‍රකාශ කරන්නට ඕන.

මේ මොහොත වන විට අධිරාජ්‍යවාදී කුමණ්ත්‍රණයක ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මගේ ප්‍රජා අයිතීන් අහෝසි කර දමා ඇති බවත්, මාගේ නියම ප්‍රොෆයිලයෙන් කිසිවක් පෝස්ට් කිරීමට නොහැකිවන සේත්, කමෙන්ට් කළ නොහැකිවන සේත්, රිඇක්ට් කළ නොහැකිවන සේත්, ෆේස්බුක් තුළ මා නැරඹුම් මැදිරියක සිරගත කොට දැමීමට හදිසියේ මඩුවල්ගය අතටගත් සුක්‍රබර්ගරයා කටයුතු යොදා ඇති බවත් ඔබ හොඳින්ම දන්නවා යයි සිතමි. නමුත් ඔබ සැම කෙරෙහි වූ ලෝපතළ මහා කරුණාව නිසාවෙන්ම, මම මෙලෙස නීතියේ ඇස් වසා, ෆේස්බුක් හිලකින් (නෑ නෑ එහෙම හිලක් නෙමෙයි) රිංගා මෙලෙස නොබියව නොපසුබටව (සෙනික ගටකින් යුතුව) ඔබ කැටුව පෙරගමන් යන්නට ඉදිරිපත්ව සිටින බව දෙවනුවත්, ෆේස්බුක්කයත් අප සැමගේ ජාතකයත් ඉතාමත් අස්ථාවර මට්ටමක පවතින මෙවන් තීරණාත්මක මොහොතක දී, ආතල් පෙරදැරිව නැවතත් පොප්කෝන් රැගෙන චිල්ලෙකේ මේ වන විපර්යාසයන් බලා ආතල්ලෙකක් ගන්නා ලෙසත්, ඕනාවට වඩා සීරියස් වන්නට ගිහිං තියෙනෞත්තෙ ආතල් කුඩු නොකර ගන්නා ලෙසත් තෙවනුව මෙහිලේලා ප්‍රකාශ කළ යුතුයි.

සිව්වනුව, ප්‍රචණ්ඩත්වය රජයන සර්වාසාධාරණ විපරීත සමාජයක එෆ්සීයයිඩී වැනි උසාවියටත් ඉහළින් ඇති හුත්තරීතර ආයතනයකට ෂෝටක් ගසා යෑමෙන් ඇතිකළ ජාතික පුනරුදය වෙනුවෙන් නාමල් කුමාරයාට මගේ බොක්කේ සුභාශිංසනය බන්දේසියක තබා පූජා කරන්නටත්, එම ක්‍රියාව ආදර්ශයට ගෙන ධෛර්යමත්ව නොපසුබට වීර්යයෙන් යුතුව, මෙරට සිටින හීනමානී විලම්භීතයන්ගේ කුප්ප විචාර කණකට නොගෙන, තමන්ට කැමති තන-සොරි-තැනකට ෂෝටක් ගසා යන ලෙසත් මම ඉල්ලා සිටීමට කැමැත්තෙමි.

එලෙසම, මේ වනෞත්තවල් නිසා කලබල වී තොපිත්තිගෙපුතාලාදුවලා ඒ මේ අත දුවලෞකාගන්නේනම් එය අපවන් කැරියන්ට නොමිලේ ආතල් ගැනීමට අවස්ථාව සළසන්නක් බවත්, කොහොමත් ඔයි අරලිය ගහෙයි ජම්බු ගහෙයි අර ඔෆිස්සෙකෙයි මේ ඔෆිස්සෙකෙයි ඉන්නෞත්තලා සැපෙන් සනීපෙන් රෑට පොඩි ෂොට්ටෙකක් දාං ඒසීඑකේ හිටං මැච්චෙකක් හෝ ටීවී සීරියස්සෙකක් බලං ඉන්නා බවත් මොකා ආවත් සෙට්වෙලා තොපෙන්ම කෙළත් ගෙන පුකේ අරින්නේ තොපිටම බවත් දැනගෙන කරනෞත්තක් කරන්නේ නම් මනා බව මෙහිදී කිව යුතුයි.

ඒ වගේම අද පවතින දේශපාලන වාතාවරණය තුළ මේ සමාජමාධ්‍යාවකාශෞත්තතුළ වසන පොදු මහජනතාව, ෆේස්බුක් නිලධාරීන්, රටින් පිටසිට පඩ ටෝක් ඉෂූකරනෞත්තන්, මාගේ තාවකාලික සිර දඬුවමින්, පසු බෑමෙන් හිස් වූ රජය ශක්තිමත් කරන්නට ඇප කැප වී අප්‍රතිහත ධෛර්යයෙන් යුතුව දිවා රෑ නොබලා ඔබ සැමට ආතල් දෙන ෆේස්බුක්කාතල් ප‍්‍රධානීන් ඇතුළු ආරක්ෂක අංශ ඒ සියල්ල මේ අවස්ථාවේ දී මා වෙත ලබාදෙන සහය, තවදුරටත් ෆේස්බුක් ආතල් ශක්තිමත් කරමින්, මේ ටෞකණ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ව්‍යුහයත් ශක්තිමත් කරමින්, සියලුම ටකරංපකයන්ගේ දෛනික ජීවිතයට අවශ්‍ය පහසුකම් සලසමින් ඒ සෑම කෙනෙක්ම කටයුතු කරන ආකාරය පිළිබඳව, මම ඒ සියලූ දෙනාටම මාගේ ස්තුතිය පුද කරන්නට කැමැත්තෙමි.

ඒ වගේම මේ කෙටි කතාව අවසන් කරමින් මා පෙර කී පරිදිම ඔබේත් මගේත් ෆේස්බුක්කෙක වෙනුවෙන් ඒ සුන්දර වූ පරමාර්ථ ඉටුකරගන්න අපි සියලූ දෙනාම කැපවෙමු. ඔබට, හොඳ දැක්මක් ඇති (අම්මේ ඔව්), දේශීයත්වය අගය කරන (කොහොමදේක?), ෆේස්බුක්කෙකේ පොදු මහජනතාගේ දුකට පුං ගහන, සිනමා දර්ශන, ප‍්‍රතිපත්ති, මහේල ජයවර්ධන, පෙම් දාස, විදර්ශන ප‍්‍රතිපත්ති අගය කරන නායකයෙන් ඔබ ඉදිරියේ දී පත්කර ගතහොත් මම විශ්වාස කරනවා අපි සෑම කෙනෙකුගේම බලාපොරොත්තු වන ඒ පවිත‍්‍ර අරමුණු ඉටුකරගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා. ඒ නිසා මගේ ප්‍රොෆයිල්ලෙක වෙනුවෙන්, මගේ ආදරණීය ජනතාව වෙනුවෙන් මේ ගත් දේශපාලන තීන්දුව සමඟ, ආර්ථික අර්බුදය අවසන් කරමින්, දේශපාලන අර්බුදය අවසන් කරමින්, සමෘද්ධිමත් ආර්ථිකයක් සමග යහපත් සමාජයක් ගොඩනගන්න, ආධ්‍යාත්මික වශයෙන් ප‍්‍රබුද්ධ සමාජයක් ගොඩනගන්න, ඔබ අප සෑම කෙනෙක්ම මේ සාමුහිකත්වය ඉටුකරමින් ෆේස්බුක්කෙකේ පූජ්‍ය පක්ෂයේ හිතවතුන්ට, ගුරු දෙගුරුන්ට, මිත්‍රවරුන්ට, ඒලියන්ලට, ළඟකදී පටන් පිබිදුණු පිස්සු හුටං බස් ලොලන්තයෙන්ට, ෆේස්බුක් වෙසියන්ට, දන්නෞත්තනිත්තියන්ට මෙන්ම නොදන්නෞත්තනිත්තියන්ට, මා ඉතාමත් ගෞරවයෙන් ඇරයුම් කරමින්, මේ කටයුතුවලට ඔබේ දායකත්වය ආශිර්වාදය ලබාදෙන මෙන් මා ගෞරවයෙන් ඉල්ලා සිටිනවා.

සාදු පිහිටයි.

~ වල්අලිපුණ්ඩේගේ ප්‍රමුදිත සෙම් අංජනම්
(ඒකේඒ Pamuditha Zen Anjana, මාරyeah)
(උතුරලා මතුරලා)
ලෝඩ් පකීර් (ෆේස්බුක්)
සභාවේ සිනා විශාරද,
ලකේපංකාව (අපාය)

 

#ගොන්නුවිකිණුවෙකාලෙකටකලිං #දැංයන්නේඌබර්නැත්තංපික්මී #තොපිඔක්කොමහුකහං #මංචිල්ලෙකේ #පොප්කෝන්ටයිම්බේබි #නොට්නාමල්බේබි #මේවෙනබේබිකෙනෙක් #අම්මටහිකෙනතර්ක #මායියගමැති #නෑමායියගමැති #බෞකාපංමිතුරේමායියගමැති #පලයංහුත්තොඌයිඅගමැති #කටවහප්කැරියො #අපිඔක්කොමගමැති #හාද #ගොංපකයි #සර්පරයිස්මදර්ෆකර්ස් #සාදුබුද්ධංආප්පකාපං #කන්නටබැරිනංබල්ලටදාපං #කොහොමත්හිකිලාඉන්නේ #අමුතුවෙන්හුකන්නදෙයක්නෑ #පාර්ලිමේන්තුවරැස්කරලාඇතුළේතේගහපං #හුකනවාපුන්සඳේලන්තෑරුමපුංචිළිඳේවතුරරසයි #පුංචිළිඳකියන්නේඒකදදන්නෑනේ #ඉල්ලංකෑමටනියමිතයි #අබසරණයි #මහසෝනත්එළියේ #රටේපුකත්තෙළියේ #හිටංහුටංපිස්සුහුකං #slcoup

වහා කැඩෙන බිඳෙන සුලුයි

ඉල්ලංකාවේ සංස්කෘතිය, ස්වෛරීත්වය, සදාචාරය, සභ්‍යත්වය, භෞමික අඛණ්ඩතාවය, ස්වයංවරය, උණ්ඩුකපුච්ඡය, අග්න්‍යාශය, ජාතිය, ආගම, ඉතිහාසය යනාදී එකී මෙකී නොකී සියල්ලම ඉතා ෆ්‍රැජයිල් (ඒ කිව්වේ වහා කැඩෙන බිඳෙනසුලුයි කියලෞත්තෝ) ය.

ඒකත් හරියට අර බඳින්න යන එකීගේ කන්‍යාපටලය වාගේ ය. මුං ඔක්කෝම හිතන් ඉන්නේ ඒක මාර හුත්තක් කියා ය. පුළුවන් තරම් පැකින් පිට ගන්න හදනවා ය. ජපන් කොඩි නැතිවුණොත් පහුවෙනිදා උදේ හෝටලේට කාමරේට එන අම්මාගේ, එහා ගෙදර ඇන්ටිලාගේ සිට සියලූමෞත්තිලා මෙන්ම තාත්තා හෝ එහා ගෙදර අංකල්ලාගේ හෝ රාජා හෝ මංගලියා හෝ අනිත් පයියලා පයියේවැල දාගෙන හාට් ඇටෑක් හදාගෙන මැරෙන්නට හදනවා ය. හැබැයි ඉතිරි පුළුවන් හැම වෙලේම පුළු පුළුවන් විදිහටත් අවලමේ යනවා ය. උං කොතරම් අවලමේ ගිය ද කවදාහරි කසාද බඳිනවානම් බඳිනෞත්තියොන්ගෙන් ඉරයි හඳයි කෙළයි පුකයි දෑවැද්දයි ඔක්කෝම ඉල්ලනවා ය. (ලිටරලි නෙමෙයියුත්තෝ)

කියන්නට ආවේ කන්‍යා පටලයක් ගැන නෙමෙයි වුණත් හුත්තක් මතක් වුණාම අපිත් ඩිස්ට්‍රැක්ට් වෙනවා සත්තයි ය.

ඩිස්ට්‍රැක්ෂන් එක පසෙකට ලා බැලූ කල පැහැදිලිව පෙනෙන දෙයක් නම් ඉල්ලංකාවේ වේසිගේ පුතාලා හිතන්නේ අරයාකාර විදිහට බව ය. ඒ කියන්නේ මුංගේ වහා කැඩෙන බිඳෙනසුලුත්තවල් සේරම මුංම අවලමේ යවා පසුව අනුංව අල්ලං මූ හිකුවා මූ හිකුවා කියා මැරෙන්නට හදනවා ය.

මුංට අනුව මුංගේ රටේ තියෙන ප්‍රධාන ආගම ලෝකෙං අංක එක ය. පරම සත්‍යය ලු ය. හැබැයි ගෑණියෙක්ගේ අතේ පච්චයකින් හෝ බිකිණියක ගැසූ නිඝණ්ටනාතපුත්තගේ කොපි කැට් චිත්‍රයකට හෝ ඇඳුමක ප්‍රින්ට් කළ කැන්ද කොළේකින් හෝ සෙරප්පුවක ගැසූ නැව් සුක්කානමකින් හෝ කවුරුහරි හුත්තෙක් ලියන පොතකින් හෝ අඳින චිත්‍රයකින් හෝ අඹන හුත්තකින් හෝ මුංගෙ අංක එකේ රොම්බ බුදුඅම්මෝ අලි පුක චොර වී නන්නත්තාර වී පරම සත්‍යය බොරු වී පඩයක් වී ලෝකෙට නිදහස් වෙනවා ලු ය.

දැන් දැන් දැනගන්නට ලැබෙන පදිරි මුංගේ අංක එකේ ඉතිහාසයත් එහෙම පයියක් ලු ය. කොහේවත් නැති ගලකට නැග කැමරාවට පුක පෙන්වීමෙන් මුංගේ ඉතිහාසය ලොන්ත වී ලොම් හැළුණු නාකි කටු බැල්ලියකගේ ඇඟේ සිටින මැක්කකුගේ පඩයක් තරම් නොවටිනා වී උංගේ අලිපුකේ ගල් වල තියෙන පුරාවිජ්ජාත්මක වටිනාකම ලපයිසිපයි වී යනවා ලු ය. පුරාවිජ්ජාත්මක ගලට උඩින් පුක තබා කැමරාවට පෙන්නීමෙන් හානි වෙලා ලු ය.

අනේ හුකේ ය. නන්නානේ ය. සාලියාශෝකමාලාට හිකුවේ හඳපානේ ය.

ඒ කාලේ ඉඳම්ම මුං හිතන් ඉන්නේ මුංට කෙළින්න සකල ලෝකවාසී සියලූම මනුෂ්‍යයන් සැදී පැහැදී බලා ඉන්නවා කියලා ය. උදේට බොන තේ කෝප්පයේ ද කිඹුල්ලු නැත්තං හූනෙක් ඩයිනසෝරයෙක්වත් දැක කෑගැස්සෙනවා ය. හැබැයි හරියට බැලුවොත් මුංගේ රටයි මුංගේ හිඟන මානසිකත්වයයි ගැන දන්නේ ලෝකෙන් සීයට පහක් දහයක් විතරයි ය. අනිත් සීයට අනූවම වාගේ මේ ලොන්ත දූපත ගැන හීනෙං දැකලාවත් නැති ය.

මුංටම හරියන්න කුඩු සික් එකේ ඉන්නා පාලංකුඩ්ඩෝ මෙන් නියපොතු එක්ක ඇඟිලි ද කකා ඇට රිළව් මෙන් නියෝ නියෝ නිව්ස් හොය හොයා අතේ ගසමින් ෆේස්බුක් හි කරක් ගසන පඩංගු මාජ්ජවේජී හැතිකරයක් ද ඉන්නවා ය. මොකක් හරි හුත්තක් ෆේස්බුක් එකේ මාතෘකාව වූ සැණින් උං කරන්නේ ගතමන්ට් එකට ඒ රැල්ල උන් හොයාගත්තා වාගේ විකුණන් කෑම ය. හීන් නූලෙන් ගේම ගසා නූල කඩන්නට මේ කැරියෝ අති දස්ස ය.

කණාමැදිරියාට බය එකාට හයි පවර් ෆ්ලෑෂ් ලයිට් එකක් ගැසුවාක් සේ මුං අර පඩංගු මාජ්ජ වල දාන හුත්තවල් වලට මිනිස්සු බිය වැදී බිල්ඩිං පෙරළං දුවනවා ය. ඒකට කලබල වෙන ටෞකණ ආගමිකපකයිත් පොලිසියත් එකතු වී බට කැළේට ගිණිතියා හාවුන් අල්ලනවා ය. මුං ඊට පස්සේ ඒ හම්බවෙන සොච්චමෙන් අම්මටත් හුකා ගෙදර ළමයින්ට කන්න දෙනවා ය.

අන්තිමට ලොවෙත් නැති ආතල්ලෙකකට පොඩි පකයි ටිකකගේ විගඩමකට රටම ගිණිතබා උන්ව දඬුකඳේ ගසා ප්‍රසිද්ධියේ එල්ලා අපරාධකාරයන්ගේ ගොඩට දක්කනවා ය. ඉතිං රට හරක් කවුද කියා මේ ලියන අපිට ටෞඛණ ප්‍රශ්නයක් එනවා ය.

ඒ අතින් බැලූ කල ඉල්ලංකාවම එකම ඛේදවාචකයක් ය.

කියන්නට කිසිවක් නැති ය. කියනවානම් කියන්නට වන්නේ ඔච්චරම තොපේ ඔයි වටිනා කියන හැමෞත්තම වහා කැඩෙන බිඳෙන සුලුයි නම් කරුණාකර බෝල් ගාඩ් එකක් වත් දාගන්න කියා විතර ය. අඩුම තරමේ එතකොට ඇට දෙක වත් ඉතුරු වනු ඇතැයි හිත හදාගත හැකි ය.

© 2018 Pamuditha Zen Anjana

#ජාතිකපුක්පුරශ්නය #පුක්ඛවග්ගය #මොනෞත්තක්දෝයිමේ #ඉල්ලංකාව #පුකපෙන්නලාහිරේගියාවගේ #දැංඅරකහකඩයාසමාවදෙන්නසූජානංලු #බටකැළේටගිණිතියලානිවන්නචූකළාවගේනේද #කුජීතයිනේදසාමීනී #පුකක්ගියදුරක් #රෙනපුකටනීතියහුකයි #පීස්මාවහිරේදාන්නෙපා #හිරකාරයෝපුකේඅරියි #පුකපෙන්නලාපුරාවිජ්ජාවටහානිකරමු #කොමඩිලෑන්ඩ් #මොනෞත්තෙවිහිළුදෝයිමේ #පුකරංගල #lka

~ මළ පන්නගන්න පෙර සිතා බලන්න! ~

(කාලීන ඔන්ලයින් ධර්ම දේශනාව.)

මචං උඹට තියෙන්නේ මානසික ලෙඩක්.

මං වගේ කොහෙවත් යන මෙලෝ රහක් නැති ජිල්පිට්කැරියෙක් දාන මොකක් හරි නොවැදගත්තුත්තක් නිසා රට ජාතිය ආගම වගේ උඹට අම්බානක වැදගත්, හැබැයි මට පඩේකට නොවැදගත්, තිබ්බටුපයියක් නැතිවෙනවයි කියලා ලේ කෝප කරගෙන, පක උල් කරගෙන, මූව මරං කන්නෝනෞත්තො කියලා මෙසේජ් කරනවා.

දැං බලහං උඹ දිවහපාගෙන, පුකේ පොරවක් ඔබාගෙන, කීබෝඩ්ඩෙක උඩ නැගලා, කීස් පාග පාග කොටලා, ලේධාතුව රත්කරං දාපු, මෙසේජ් එකෙං කමෙන්ට්ටෙකෙං මොනා හරි වෙනස් වුණාද?

මං දාපු පෝස්ට් එකෙං, මං ලියපු පොතෙං, මං ඇඳපු චිත්‍රෙං, මං අඹපු පිළිමෙං, මං කියපු සිංදුවෙං, උඹේ රටජාතියආගමට කෙළ වුණා ද?

මං බුදුන්ට, ජේසුට, නබිට, හුකහං කිව්වත් ඒ මනුස්සයන්ටවත් (සර්වබලධාරී දෙයියංට හෝ අල්ලා දෙයියංට හෝ කතරගම දෙයියංට හෝ ශිව දෙයියංට හුකහං කිව්වට උංට කොහොමත් මොකුත් වෙන්නේ නෑ, උං දෙයියොනෙ බං!) උඹටවත් බුද්ධ දර්ශනයට/ආගමටවත්, ඉස්ලාම් හෝ කතෝලික ආගමටවත්, රටට ජාතියටවත් කිසිම දෙයක් වෙන්නේ නෑ.

හැබැයි පුතෝ උඹේ ඊගො එකට නං සෑහෙන හර්ට් වෙනවා. උඹට එකපාරටම හිතෙනවා “අඩෝ මුගෙ අම්මට දාලා, මේ කැරි දුම්බටහුකන්නා කොහොමද “මගේ” රටේ ඉඳගෙන “මගේ” ජාතියට මෙහෙම කියන්නේ හුත්තො? මරාගෙන මැරෙනවා පකෝ!” කියලා මළ පනිනවා.

(මං හිතනවා උඹ බෞද්ධයෙක් කියලා, නැත්තං උඹේ ආගමේ දහමේ විදිහට මේ ඊළඟට කියන හුත්තවල් වෙනස් කරගනිං)

උඹේ ධර්මයට අනුවම උඹේ හිතේ ද්වේශය වැඩෙනවා. උඹ අකුසලයක් සිද්ධ කරගන්නවා.

බලපං මගේ අතිශය සරළ ආතල් එකක් නිසා උඹට කෙළ වුණ හැටි.

මේක විහිළුවක් නෙමෙයි. වෙලාව අරගෙන කල්පනා කරපං;

මං මාරයා. (කතෝලික ඉස්ලාම් භක්තිකයෝ සාතන් කියලා වෙනස් කරගන්න) මං ද්වේශය වඩවලා උඹලගෙ සසර දික් කරනවා. උඹලා මට අහුවෙනවා. හා ද?

ඒක එහෙම ම තමයි වෙන්නේ, උඹලගෙ සසර දික් වෙනවා, මට මොනා වුණත් මට අවුලක් නැති නිසා මං සදාකල් සැපේ ඉන්නවා. (ඔව් ඔව් එහෙම තමයි හිතං ඉන්නේ)

හිතලා බලපං බං, මාරයාට ආතල් උඹලගෙ සසර දික් වෙනවට නෙ. දැන් බලපං. උඹ තාම උඹේ හිත එකඟ කරගන්න බැරි එකට මේක කියවනගමන් මට බණිනවා.

ගෞතම බුදුන් කිව්වේ එහෙමද?

“අත්ථාහි අත්ථනෝ නාථො!”

හරිම සරලයි නෙ. තම හිසට තම අතමය සෙවණැල්ල. ඒක අමතක වෙච්ච උඹ මට බැණ බැණ උඹේ සසර දික් කරගන්නවා.

මං වගේ උංට අහුවෙන්න එපා මචං!

කවුරු මොනවා කිව්වත් කළත් ධර්මය පිළිපදින අන්තිම එකා ඉන්නකං උඹගෙ ඔය අංක එකේ ශාසනය නැතිවෙන්නේ නෑ. හැබැයි උඹම පිස්සු කෙළලා කහකඩ කැරියොත් එක්ක උංගෙ බිස්නස් බේරගන්න පයි උල් කරන් දැඟලුවම ශාසනේ හුකාපලා වෙලා යනවා. මොකද ධර්මය පිළිපදින්න ඕන උං සදාකල් කිකිළියො වගේ රටජාතිආගං බිත්තර රකින්න පිස්සු කෙළින නිසා.

අන්තිමට බලාගෙන යද්දි බුදුන්ට බුද්ධ දේශනාවට කෙළවලා තියෙන්නේ උඹමයි. පූජාසනේක තියලා, දුං අල්ලලා, පුකේ ගහං, අතේ ගගහා, අම්මනා මේ මගේ ආගංසංගලකූටියා කියලා කරේ තියං ආදරේ කරන්න නෙමෙයි හුත්තො ඕක තියෙන්නේ. උඹගෙම ශාස්තෲ තමයි දෙසුවෙ මේක පහුරක් මේක තියෙන්නෙ එතෙර වෙන්න මිසක් කරතියාගෙන යන්න නෙමෙයි කියලා. උඹමයි කරේ තියාගෙන යන්නෙ. උඹමයි අතහැරගන්න බැරුව අතහරින්න ක්‍රම හොයන්නේ. ඒ ක්‍රමේ පැත්තක තියලා “මේක තමෞත්තො ලෝකේ හොඳම ආගම/දර්ශනය, අංක එකෞත්තො, අංක එක!” කියලා කෑ ගහන්නේ.

අන්තිමට කොහෙවත් ඉන්න මං වගේ උංට බැණලා, ගහලා, මරලා, ගිනිතියලා, උඹ හිත හදාගන්නවා, “දුන්නා අරූට කොහොමද දන්නවද? රෙවෙන්න දුන්නා ආයේ, අම්මටමහුකන්නදාලා පවුල පිටින් කපලා ගොඩකට ගහලා ගමටම ගිනි තිබ්බා පකයො! දැනගනිං දැක්කනේ දැංනං අපේ ආගම දහම රට ජාතිය ගොඩ!” කියලා.

දැන්වත් තේරුම් ගනිං, උඹ හැදුණොත් මගේ ආතල් කුඩු, මං කිංඩි දැම්මම උඹට රිදෙන්නෙ නැති දවසට මගේ ආතල් කුඩු. එතකොට මං ෆේල්. උඹ ගොඩ!

ඕක තමයි සරළවම සංසාරේ කියන්නේ මචං. බැඳීම් වැඩි වුණාම සංසාරේ දික් වෙනවා කියන්නේ ඕකටම තමයි

මට අනුව මං ගොඩ, උඹට අනුව උඹ තාම සංසාරේ. විශ්වාසය සහ ඇදහීම් පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් නෙ. මං විශ්වාස කරන්නේ මරණෙන් මතු මොකුත් නෑ කියලා. ඉතිං ගොඩ යන්නෝන උඹ. බලහං තාමත් මං ගැනනෙ හිතන්නේ, යකෝ උඹ ගැන හිතපං! උඹලා ගැන හිතපං! උඹලා එකතුවෙලා හරි ගොඩ පලයං! මගේ ආතල් කුඩු කරපං!

මං මාරයා කිව්වෙ නිකං නෙමෙයි! 😉

#මේකකියවලාවැරදිලාවත්රහත්වුණොත්මටමෙසේජෙකක්දාපං

© 2018 Pamuditha Zen Anjana

එල්ලලා මරමු

මීට අවුරුදු බරගාණකට කලිං(එච්චර බරත් නෑ හැබැයි), ඒ කිව්වේ මං ඉස්කෝලේ යන කාලේ, (ඉස්කෝලේ ඉගැන්වීම සෑහෙන හොඳ නිසා ගිය) ටියුෂන් පාරක් ඉවරවෙලා (ගණන් ක්ලාස්සෙකක්ද කොහෙද) ගෙදර ආවා මහදවල්.

එදා හොඳට ඉර පායලා තිබ්බ, හුළං එහෙම හොඳට හමපු, කාස්ටක දවසක්. එහා පැත්තෙ තාප්පෙ වහලා හිටපු කාක්කො ටික ක්‍රාක් ක්‍රාක් කියලා යටිගිරියෙන් කෑ ගහලා මට වෝනිංස් එකක් දුන්නට මං නෙමෙයි ඒක පඩේකට ගණන් ගත්තෙ. ගෙදර කවුරුත්ම හිටියේ නැති තැන මං අම්මට කෑගහන එක නවත්තලා හොර ක්‍රමේට දොරත් ඇරං ඇතුළට ගියා.

ඇතුළට ගිහිං පුරුදු පරිදි අතේ තිබ්බ පොත්ටික කෑම මේසෙට විසික්කරං කාමරේට රිංගද්දි දැක්ක දර්සනෙං මං තක්බීර් වෙලා ගියා.

අල්මාරිය හූයි ගාලා ඇරලාදාලා, ඒකෙ තිබ්බ බඩු ටික ලෝකෙ වටේ විසික්කරලා තිබ්බා. කාමරේ ලයිට් දාලා තිබ්බෙ නැති නිසා කළුවරයි. කළුවර කාමරේට බෝම්බයක් ගහලා වගේ. මං ඒත් හිතුවා අම්මා අල්මාරිය අස්කරංඩ අරංවත් ද කියලා. කෝකටත් කියලා විපරම් කරාම, මං දැක්කා…

මං දැක්කා කොණක තිබ්බ අල්මාරියත් බිත්තියත් අතරමැද්දෑවෙ කළුවර හිඩැසෙං මං දිහා බලං ඉන්න ඇස් දෙකක්.

නෑ නෑ හුත්තො, හොල්මනක් නෙමෙයි, ටහුකන්ඩ කැරි හොරෙක් කාමරේ අස්සේ කියාංකො.

කොල්ලා සට සට ගාලා මොළේ කල්පනා කරලා නොදැක්කා වගේ එළියට ආවා. මේං අර කැරියා මං ඌව දැක්කද කියලා සුවර් කරගන්ඩ හරි, මාව ගෙන්නගන්ඩ හරි අල්මාරියට අතිං ගගහා බිට් එකක් ගහනවා කියහංකො. (ඔව් ඔව් උඹලා හිතුවා හරි, මං ඒකට රැප් කළා ටහුකන්ඩ)

වටපිට බලලා ආයුධයක් දෙකේ දෙකේ පොල්ලක් නැති තැන මේසයක් උඩ තිබ්බ කතුරක් අරං පුකේ තිබ්බ ගට තනට අරං “එළියට වරෙං කැරියෝ!” කියලා කෑ ගැහුවට මූ නෙමෙයි එළියට ආවේ.

මේ කෝම්පිට්ටුපොන්නයා තාම අල්මාරියට තට්ටුව දාං බීට් එක ගහනවා.

එහා ඟෙදර ඩයල්ලෙක පොලිසියේ. (නෑ නෑ ඇත්ත පොලිස් නෙමෙයි, ට්‍රැෆික් ඕඅයිසී කෙනෙක්) පොර දවල්ට ගෙදර. මං ටාර් ගාලා එළියට ඇවිල්ලා උගෙ ගෙවල් පැත්තට දිව්වා. උගෙ යාළුවෙක්ද කොහෙද බැල්කනියේ චිල් එකේ හිටියා. මං ඌට සීන්නෙක කිව්වම පොර චිල්ලෙකේම පහළට ආවා.

ඌ එනකං මට පහළ පොල්ගාන්න බැරි නිසා මං සුටුස් ගාලා ආයේ අපේ ගෙවල් පැත්තට යද්දි මෙන්න මේ බෝල්ට්කැරියා සර්ට්ටෙකකුත් නැතුව පුල් ටොප්ලස් එකේ සේප් න්‍යායෙං පස්සෙ ගේට්ටෙකෙං මාරු වෙනවා. පස්සෙං දුවලා ගිහිං බෙල්ලෙං අල්ලගත්තම මේ වම්බටුහුකන්නා මගෙං ගේම ඉල්ලනවා කියාංකො.

“ඇයි මේ? ඇයි මොකද? මාව අතෑරපං” (නෑ නෑ වනචරයා කිව්වෙ නෑ, හින්දි ෆිල්ම්මෙකක් කියලා හිතුවද?)

“ඈ පකෝ තෝ ගේ අස්සෙ ඉඳං එළියට දුවලා දැං හොකද කියලා හාන්නේ?”

“මොන ගෙදර ද? මාව අතාරිනවා ඕයි!” (ඌ බබානෙ, මං ඌව නැළෙව්වා)

“හොරකං කරලා තව බබාහුකුං වෙන්නත් යනවද හුත්තො?”

මේ වෙද්දි ගෙවල් පැත්තෙ දෙතුන් දෙනෙක් සීන්නෙකට එන්ටර් වුණා. ඒකෙං ඌ සැලෙන්ඩර් වුණා. ගේම ඥරු ඥුරුවක් වුණා. වටෙං පිටෙං ආපු සෙට්ටෙක අරූට සබ්බුවක් දෙන්න හැදුවත් මං ගහන්න දුන්නෑ. (අපි හැමදාම හුක්තිය හාදාරණය වෙනුවෙන් පෙනී හිටිය කොල්ලො හරිය?)

අර කලිං කිව්ව පොලිසියෙ ඩයල්ලෙකත් චිල්ලෙකේම කලබලයක් නැතුව ඒ පැත්තට ඇවිදං ආවා. පස්සේ පොලිසියට කෝල් කරලා වන්ඩිය බැස්සම ඒකෙම එච්ච්රවෙලා ඔරව ඔරව හිටපු අරූවත් රෝල් කරලා බිම ගහලා, මාවත් සීන්නෙක හරියටම කියලා එන්ට්‍රියක් දාගන්න ඕන කියලා සීට්ටෙකක වාඩි කරගෙන සෙට්ටෙකම ගියා දෙමටගොඩ පොලිසියට.

නවත්තපු සෙනිකවම පොලිසියේ උං ටික ජීප්පෙකෙං බැහැලා අරූව වඩාගත්තා, මගෙ අම්මනා කැටේ කිය කිය පුක අතගගා කෙලිම්ම ඇතුළට එක්කං ගියා, මට එළියෙ පුටුවක ඉඳං ඉන්න කිව්වා.

පැය බාගයක් විතර ගියා. හෙණ ඩොටේ පැත්තකිං ඇහෙනවා හීනෙං වගේ,

“බුදු අම්මෝ මහත්තයෝ ගහන්න එපා! බුදු මහත්තයෝ එපා! අම්මෝ!’

කියලා සද්දයක්.

වන්ඩියේ පස්සෙ සීට්ටෙකේ හිටපු කොස්තාපල් බුවා ආවා,

“මල්ලි එන්නකෝ මේ පැත්තට”

මාත් පස්සෙං ගියා.

අපි ගියේ ක්‍රයිම් සෙක්ෂන් එක පැත්තට. ඉස්සරහට යන්න යන්න අර ඩොටෙං ඇහිච්ච සද්දෙ එන්න එන්න වැඩිවෙනවා.

“බුදු අම්මෝ! ඇති! අම්මේ! එපා!”

අපි ඇතුළ් වුණේ පොඩි කාමරේකට. මැද්දේ අර අටපට්ටංකැරියව වෙසක් කූඩුවක් වගේ රෝල් කරලා කකුලෙ ඇඟිලි වලිං එල්ලලා තිබ්බා. වටේ ඉන්න පොලිස්කාරයෝ දෙතුන් දෙනෙක් බැටන් වලිනුයි, ක්‍රියේටිව් බැටන් වලිනුයි(ඒ කිව්වේ වැලි පුරවපු එස්ලෝන් බට) අරූට (වැඩියෙම්ම උගෙ පුකට, මොකද වැඩිය පාරවල් හිටින්නැල්ලු, මානව හිමිකම්නෙ!) ආදරේ කරනවා. ආදරේ වැඩි කමට ඌ මෙරිගෝරවුන්ඩ් එක වගේ කැරකි කැරකි බලනවා. මාව දැක්කම උගෙ කෑගැහිල්ල වැඩි වුණා. (ඌ හිතන්ඩැති අල්ලපු වෙලාවෙදිත් නෙළන්න දුන්නැති නිසා මං වැඩේ ෂේප් කරයි කියලා, පකතමා, ඌට හොරකම් කරන්න පුළුවං වගේ තමයි මට ඒ ආතල්ලෙක ගන්නත් පුළුවං!)

පොලිසියේ ඩයල් ටික දැං අරූට ආදරේ කරන ගමං අහනවා ගත්ත දේවල් කියපං කියලා. මූ වෙන මොකුත් ගත්තේ නෑම කියනවා. අරුං ඉතිං තව තව ආදරේ කරනවා. ඕක ඔහොම විනාඩි කිහිපයක් රිපීට් යන අතරේ අර කොස්තාපල් බුවා මාව ඕඅයිසීව බැහැදැක්කුවා.

ඕඅයිසී අරූගෙ සාක්කුවෙ තිබ්බ හුත්තවල් ටික මේසෙ උඩිං තියලා අපේ ගෙදර අයිටම්ස් ටික අඳුරගන්න කිව්වා.

අනේ ඉතිං අපි හෙණට සල්ලි තියෙන පාරම්පරික වවුල්-සොරි- වලව් කාර පොෂ් ඩයල් නිසා මූ පැය ගාණක් අල්මාරිය හාරලා හාරලා හොයාගෙන තියෙනවා අපේ අම්මා ඒ කාලේ ඉඳං එකතු කරපු පරණ රුපියල් දහයෙ විස්සෙ පණහෙ සීයේ නෝට්ටු හත අටකුයි, පරණ කාසි දහයක් පහළවකුයි, තව පරණ පත්තර කෑල්ලකුයි.

මං අර සෙට්ටෙක පෙන්නලා ඒවා අපේ ගෙදරිං ගත්තෙව්වා කිව්වම ඕඅයිසී ඒ ටිඅකයි අර පත්තර කෑල්ලයි දුන්නා. මං පත්තරේ දෙපාරක් උඩිංපල්ලෙං බලලා රිටන් කළා ඒක අපේ නොවෙන නිසා. ඕඅයිසී ඒක දිගෑරලා බැලුවම ඒකේ මොනා හරි ඉටි වගේ සීන්නෙකක් තියෙනවා. බලද්දි අර අම්බස්ථලකැරියා කලින් දවසක කාපු කණේ පාරක ආෆ්ටරිෆෙක්ට් එකක්, කණෙං ඉටි එනවා. ඒ ඉටි පිහිදාපු කොළේ කියාංකො. (ඒක ඉතිං සංරක්ෂණය කරන්නයැ, විසික්කළා ඒ වෙලේම)

පස්සේ ඕඅයිසී ඉතුරු වැඩේ බලාගන්නං කියලා මට එන්ට්‍රි එක දාලා යන්න කිව්වම මං එළියට ඇවිත් එන්ට්‍රියත් ලියලා ගෙදර යන්න හදද්දි අර කොස්තාපල් බුවා එනවා හිනාවක් දාගෙන.

“මොකෝ අයියේ සීන්නෙක? අරූට දැං මොකද කරන්නේ?”

“ආ තාම වැඩ මල්ලි, ඔය හැත්ත එළියෙ හිටියම ආයේ හොරකමේ යනවා. අපිට මළ වාතේ. මේක ලොකු හොරකමක් නෙමෙයි නෙ. ඇතුළට දාන්න මදි. පහුගිය සතියේ ඔය මාළිගාවත්තෙං එහෙම ආපු හොරකං එන්ට්‍රි දෙකතුනක් උගෙ පිට දාලා, ඌව මාස තුන හතරකට ඇතුළට දානවා.”

“අම්මටහුඩු, එහෙමත් සීන්නෙකක්ද?”

“ඔව් මල්ලි, අඩුම තරමේ ඒ මාස තුන හතරේ හරි ඌ හොරකම් කරන්නෑනේ”

“ආ ඔව් නේ. මං එන්නං අයියේ තෑන්ක්ස්!”

මං ඉතිං ගෙදර ආවා.

© 2018 Pamuditha Zen Anjana

මං දැන් ලොකු ළමයෙක්

එතකොට මං පොඩියි. ස්වයං වින්දනය කියන වචනය වත් තේරෙන්නේ නැති කාලේ මම ස්වයං වින්දනය අත්හදා බලමින් හිටියා. මෙන්න යකෝ එක පාරටම අමුතු හැඟීමක් එක්ක මොනාද එකක් එළියට ආවා. බය වෙච්ච පාර මම ආයේ කවදාවත් මොකුත් නොකරම ඉන්න තීරණය කරා.

කුතුහලය නිසාම වගේ එදා ගේම් එකක් ගහන්න ගෙදර ආපු නෑදෑ අයියා කෙනෙක්ට සීන් එක අමාරුවෙන් කියලා උපදෙස් ඉල්ලුවම පොර හිනා වුණා. හේතුවක් නොකියාම මට කාමරේටම වෙලා ඉන්න කියපු අයියා එළියට ගියා.

රෑ වෙද්දි කාමරේ ඉන්න බැරි කමටම දොර රෙද්ද අස්සෙන් ඔළුව එළියට දාල බලපු මට පෙනුණේ අයියා ඒ වෙලාවෙද කොහෙද වැඩ ඇරිලා ගෙදර ආපු අපේ තාත්තත් එක්ක හිනා වෙවී මගේ කාමරේ දිහා බල බල මොනාද කතා කරනවා. තාත්තට සීන් එක කියනවද කොහෙද දැන් නම් ගුටි කන්නත් වෙයිද දන්නේ නෑ. මම ඇඳට නැගලා රෙද්දෙන් ඔළුවේ ඉඳන් පෙරවගත්තා.

ටිකකින් තාත්තා කාමරේට ඇවිත් මට කතා කරා. රෙද්ද මෑත් කරලා බැලුවම අයියත් ඇවිල්ලා. මම ලොකු ළමයෙක් වෙලාලු. දැන් වගකීමෙන් වැඩ කරන්න ඕන කාලේලු. දවස් හතක් යනකම් කාමරෙන් එළියට බහින්න නාන්න කරන්න එපා ලු. ගෑණු පරාණයක් දකින්නත් හොඳ නැල්ලු.

එතැන ඉඳන් දවස් හතක් යනකම් කාමරේට කෑම ගෙනාවේ තාත්තයි අයියයි. පොත් පත්තර කාමරේට ලැබුණා. හත්වෙනි දවස ළං වෙන්න ළං වෙන්න ගෙදරට කට්ටිය එන එක වැඩි වුණා. අපේ නෑදෑයෝ ගොඩක් ගෙදරට ඇවිල්ලලු. මගේ කාමරේට ඉතින් මාමලයි බාප්පලයි අයියලා මල්ලිලා එහෙම ඇවිල්ලා ගියා. හත්වෙනි දවසේ මට පාටි එකකුත් දානවලු. ඒක නම් මොනා වුණත් හොඳයි.

කවුරුත් නැති වෙලාවට අපේ නෑදෑ අක්කලා නංගිලා එහෙම මගේ කාමරේ ජනේලේ ගාවට ඇවිල්ලා එක එක විහිළු කරලා දුවනවා. මට ඒ හැටි තේරුමකුත් නෑ මොකද්ද වෙන්නේ කියලා.

හත්වෙනි දවස උදාවුණා. උදේ පාන්දරම තාත්තයි මාමලා සෙට් එකයි කාමරේට කඩා වැදිලා මාව ඇහැරෙව්වා. ඔළුවේ ඉඳන් රෙද්දක් පොරවලා ගේ මැදින් මාව පිටිපස්සේ ළිඳ ගාවට ගෙනිච්චා. කට්ටියම එකතුවෙලා මාව හොඳට නෑව්වා. වතුරට වතුසුද්ද මල් එහෙමත් දාලා තිබ්බා. මොනාද මොනාද චාරිත්‍ර ටිකකුත් කියලා දේවල් ටිකකුත් කළා.

ආයේ පාරක් මට උපදෙස් යමරෙට ලැබුණා. එදායින් පස්සේ ඉන්න ඕන විදිහ හැසිරෙන්න ඕන විදිහ අරක මේක ඔක්කෝම කියලා දුන්නා. මාව සුදු රෙද්දකින් පොරවගෙන ගේ ඇතුළට එක්ක ගියා. කාමරේ තිබ්බ අළුත් ඇඳුම් ටික අන්ඳවාගෙන මාව සාලෙට එක්කගෙන ගියා.

සාලේ නිවෙන පත්තුවෙන ලයිට් දාලා රසට කෑම මේසයක් එහෙම ඇරලා එකෙන්ම උත්සවශ්‍රීයක් තිබ්බේ. අපේ නෑදෑයොයි පවුලේ හිතවතුන් ඔක්කෝම වගේ හිටියා. ඔක්කෝම මගේ දිහා බලාගෙන හිටපු නිසා මම හෙණ ලැජ්ජාවට පත් වෙලා හිටියේ.

වැඩිහිටියෝ හැමෝටම මට වඳින්න වුණා. හැබැයි ඒ හැමෝම මට එක එක තෑගි බෝග එහෙම දුන්නා. ඒ හින්දා මට ඒකේ ලොකු අවුලක් තිබ්බේ නෑ. කොහොමින් කොහොම හරි එදා තමයි මම ලොකු ළමයෙක් වුණේ. පිරිමියෙක් වුණාම හැසිරෙන්න ඕන විදිහ මට එදා තේරුණා.

~ සමාන්තර විශ්වයක තරුණයෙක් විසින් එවන ලද්දක් බව සළකන්න.

© 2016 Pamuditha Zen Anjana